II SAB/Op 7/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego w przedmiocie należności przedemerytalnych POSTANAWIA odrzucić skargę. U Z A S A D N I E N I E. J. B. wniosła, w dniu 25 stycznia 2006 r., skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Op 113/04, w przedmiocie należności przedemerytalnych. Stwierdziła, że skarga "dotyczy organu Wojewody, o niedostosowanie się Urzędu Pracy w Kędzierzynie – Koźlu, który podlega Wojewodzie, na niewykonanie wyroku". Nawiązując do wyroku Sądu wskazała, iż uchylił on zaskarżoną decyzję. Nadto, nie zrozumiała orzeczenia o niewykonaniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 stycznia 2006 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania, czy jest to skarga na bezczynność, czy skarga o wymierzenie organowi grzywny, w związku z niewykonaniem wyroku Sądu. Zobowiązano także J. B. do oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca stwierdziła, że wniosła skargę na bezczynność Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego, w związku z niewykonaniem wyroku Sądu. Dodała, iż to Starosta powinien wydać decyzję w tej sprawie. W dniu 16 lutego 2006 r. skarga wraz z załącznikami została wysłana do Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego. Po zwrocie skargi do Sądu, w dniu 14 marca 2006 r., została ona zarejestrowana w repertorium II SAB/Op, jako skarga na bezczynność Starosty, w przedmiocie należności przedemerytalnych. Zwracając skargę do Sądu, Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski złożył odpowiedź na skargę. Przypomniał, że wyrokiem z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Op 113/04, uchylono decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] oraz decyzję Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego, z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy przyznania J. B. zasiłku przedemerytalnego. Wyrok ten wpłynął do Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie – Koźlu w dniu 5 stycznia 2006 r., przesłany pismem Wojewody z dnia 4 stycznia 2006 r. W związku z wynikającą z wyroku koniecznością ustalenia faktu złożenia wniosku i zakresu żądania skarżącej, zobowiązano ją, pismem z dnia 27 stycznia 2006 r., do złożenia wniosku o zasiłek przedemerytalny i określenia zakresu roszczeń. Starosta odnotował, iż pismem z dnia 21 lutego 2006 r., J. B. wniosła o przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego od dnia 10 sierpnia 2001 r. oraz jego wypłatę wraz z odsetkami. Dodał, że w dniu [...] została wydana decyzja nr [...], o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego. Wezwaniem z dnia 16 marca 2006 r. zobowiązano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wykazanie, że złożyła zażalenie na bezczynność Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody Opolskiego. J. B., w piśmie z dnia 24 marca 2006 r., stwierdziła że wezwanie takie złożyła w dniu 28 lutego 2006 r. Z dołączonego pisma wynika, że było to odwołanie J. B. od decyzji Starosty z dnia [...], odmawiającej przyznania zasiłku przedemerytalnego. Skarżąca powołała się także na akta sprawy obecnej i akta II SA/Op 113/04. W aktach sądowych i administracyjnych nie stwierdzono istnienia innego dokumentu wskazującego na złożenie przez skarżącą zażalenia, do Wojewody, na bezczynność Starosty po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 27 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Rozpatrywanie braku aktywności organu po wyroku uwzględniającym skargę i uchylającym zaskarżoną decyzję może odbywać się w ramach skargi przewidzianej w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. skargi o wymierzenie organowi grzywny oraz w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odnotować warto, że możliwość domagania się wymierzenia organowi grzywny nie wyklucza wniesienia skargi na bezczynność (por. Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 481). Skoro skarżąca określiła żądanie jako skargę na bezczynność, należało w pierwszej kolejności zbadać zachowanie warunków formalnych skargi opartej o art. 3 § 2 pkt 8 przywołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. J. B. zarzuciła bezczynność Starosty polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. Wydanie decyzji przez taki organ administracji publicznej jest przypadkiem określonym w art. 3 § 2 pkt 1. Niewydajnie decyzji mieści się zatem w hipotezie art. 3 § 2 pkt 8. Dalszy wymóg formalny wiąże się z obowiązkiem wyczerpania środków zaskarżenia. Według art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pamiętając, że wnioskodawczyni domagała się decyzji w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego, nawiązać trzeba do przepisu art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Dla niniejszych rozważań istotne są regulacje zawarte w tym przepisie, stanowiące o przyznawaniu, po wejściu w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w drodze decyzji starosty. W przypadku bezczynności organu, polegającej na niewydaniu w terminie decyzji, stronie służy środek zaskarżenia. Jest nim zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, przewidziane w art. 37 K.p.a. (por. T. Woś, op. cit. s. 87; Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 100; Kamil Klonowski "Bezczynność organu w postępowaniu sądowo – administracyjnym", Samorząd Terytorialny 2004/4/28). J. B. nie wniosła zażalenia na niezałatwienie sprawy, w trybie art. 37 K.p.a. do organu wyższego stopnia, tj. do Wojewody Opolskiego (to, że wojewoda jest w takiej sprawie organem wyższego stopnia wynika z art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Za takie zażalenie nie może być uznane odwołanie od decyzji Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z dnia [...], odmawiającej przyznania zasiłku przedemerytalnego. Po pierwsze, było to odwołanie od aktu administracyjnego, a nie zażalenie na niewydanie aktu. Po drugie, pismo to zostało złożone po wniesieniu skargi na bezczynność. Przepis zaś art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawia wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Wobec powyższego należało, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucić skargę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, niepublikowane, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 165023). Na zakończenie warto podkreślić, że niniejsze postanowienie nie orzeka w przedmiocie zgodności z prawem decyzji odmawiającej przyznania skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego.