II SAB/Op 8/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza Nysy w przedmiocie dzierżawy nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność w postępowaniu administracyjnym. Wnosząc o stwierdzenie, że bezprawne jest niewydanie przez Urząd Miejski w Nysie decyzji w przedmiocie odpowiedzi na zapytanie skarżącego, czy wydawane pisma w zakresie umowy dzierżawy są decyzjami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 21 maja 2006 r. złożył w Urzędzie Miejskim w Nysie pismo skierowane do Burmistrza Nysy z zapytaniem, czy pismo z dnia 18 kwietnia 2007 r., Nr [...], ma traktować jak merytoryczną informację, czy jak ostateczną decyzję w rozumieniu K.p.a. Wskazał, iż do dnia wniesienia skargi, poza pismem nie mającym żadnego związku z jego wnioskiem, nie otrzymał odpowiedzi na zapytanie. Podkreślił, że na skutek bezczynności Burmistrza Nysy poniósł szkodę i ma zamiar dochodzić odszkodowania drodze sądowej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Nysy wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, że sprawa korespondencji prowadzonej między stronami umowy dzierżawy ma charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W tym miejscu zaznaczyć należy, że katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 P.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonych uregulowań, w pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy, jak wymienione w jej art. 4, spory o właściwość lub kompetencję, a także z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest władny do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Analiza treści skargi oraz pism skarżącego prowadzi do wniosku, że skarżący nie wskazał bezczynności organu administracji publicznej w zakresie wydania decyzji, postanowienia ani innego aktu lub czynności, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. J. C. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Nysy w zakresie obowiązku udzielenia odpowiedzi na zapytanie skarżącego z dnia 22 maja 2007 r., dotyczące pisma Burmistrza Nysy z dnia 18 kwietnia 2007 r., które to pismo odnosi się do zawartej umowy dzierżawy nieruchomości, tj. obiektu [...] oraz rozliczeń z tytułu poniesionych przez skarżącego nakładów na remont i konserwację tego obiektu. W związku z tym od razu wskazać trzeba, że Burmistrz Nysy jest organem administracji publicznej, jednakże umowa dzierżawy zawarta pomiędzy skarżącym, a Gminą Nysa jest czynnością o charakterze cywilnoprawnym, której zakres został uregulowany w przepisach art. 659 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Wszelkie zatem kwestie związane z zawarciem, realizacją, zmianą i ewentualnym rozwiązaniem umowy dzierżawy, mają charakter cywilnoprawny. W ten sam sposób należy także odczytywać wszelką korespondencję, prowadzoną pomiędzy stronami umowy. Burmistrz Nysy, będący organem Gminy Nysa, z mocy art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) reprezentuje Gminę na zewnątrz. W rozpatrywanym przypadku w gestii Burmistrza Nysy leży przejawianie woli Gminy Nysa jako strony umowy zawartej na gruncie prawa cywilnego. Występując w takiej roli Burmistrz Nysy nie realizuje kompetencji z zakresu administracji publicznej, gdyż kwestie wynikające z umowy cywilnoprawnej, w tym również roszczenia o charakterze majątkowym, nie mieszczą się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, należących do kognicji sądów administracyjnych. Są one natomiast sprawami z zakresu prawa cywilnego, normowanymi przez przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 2 § 1 ostatnio wymienionej ustawy, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. W związku z tym wszelkie roszczenia wynikające z umowy dzierżawy mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym. W przedstawionej przez skarżącego sprawie nie powinien więc zapaść żaden akt administracji oraz nie powinna zostać dokonana żadna czynność, o których mowa w cytowanym wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, iż w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o bezczynności organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Skoro, jak wykazano wyżej, merytoryczne rozpoznanie skargi J. C. pozostaje poza kompetencją tut. Sądu, skargę tę należało uznać za niedopuszczalną i w związku z tym podlegającą odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.