II SO/Op 12/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie przekazania według właściwości pisma w sprawie budowy parkingu postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G. w osobach: A. A., I. B., B. B., B. B., E. C., P. D., Ł. F., K. G., M. J., M. J., G. J., B. K., E. K., L. K., E. K., W. K., M. K., T. K., E. M., T. M., R. M., A. M., W. M., S. N., W. O., B. O., S. P., T. R., M. S., B. S., M. T., A. T., H. W., M. W., K. W., R. W., K. W. i E. Ż. Skarżący M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę, której przedmiotem uczynił postanowienie Wojewody Śląskiego z [...], znak [...], w przedmiocie przekazania według właściwości pisma w sprawie budowy parkingu. Pismem z dnia 5 lipca 2010 r. M. B. wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., podając, że wnosi "o wyłączenie z prowadzenia wyżej wymienionego sądu i ich sędziów z uwagi na stosowanie niepisanego prawa mafijno – komunistyczno – żydowskiego, celem ukrycia złożonej sprawy", gdyż "sędziowie dopuszczają się wobec niego szeregu przestępstw polegających na rażącym łamaniu obowiązującego prawa, w tym Konstytucji". Skarżący dodał, że sędziowie pozbawiają go możliwości dochodzenia jego słusznych praw przed sądem powszechnym, uniemożliwiając przez żądanie pieniędzy, których on nie posiada, dochodzenia tychże praw. Zarządzeniem Przewodniczącego wezwano skarżącego do sprecyzowania wniosku o wyłączenie sędziów przez wskazanie, czy wniosek ten dotyczy wyłączenia wszystkich sędziów Wydziału II tamtejszego sądu, czy jest to wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy w tej sprawie, w osobie sędziego Ł. F., a to pod rygorem przyjęcia, że skarżący wnosi jedynie o wyłączenie sędziego Ł. F. Odpowiadając na to wezwanie, w zakreślonym przez sąd tygodniowym terminie, skarżący pismem z 24 lipca 2010 r. oświadczył, że jego wniosek "dotyczy przekazania sprawy do innego sądu, co jednoznacznie wskazuje, że dotyczy wyłączenia wszystkich sędziów z uwagi na dokonaną zmowę sędziów przeciwko jego osobie, co pozbawia go prawa dochodzenia słusznych spraw przed sądem". Wobec treści tego uzupełnienia wniosku sędziowie orzekający w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G. złożyli w trybie art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oświadczenia, iż brak jest podstaw do wyłączenia ich od rozpoznania sprawy, oraz że nie zachodzą przyczyny wyłączenia o których mowa w art. 19 tej ustawy. Postanowieniem z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II OW 80/10 Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 22 § 3 P.p.s.a. wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w sprawie ze skargi M. B. o na postanowienie Wojewody Śląskiego z [...] - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 i art. 19 P.p.s.a. wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony. Zgodnie z pierwszym z nich sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. W myśl § 2 tego artykułu powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli, a według § 3 sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Ponadto w myśl art. 19 P.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie do treści art. 20 P.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia sędziego nie jest tożsamy z obowiązkiem udowodnienia tych przyczyn. Uprawdopodobnienie jest bowiem środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich. Wskazać jednak należy, iż różnica pomiędzy udowodnieniem, a uprawdopodobnieniem nie polega na mniejszej wiarygodności informacji, lecz na odformalizowaniu czynności związanych z ich uzyskaniem (por. M. Iżykowski, "Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym", NP 1980, nr 3, s. 74 - 75 i 79). Przy czym podkreślić należy, iż uprawdopodobnienie przyczyn wyłączenia nie jest równoznaczne z uznaniem ich zasadności. To czy uprawdopodobnione przez stronę okoliczności faktycznie stanowią przyczyny wyłączenia pozostawione zostało ocenie sądu orzekającego co do wniosku o wyłączenie. Z uwagi na fakt, że instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, sąd rozpatrując taki wniosek obowiązany jest nie tylko zbadać, czy owe wskazane we wniosku okoliczności rzeczywiście istnieją, ale także, czy mogą one budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Zauważyć zatem należy, iż nie wszystkie okoliczności w tym także stosunki osobiste ze stroną, mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które oparte na obiektywnych okolicznościach mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności (por. Marta Romańska, op. cit. s. 191). W przypadku, gdy w danej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie braku bezstronności sędziego, stanowisko strony w tej kwestii jest ważne, ale nie decydujące. Istotne w tej mierze jest natomiast to, czy przypuszczenie jest obiektywnie zasadne (por. decyzja ETPC z dnia 11 maja 1999 r., sygn. 33642/96, System Informacji Prawnej LEX nr 41089). Pomimo bowiem, iż co do rozstrzygnięcia kwestii "bezstronności" pewne znaczenie mogą mieć nawet pozory, to jednak na podstawie kryterium obiektywnego trzeba rozstrzygać, czy, obok zachowania samych sędziów, istnieją dające się ustalić okoliczności mogące poddawać w wątpliwość ich bezstronność (por. wyrok ETPC z dnia 6 maja 2003 r., sygn. 39343/98, System Informacji Prawnej LEX nr 78239). W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności mogące stanowić podstawę wyłączenia sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G., a wymienionych z imienia i nazwiska w sentencji postanowienia. W stosunku do któregokolwiek z nich nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 18 P.p.s.a. Z wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów, ani jego uzupełnienia, bądź dokumentów zawartych w aktach sprawy nie wynikają żadne okoliczności mogące stanowić podstawę wyłączenia. Zarzucane przez skarżącego działanie sędziów stosujących "prawo mafijno – komunistyczno – żydowskie" i "dopuszczanie się przez tychże sędziów przestępstw polegających na łamaniu obowiązującego prawa, w tym Konstytucji", wynikają tylko z subiektywnego przeświadczenia skarżącego o istnieniu takich okoliczności. Związane z tym przekonanie strony o braku bezstronności sędziów nie stanowi także wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 19 P.p.s.a. Jeśli do tego dodać, że z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach sędziów wynika, iż nie istnieją podstawy zastosowania art. 18 P.p.s.a. lub art. 19 P.p.s.a., to należało przyjąć, że skarżący nie wykazał w żaden sposób okoliczności, które podważyłyby wiarygodność złożonych oświadczeń. Z tych względów, działając na podstawie art. 22 § 2 i § 3 P.p.s.a., w związku z art. 18 i 19 P.p.s.a. należało orzec jak wyżej.