II SO/Op 15/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. wniosku P. K. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie informacji publicznej postanawia 1) wymierzyć Wójtowi Gminy Rudniki grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych, 2) zasądzić od Wójta Gminy Rudniki na rzecz P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. zasadnienie Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2015 r. P. K. zwrócił się o wymierzenie Wójtowi Gminy Rudniki grzywny za niewywiązanie się z obowiązku, o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tj. nieprzekazania w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wskazał, że w dniu 3 września 2014 r. (listem poleconym) za pośrednictwem Wójta Gminy Rudniki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność tegoż organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Wniosek swój skarżący oparł o informację uzyskaną w WSA w Opolu o braku adnotacji w urządzeniach ewidencyjnych Sądu o wniesionej przez niego skardze. Argumentował, że ignorowanie obowiązku przekazywania skarg w terminie nakazanym ustawą świadczy o lekceważącym stosunku organu do Sądu oraz skarżącego, jak i świadczy o złej woli funkcjonariuszy publicznych. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego nieuwzględnienie. Wójt Gminy wyjaśnił, że w dniu 19 sierpnia 2014 r. (data wpływu do Urzędu) P. K. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej, polegającej na podaniu następujących danych: "czy Gmina od 2012 r. zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej, zastępstwa procesowego z kancelariami, radcami prawnymi, adwokatami, a jeśli tak, to wnosi o udostępnienie treści tych umów". Wniosek ten został przekazany w Urzędzie Gminy do załatwienia pracownikowi odpowiedzialnemu za udostępnianie informacji publicznej – sekretarzowi Gminy Rudniki. Organ podał jednocześnie, że zwłoka w udzieleniu odpowiedzi na pytanie skarżącego spowodowana była tragicznymi zdarzeniami w rodzinie odpowiedzialnego pracownika. Przyznał organ, że w dniu 8 września 2014 r. wpłynęła do Urzędu Gminy skarga w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Wójta Gminy Rudniki. Odpowiedź na złożony wniosek została udzielona w dniu 9 września 2014 r., stąd w ocenie organu, nie można uznać, że doszło do lekceważenia adresata wniosku. Nadmienił także organ, że w dniu 16 września 2014 r. została skierowana do P. K. osobista prośba sekretarza Gminy Rudniki o wycofanie skargi i zrozumienie, z uwagi na trudną sytuację osobistą. Organ podał, że równocześnie zostały zwrócone koszty wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa z osobistego konta pracownika Urzędu. Na zakończenie organ podkreślił, że doszło do udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, zaś podobna sytuacja dotychczas nie miała miejsca. Z zapisów w urządzeniach ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (Repertorium SAB) wynika, że skarga P. K. została przekazana Sądowi w dniu 13 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego) i zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Op 36/15. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Op 36/15, wydanym w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy Rudniki w zakresie udzielenia informacji publicznej umorzono postępowanie oraz stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, orzeczono też o kosztach postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana P.p.s.a.) organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę na jego działanie lub bezczynność obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd w oparciu o art. 55 § 1 P.p.s.a., na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powołanego wyżej art. 55 § 1 P.p.s.a. wynika, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić zatem w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, LEX nr 1309900). Sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w takiej sprawie powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Uwzględnienie wniosku w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA/6/2006/156). Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy Rudniki przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. W ocenie Sądu, nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia fakt nieprzekazania skargi do Sądu przez właściwy organ w ustawowym terminie. Z pewnością nie usprawiedliwia tego powoływanie się przez organ na okoliczności dotyczące jednego z pracowników Urzędu. Wobec powyższego, Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 200 zł. Natomiast określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze podane przez organ okoliczności oraz fakt udzielenia żądanej informacji publicznej, jak i pismo skarżącego z dnia 17 czerwca 2015 r. zawierające wniosek o umorzenie postępowania w przedmiocie informacji publicznej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Dodać przyjdzie, że wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 P.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 P.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, iż celowym i zasadnym jest nałożenie na Wójta Gminy Rudniki grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł o wymierzeniu grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. uznając, iż wysokość wymierzonej grzywny osiągnie cel przewidziany w przywołanej normie prawnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.