II SO/Op 23/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie prawa pomocy w sprawie zasiłku celowego na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SO/Op 23/16, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił T. R. pełnomocnika – radcę prawnego, w celu wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie prawa pomocy w sprawie zasiłku celowego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla T. R., radcę prawnego W. P. W dniu 12 grudnia 2016 r. pełnomocnik złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienie skargi na decyzję. W dniu 16 grudnia 2016 r. wpłynął do tut. Sądu ponowny wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu, o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2016 r., podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Ponieważ T. R. z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako osoba skarżąca decyzję dotyczącą zasiłku celowego, został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne. O powyższej okoliczności ustawowego zwolnienia skarżącego od uiszczania kosztów sądowych, referendarz sądowy wypowiedział się już w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SO/Op 23/16. Odnosząc się do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zauważyć należy, że ww. postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., został ustanowiony T. R. radca prawny. Na skutek tego orzeczenia, Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu poinformowała o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącego w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, radcy prawnego z urzędu w osobie W. P. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi na decyzję. Wobec powyższych ustaleń brak jest podstaw do wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu. W cyt. ustawie P.p.s.a., brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie, w sytuacji gdy zostało jej już przyznane prawo pomocy w tym zakresie. Prawo to zostało zatem przez skarżącego już skonsumowane (por. postanowienie z dnia 22 kwietnia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego; sygn. akt II OZ 262/05; umieszczone na stronach internetowych Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wobec tego, że skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., określającego, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249 a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.