II SO/Op 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. H. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Głuchołazy za nieprzekazanie skargi na akt wyznaczający wysokość opłaty za dostęp do informacji publicznej postanawia 1) odrzucić wniosek, 2) zwrócić skarżącemu T. H. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem opłaty sądowej. Pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r., T. H. działając w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Głuchołazy grzywny w wysokości 300 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, za nieprzekazanie przez ww. organ w terminie skargi T. H., wniesionej do tut. Sądu. Wnioskujący podniósł, że dnia 4 sierpnia 2017 r. przesłał listem poleconym skargę na akt Burmistrza Miasta Głuchołazy z dnia 3 sierpnia 2017 r. w przedmiocie wyznaczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej przez Burmistrza Miasta Głuchołazy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem ww. organu, a skarga ta do organu wpłynęła w dniu 7 sierpnia 2017 r. Na potwierdzenie powyższego, T. H. dołączył do akt sprawy kopię pocztowego dowodu doręczenia przesyłki. Zdaniem wnioskującego, pomimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a informacja taka wynika z rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu WSA w Opolu, przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2017 r. Wnioskujący stwierdził także, że brak reakcji ze strony organu uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Sąd, a zatem wymierzenie organowi grzywny we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta Głuchołazy wniósł o umorzenie postępowania w tym zakresie, względnie o nieuwzględnienie wniosku. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że przedmiot skargi wniesionej przez T. H. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdził, że nawet gdyby przyjąć stanowisko, że organ był zobligowany do przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę do sądu, w trybie wyżej wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej w terminie 15 dni, to zaistniałe opóźnienie organu miało charakter minimalny i w żaden sposób nie wpłynęło na możliwość rozpoznania sprawy przez sąd. Organ zauważył także, że dokonał czynności przekazania skargi przed wydaniem przez sąd orzeczenia w sprawie, a zatem zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W przeciwnym przypadku – w ocenie organu, grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Sądowi jest urzędowo znane, że przed tut. Sądem toczy się postępowanie o sygn. akt II SA/Op 435/17 ze skargi Stowarzyszenia A w [...], którego przedmiotem jest pismo Burmistrza Miasta Głuchołazy z dnia 3 sierpnia 2017 r., nr [...], dotyczące ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Z protokołu rozprawy odbytej w sprawie II SA/Op 435/17 w dniu 26 września 2017 r. wynika, że T. H. początkowo określający się jako skarżący, oświadczył, że działał wyłącznie jako pełnomocnik Stowarzyszenia A w [...]. Na tej podstawie, na skutek zarządzenia sędziego sprawozdawcy zmieniono oznaczenie strony skarżącej w tamtejszej sprawie, na Stowarzyszenie A w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek jako niedopuszczalny należało odrzucić. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę na jego działanie lub bezczynność obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd w oparciu o art. 55 § 1 P.p.s.a., na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższych przepisów wynika, że uprawnionym do złożenia wniosku w oparciu o art. 55 ust. 2 P.p.s.a., w niniejszej sprawie, jest wyłącznie skarżący w sprawie o sygn. akt II SA/Op 435/17, czyli podmiot, który wniósł skargę na akt Burmistrza Miasta Głuchołazy z dnia 3 sierpnia 2017 r., w przedmiocie wyznaczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Z dokumentów sądowych wynika natomiast jednoznacznie, że stroną skarżącą w wyżej wymienionej sprawie o sygn. akt II SA/Op 435/17 jest Stowarzyszenie A w [...], a nie T. H. Tym samym T. H. nie jest podmiotem legitymowanym do wniesienia wniosku o wymierzenie grzywny temu organowi, za nieprzekazanie do Sądu skargi w opisanym wyżej przedmiocie. Ostatnio wymieniony, posiadał natomiast wiedzę na temat oznaczenia podmiotu skarżącego w sprawie II SA/Op 435/17, bowiem czynnie uczestniczył w postępowaniu sądowym, reprezentując interesy Stowarzyszenia A w [...]. Stosownie do art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku o wymierzenie grzywny stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy, Sąd uznał o konieczności odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi na akt Burmistrza Miasta Głuchołazy z dnia 3 sierpnia 2017 r., jako niedopuszczalnego, bowiem złożonego przez podmiot nieuprawniony. Z tych względów, Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Orzeczenie w punkcie drugim sentencji, w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.