I SA/Po 1009/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sylwia Zapalska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku w przedmiocie Spółki A o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w z dnia (...) nr (...) umorzenia postępowania w sprawie podatku akcyzowego za okres od stycznia do kwietnia 2004r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od maja do października 2004r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. I-I S. Zapalska Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części określającej Spółce A zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od maja do października 2004r., natomiast w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące styczeń - kwiecień 2004r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podała, iż skarżona decyzja w sposób oczywisty nakłada ogromne obciążenia podatkowe na skarżącą a ponadto oparta jest na bardzo wątpliwych podstawach zarówno faktycznych jak i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§3). Z powyższego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest więc wystarczające samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. W ocenie Sądu skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że decyzja nakłada na nią ogromne obciążenia podatkowe oraz że jest oparta na wątpliwych podstawach zarówno faktycznych jak i prawnych. Sam fakt nałożenia na skarżącą obciążenia podatkowego (nawet w wielkiej wysokości) nie powoduje jeszcze niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z kolei oparcie decyzji na wątpliwych podstawach faktycznych i prawnych również nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie, nie dokonuje bowiem oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004r. FZ 163/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005r. II OZ 184/05, niepubl.). Skarżąca nie uwiarygodniła zatem, iż wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Celnej spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Z tych powodów postanowiono, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji. /-/s. Zapalska 3