I SA/Po 1016/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług podlegającemu wpłacie do urzędu skarbowego za IV kwartał 2006 r., I-IV kwartał 2007 r., i I kwartał 2008 r. oddala skargę /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Małecki Decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., określił wobec "X" M. Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za kwartały: IV/2006r., I, II, III i IV/2007r. oraz l/2008 r. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy: - art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 zez m.); - art. 21 §1 pkt 1, § 3, § 3a i art.193 § 4 i § 6, ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), - art. 7 ust. 8, art.19 ust.1 i ust. 11, art. 29 ust.1 i ust. 2, art. 42 ust.1 - 4, ust. 11 i ust. 12, art. 86 § 1, art. 88 ust. 3a pkt 4a, art. 99 ust. 12 oraz art.109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny. Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 29 sierpnia 2008 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego przeprowadzona została kontrola w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 01 października 2006 r. do 31 marca 2008r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez M. Ś. w firmie "X" z siedzibą w K.. W okresie objętym kontrolą przedmiotem działalności gospodarczej podatnika był: zakup i sprzedaż sprzętu elektronicznego, w tym telefonów komórkowych, GPS-ów, anten, zabawek elektronicznych oraz świadczenie usług pośrednictwa na rzecz słowackiej firmy "Y" s.r.o. w B., do której wykazał również wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (w skrócie WDT). M. Ś. w dniu 27 marca 2006 r. otrzymał numer identyfikacji podatkowej NIP:[...], natomiast od dnia 04 maja 2006 r. stał się podatnikiem VAT-UE, któremu przyznano numer identyfikacji podatkowej [...]. Podatnik składał w Urzędzie Skarbowym w K. kwartalne deklaracje VAT-7k, a pierwszą deklarację złożył za IV kwartał 2006 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono u podatnika nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku należnego oraz podatku naliczonego, które skutkowało naruszeniem przepisów: - art. 42 ust.1 - 4, ust. 11 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) poprzez bezpodstawne uznanie przez stronę dokonanej sprzedaży na rzecz firmy - "Y" s.r.o. T. 26, B. za WDT i zastosowanie stawki 0% do tej sprzedaży, - art. 19 ust. 11, art. 29 ust.1, art. 29 ust.2, art. 29 ust. 4, art. 106 ust. 1 i 3 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z niezafakturowaniem, niezaewidencjonowaniem i nieopodatkowaniem sprzedaży towarów handlowych, za które przed ich wydaniem nabywcy dokonywali wpłat w całości (lub w części) na rachunki bankowe podatnika. - art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez bezpodstawne odliczenie podatku naliczonego, wynikającego z faktur, w których ujęto czynności, które nie zostały dokonane, Organ kontroli skarbowej stwierdził niewykazanie w rejestrach sprzedaży części obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w poszczególnych kwartałach: IV/2006 r. I, II, IIl, IV/2007 r. i l/2008 r., poprzez: 1/ nieuprawnione zastosowanie stawki 0% do wykazanej w fakturach sprzedaży na rzecz firmy - "Y" s.r.o. T. 26, B., posiadającej numer indentyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych – [...]. W trakcie czynności kontrolnych podatnik nie przedłożył dowodów poświadczających, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - stosownie do regulacji zawartej w art. 42 ust.1 pkt 2 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług. Okoliczność, że firma "X", M. Ś. nie spełniła, zarówno przed złożeniem deklaracji podatkowych za IV kwartał 2006 r. i III kwartał 2007r., jak i w terminie późniejszym warunków, o którym mowa w art. 42 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy - organ I instancji nie uznał dostaw towarów (telefonów komórkowych i baterii) wykazanych w fakturach wystawionych na rzecz Y, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - WDT. Nieprawnie stosując do transakcji z tą firmą stawkę 0% podatnik zaniżył podatek należny: - za IV kwartał 2006 r. -faktura VAT z dnia 22.11.2006 r., nr [...] na wartość [...]., a więc podatek należny na kwotę [...]; - za III kwartał 2007r. - faktura VAT z dnia 18.07.2007r., nr [...] na wartość [...] - faktura VAT z dnia 08.08.2007r., nr [...] na wartość [...] - faktura VAT z dnia 08.08.2007r., nr [...] na wartość [...]., a więc łącznie podatek należny w kwocie [...]. Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 11 grudnia 2008 r. włączono do akt kontroli dowody w sprawie, tj. odpowiedzi na wnioski SCAC-383, złożone do słowackich władz podatkowych przez Urzędy Kontroli Skarbowej w L. i w K., w związku z postępowaniami kontrolnymi prowadzonymi wobec firm, które wykazały WDT do firmy "Y". Z treści ich wynika, że nie przeprowadzono czynności sprawdzających w tej ostatniej z uwagi na brak możliwości nawiązania kontaktu z jej prawnym przedstawicielem. Z tego względu firma "Y" z dniem 29 lutego 2008 r. została z urzędu wykreślona z rejestru podatników podatku od wartości dodanej przez Urząd Skarbowy w B.. Podmiot ten został objęty kontrolą wielostronną MCL 10, w toku której określono ją jako "znikający podatnik". Ponadto, postanowieniem z dnia 02 marca 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. włączył do akt sprawy dotychczas zgromadzone materiały w ramach kontroli wielostronnej FMC107, zawierające informacje o podmiocie "Y" s.r.o., ul. K. 2, S., Nr VAT UE: [...], przekazane pismem z dnia 24 lutego 2009 r. przez koordynatora kontroli wielostronnej LMC107- Urząd Kontroli Skarbowej w G., celem ich wykorzystania w niniejszym postępowaniu w postaci: - prezentacji administracji słowackiej dotyczącej "Y" s.r.o., - materiałów dotyczących "Y" s.r.o. wraz z kopiami dowodów, na których zamieszczono istotne dla sprawy fragmenty tekstu przetłumaczone na język polski. Z przedmiotowych materiałów wynika, że firma "Y" s.r.o.: - od 18.08.2004 r. do 20.06.2008 r. miała siedzibę w B. na ul. T. 26, a od 20.06.2008 r. siedzibą jest S., ul. K. 2, wspólnikami Spółki byli: - M. P., T. 26, B. od 18.08.2004 r. do 21.11.2005 r. - M. F., T. Z. 30/5, T. L., a od 18.08.2004 r. członkami Zarządu byli: - M.P. do 21.09.2005 r., - M. F. do chwili obecnej, od 21.09.2005 r. jako jedyny członek Zarządu, - do reprezentowania Spółki w postępowaniu podatkowym osobą umocowaną jest mgr J. V., B., S. 6 z Kancelarii Adwokackiej [...], który jest umocowany udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego osobom trzecim, a pełnomocnictwo to nadal obowiązuje, - rejestracja dla celów podatku od wartości dodanej dokonano 24.08.2004 r. w Urzędzie Skarbowym B. VI, który postanowieniem z dnia 11.02.2008 r. określił ostatni okres podatkowy w tym podatku za luty 2008 r. Następnie w dniu 16.10.2008 r. "Y" s.r.o. została ponownie zarejestrowana w podatku od wartości dodanej w Urzędzie Skarbowym S. i od tego dnia Spółka ta została podatnikiem VAT wyłącznie na terenie Słowacji, - podmiot ten złożył deklaracje od wartości dodanej za okresy od listopada 2006 r. do lutego 2008 r. dopiero w dniu 12 maja 2008 r., a więc ze znacznym opóźnieniem wykazał nabycie wewnątrzwspólnotowe z Polski i nie podała nazwy kontrahenta polskiego. Organ kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego, w celu zbadania autentyczności transakcji pomiędzy firmami: "X", M.Ś. a "Y" s.r.o. przesłuchał w dniu 15.10.2008 r. M. Ś. w charakterze strony oraz przedstawiciela firmy "Y" s.r.o. w charakterze świadka M. F. w dniu 15.05.2009 r. Odnośnie nie ujęcia w ewidencji i nieopodatkowanie nieudokumentowanej sprzedaży towarów handlowych, za które przed ich dostawą należności przelewane były na rachunki bankowe podatnika w ogólnej kwocie brutto [...]., zaniżony podatek należny łącznie wynosi [...]. Ustalono, że wpłat na rachunki bankowe podatnika dokonały następujące osoby: a) R.K. - właściciel firmy ,,A", z T. w okresie od 15.02.2007 r. do 15.11.2007 r. dokonał wpłat środków pieniężnych na łączną kwotę [...]. (z tego kwota [...] przelana została z rachunku bankowego ojca R.K. – A. K.) na rachunek bankowy J. T. Ś. - matki kontrolowanego, na nr rachunku w [...] Bank S.A. Oddział [...], która to kwota dotyczy zapłat za towary (odbiorniki GPS, telefony komórkowe, USB Sony) nabyte na Allegro z firmy "X". Ustalono, że M.Ś., jako pełnomocnik swojej matki, wykorzystywał powyższy rachunek bankowy w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Kontrolujący nie uznali wyjaśnień podatnika za wiarygodne, iż na rzecz kontrahenta – R. K. dokonywane były częściowe zwroty towarów i pieniędzy. Powołano się przy tym na treść art. 29 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 19 ust. 11 i 106 ust. 1 i 3 tejże ustawy. b) A. B., zamieszkały w W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B". W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że A. B. dokonał przelewów środków pieniężnych na prywatny rachunek bankowy M. Ś., prowadzony przez 8 Oddział [...] w P.. Organ kontrolny uznał za niewiarygodne twierdzenia, zarówno podatnika, jak i A. B. o dokonanych zwrotach pieniędzy oraz towarów, z tytułu niezrealizowanych transakcji, gdyż fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w posiadanej przez podatnika dokumentacji. Podatnik nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 106 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o VAT, tj. nie wystawił faktur stwierdzających dokonanie sprzedaży, jak również otrzymania części należności przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi, które to czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. M. Ś. nie zastosował się do wymogów wynikających z art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług i nie udokumentował wartości zwróconych towarów, zwróconych kwot. Aby zatem możliwa była korekta obrotu podlegającego opodatkowaniu, koniecznym było udokumentowanie wartości zwróconych kwot czy towarów. c) T. W., z W., wpłacił na rachunek bankowy M.Ś. w [...], numer r-ku [...] na łączną kwotę [...], która dotyczyła zapłaty na poczet przyszłych zakupów towarów na Allegro. T. W. wyjaśnił, że A. G. dokonywał przelewy pieniędzy (łącznie na kwotę [...]) ze swojego konta na konto M. Ś. za towary, które on kupował od M. Ś.. Wskazał, że wszystkie przelewy do Ill/2008 r. dotyczyły zakupu towarów przez niego dokonanych, a A. G. nie uczestniczył w transakcjach z M. Ś.. Zeznał również, że ewentualnie mogły mieć miejsce zwroty pieniędzy przez M. Ś., jednakże zdarzenie takie nie zostało udokumentowane. Wobec faktu, że M. Ś. nie przedstawił dowodów potwierdzających zwrot wpłaconych zaliczek, ani zwrotu towarów dokonanych przez T. W. - organ I instancji uznał, że pieniądze, które wpłynęły na rachunek bankowy M. Ś. - z przelewów bankowych dokonanych przez: R. K., T. W. i A.G. - stanowiły zapłatę za towar. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że M. Ś. otrzymując kwoty pieniężne, które wpłynęły na jego rachunek bankowy od w/wym. nie ujmował ich w rejestrach sprzedaży za badany okres podatkowy, przez co zaniżył obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z tego tytułu podatnik nie zaewidencjonował sprzedaży (wartość brutto), która podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wg stawki podstawowej 22%: d) M.K., zam. w T., wpłacił w dniu 20.11.2007 r. na rachunek bankowy M. Ś. w [...], numer r-ku [...] kwotę [...], stanowiącą zaliczkę na zakup towarów za pośrednictwem M. Ś., podczas pobytu w C.. Kwota tej zaliczki również nie została opodatkowana. Łączne zaniżenie należnego podatku VAT z w/wym. tytułów za badane okresy podatkowe wynosi [...]. Organ I instancji stwierdził również nieprawidłowości w zakresie odliczenia podatku naliczonego przez M. Ś.. I tak: 1/ niezasadnie odliczono podatek naliczony za III kwartał 2007 r. wynikający z faktur: z dnia 30.08.2007r., nr [...] na kwotę netto [...]., podatek VAT [...] oraz z dnia 28.09.2007 r., nr [...] na kwotę netto [...], podatek VAT [...], w których jako wystawca widnieje firma - ,,C" Sp. z o.o. z T. NIP [...] dotyczących zakupu urządzeń elektronicznych (kart graficznych, monitora, ksero kopiarki, 3 telefonów komórkowych Nokia, pendraiwów, procesorów, płyt głównych, kart pamięci, dysków twardych, GPS-ów, aparatu cyfrowego, iPhonu, drukarki, centralki telefonicznej, kompletu 2x punkt dostępowy Air Live WLA i niszczarki). Organ I instancji zakwestionował podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, wynikające z powyższych faktur, bowiem dowiódł, że wykazane w nich czynności nie zastały dokonane. Przesłuchany w charakterze świadka, na okoliczność wystawienia w/wym. faktur, A. C., prawny przedstawiciel Spółki "C" zeznał, że w latach 2007-2008 spółka nie prowadziła działalności. Był on jedyną osobą upoważnioną do wystawiania faktur, po okazaniu natomiast kwestionowanych faktur stwierdził, że ich nie wystawiał. Wyjaśnił, że pieczątka firmy ,,C", przybita na tych fakturach nie jest oryginalna, sposób numeracji faktur nie jest zgodny z wcześniejszym sposobem wystawiania faktur, układ graficzny tych faktur różni się od układu graficznego oryginalnych faktur wystawianych przez firmę "C". Ponadto takiego sprzętu jaki jest wymieniony w tych fakturach spółka nigdy nie posiadała. Zeznał ponadto, że siedziba Spółki została przeniesiona w 2006 r. do K., w związku z czym, na okazanych fakturach nieprawidłowe są dane sprzedawcy, jak i nieprawidłowa jest pieczątka. 2/ niezasadnie odliczono w całości podatek naliczony z faktur wystawionych na rzecz "X" M. Ś. przez firmę D Sp. z o. o. w P., dot. prowizji w związku z dokonaniem sprzedaży internetowej za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro na nicku ,,...". Na portalu aukcyjnym Allegro, na nicku ,,...." sprzedaży dokonywał również na własny rachunek A. B.. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, w celu ustalenia faktycznej wielkości prowizji za transakcje zrealizowane przez firmę "X" M.Ś., na nicku "..." ustalono: - wartość sprzedaży zrealizowanej przez M.Ś., - wartość sprzedaży zrealizowanej przez A.B., - koszty prowizji, w tym podatek VAT naliczony, dotyczący w/wym. sprzedaży, które w całości obciążyły firmę "X", M. Ś., - podatek VAT naliczony związany z zakupem prowizji od dokonanej wielkości sprzedaży przez A. B. (podatek naliczony nieprawidłowo został ujęty w fakturach wystawionych wyłącznie na firmę "X") wyliczono udziałem % sprzedaży dokonanej przez A.B. w sprzedaży łącznej. Powyższą nieprawidłowością firma - "X", M. Ś. doprowadziła do naruszenia regulacji wynikających z art. 86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 15 tejże ustawy. W toku kontroli organ I instancji stwierdził ponadto, że firma - "X", M. Ś. naruszyła obowiązki ewidencyjne, określone w art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że podatnicy są obowiązani prowadzić ewidencje zawierające dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W/wym. prowadził ewidencje nierzetelnie, niezgodnie ze stanem rzeczywistym, zarówno ewidencje zakupów za poszczególne kwartały: IV/2006r., I, II, III i IV/2007 r., w części dotyczącej zaewidencjonowania faktur wystawionych przez "C" sp. z o.o. z T. oraz przez "D" Sp. z o.o. w P., a także ewidencje sprzedaży za kwartały: IV/2006 r., I, II, III i IV/2007 r. i l/2008r., w części dotyczącej niezaewidencjonowania sprzedaży na Allegro oraz bezpodstawnego zastosowania stawki 0% do sprzedaży na rzecz "Y" s.r.o. w B.. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie organ I instancji, na podstawie art. 193 § 4 i § 6 w/wym. ustawy - Ordynacja podatkowa nie uznał prowadzonych przez "X", M.Ś. ewidencji sprzedaży i ewidencji zakupu za rzetelne, za okres od 01 października 2006 r. do 30 marca 2008 r. Jednocześnie odstąpił organ od szacowania podstawy opodatkowania bazując na materiale zebranym w toku kontroli. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że przedłożone przez podatnika dowody (które jego zdaniem są wystarczające do uznania, że miał prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0 % do WDT na rzecz "Y" s.r.o. w B. nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ I instancji, powołując art. 42 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnie uznał, że nie wystąpiła WDT do "Y" s.r.o. w B., ponieważ dla uznania prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT podatnik obowiązany był posiadać dowody potwierdzające odrębnie (bądź potwierdzające łącznie), że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług przez WDT, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zdaniem organu istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Osiągnięciu tego skutku służy potraktowanie tej jednej czynności jako dwóch zdarzeń: jednego w państwie dostawcy, a drugiego - w państwie nabywcy. Dostawa, która ma miejsce na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, zaś w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy wedle stawki podatku tam właściwej. Transakcja w ten sposób opodatkowana pozwala uniknąć zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Uznanie jednak danej dostawy za czynność wewnątrzwspólnotową musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Ze względu na określenie "wywóz" użyte w art. 13 ust. 1 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, należy interpretować w ten sposób, że WDT znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca dowiedzie, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego. Odnośnie natomiast warunków formalnych dotyczących dokumentacji w zakresie WDT, należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 pkt 2 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, warunkiem objęcia danej dostawy stawką 0% jest posiadanie przez podatnika przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dowodów, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, są dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie do udokumentowania WDT nie jest konieczne posiadanie przez podatnika wszystkich dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, wystarczające jest, aby był w posiadaniu niektórych dokumentów, o ile potwierdzają one fakt dokonania dostawy do innego państwa członkowskiego. Przedłożone przez podatnika dowody w postaci: czterech faktur sprzedaży, wystawionych na rzecz firmy Y" s.r.o., umowy o współpracy zawartej w dniu 02.06.2007 r. z firmą Y" s.r.o., czterech dowodów przyjęć towarów przez "Y" (otrzymanych drogą e -mailową z miejsca zamieszkania p. F. w Polsce) oraz protokołu przesłuchania M. F. - nie świadczą jednoznacznie o tym, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Podatnik, mimo żądań kontrolujących nie przedstawił szczegółowych rozliczeń z firmą "Y", które byłyby zgodne z postanowieniami zawartej umowy z dnia 02.06.2007 r. W trakcie kontroli przedłożył jedynie dwa potwierdzenia dokonania przelewów z firmy "Y" na rachunek bankowy firmy "X", Kontrolowany przedłożył ponadto wydrukowane z internetu jednostkowe potwierdzenia wykonania operacji. W skardze z dnia 02 listopada 2009 r. strona zarzuciła organom podatkowym naruszenie przepisów: - prawa podatkowego: art. 42 ust. 3 pkt 2, art. 42 ust. 11 i art. 42 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez bezpodstawne pozbawienie jej do zastosowania stawki 0% do sprzedaży dokonanej na rzecz firmy - "Y" s.r.o. T. 26, B. i nieuznanie posiadanych dowodów w postaci: faktury sprzedaży, umowy o współpracy zawartej w dniu 02.06.2007 r., zeznania M. F. i dowodów przyjęć towarów (4 sztuki) przez "Y" - za wystarczające do uznania tej sprzedaży za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. - prawa procesowego - art. 121 § 1 (zasada zaufania do organów podatkowych), art. 122 (zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej) i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w wyniku zaniechania wystąpienia do słowackiej władzy podatkowej z odrębnym wnioskiem o dokonanie czynności sprawdzających transakcji handlowych pomiędzy firmami "X" M.Ś. a firmą "Y" W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych wskazać należy, że w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych m.in. w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, których naruszenie zarzuca skarżący. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Co do zasady obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, co wynika powołanych art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji. Z przepisów tych wynikają dwa istotne wskazania skierowane do organów podatkowych. Pierwsze stanowi, że organy podatkowe muszą określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, natomiast z drugiej wynika obowiązek przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów lub dopuszczenia ich na wniosek strony. Podkreśla się przy tym, że organ nie może przyjąć biernej postawy, ograniczając się jedynie do oceny, czy strona udowodniła fakty stanowiące podstawę jej żądania. Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów podatkowych. Dokonując oceny materiału dowodowego organy podatkowe nie są zobligowane do wypowiadania się i analizy każdego zdania wypowiadanego przez świadka. Winny rozpatrzyć je w kontekście całego materiału dowodowego. Nie znajduje zatem podstaw twierdzenie, że nie wyjaśniono wszystkich wątpliwości lub też, że pojawiających się wątpliwości nie rozstrzygnięto na korzyść podatnika, skoro z zeznań wszystkich świadków organ wyciągnął prawidłowe wnioski przy rekonstrukcji stanu faktycznego. Nieuwzględnienie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą nie może być uznawane za naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W ocenie Sądu nie można przy ocenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie postawić zarzutu traktowania go przez organy podatkowe w sposób wybiórczy i uzasadniać tym naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Dokonana bowiem ocena mieści się w regule swobodnej oceny dowodów, nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Podniesione przez skarżącego w tym zakresie zarzuty stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ, wynikającą z odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, zgromadziły i wszechstronnie oceniły zgodnie z wymogami art. 187 Ordynacji podatkowej obszerny materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom Strony, przedłożone podczas kontroli dowody w postaci: faktur sprzedaży, umowy o współpracy zawartej w dniu 02.06.2007r, pomiędzy firmami: "X" M. Ś. a firmą "Y", przyjęć towarów (4 sztuki) przez "Y" oraz zeznania M. F. nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. by uznać, że miała miejsce czynność WDT na rzecz "Y" s.r.o w B. oraz zastosować stawkę podatku w wysokości 0 % do tej czynności sprzedaży. W efekcie firma "X", M. Ś. składając deklaracje podatkowe za dany okres rozliczeniowy nie posiadała w swojej dokumentacji dowodów świadczących o tym, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały bezspornie wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - stosownie do regulacji zawartej w art. 42 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w tym: - dokumentów przewozowych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za ich wywóz w przypadku, gdy ich przewóz był zlecony przewoźnikowi (spedytorowi) - zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, - adresu, pod który miały być przewiezione towary w przypadku, gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsce zamieszkania nabywcy - w myśl art. 42 ust. 4 pkt 2 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, - potwierdzenia przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym jest mowa w pkt 1 lub 2 znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju - stosownie do art. 42 ust. 4 pkt 4 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, - rodzaju i numeru rejestracyjnego środka transportu, którym miały być wywiezione towary w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem WDT bezpośrednio przez Podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę - na podstawie art. 42 ust. 4 pkt 1 cyt. ustawy o VAT podatnik nie przedłożył też żadnych innych dokumentów wymienionych w art. 42 ust.11 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, wskazujących na to, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa WDT, tj: - korespondencji handlowej z nabywcą, w tym jego zamówienie, - dokumentów dotyczących ubezpieczenia, - dokumentów potwierdzających zapłatę za towar, - dowodów potwierdzających przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Wskazać należy, że podatnik zarówno przed złożeniem deklaracji podatkowych za IV kwartał 2006r. i III kwartał 2007r., jak i również w terminie późniejszym nie spełnił warunków, o którym mowa w art. 42 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy dlatego też organy podatkowe obu instancji zasadnie nie uznały dostaw telefonów komórkowych i baterii wykazanych w fakturach wystawionych na rzecz "Y" s.r.o. za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - WDT. Organy podatkowe, powołując się na przepis art. 42 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług prawidłowo stwierdziły, że nie wystąpiła WDT do "Y" s.r.o. w B., ponieważ dla uznania prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT podatnik obowiązany był posiadać dowody potwierdzające odrębnie (bądź potwierdzające łącznie), że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały bezspornie wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług przez WDT, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Osiągnięciu tego skutku służy potraktowanie tej jednej czynności jako dwóch zdarzeń: jednego w państwie dostawcy, a drugiego - w państwie nabywcy. Dostawa, która ma miejsce na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, zaś w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy wedle stawki podatku tam właściwej. Transakcja w ten sposób opodatkowana pozwala uniknąć zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w P., który wskazał, że uznanie danej dostawy za czynność wewnątrzwspólnotową musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Ze względu na określenie "wywóz" użyte w art. 13 ust. 1 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, należy interpretować w ten sposób, że WDT znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca dowiedzie, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, innymi słowy w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. Odnosząc się natomiast do warunków formalnych dotyczących dokumentacji w zakresie WDT, należy wskazać, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, warunkiem objęcia danej dostawy stawką 0% jest posiadanie przez podatnika przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dowodów, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2; powyższej ustawy, są dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Są to dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi, kopia faktury oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. W przedmiotowej sprawie należy wskazać, że do udokumentowania WDT nie jest koniecznie posiadanie przez podatnika wszystkich dokumentów wskazanych w powyższych przepisach, wystarczające jest, aby był w posiadaniu niektórych dokumentów, o ile potwierdzają one fakt dokonania dostawy do innego państwa członkowskiego. Podatnik nie musi posiadać omawianych dowodów, jako odrębnych dokumentów, istotne jest bowiem jedynie to, aby dokumenty te zawierały informacje, z których wynika, że towar został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług: dokumenty przewozowi otrzymane od przewoźnika, kopia faktury i specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku mają łącznie potwierdzić określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają zawierać jednoznaczną informację, której wymaga wskazany przepis. W przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 powyższej ustawy, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła WDT (art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług). W szczególności, może to być korespondencja handlowa z nabywcą w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia, dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowani w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśniecie zobowiązania, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Powołany przepis oznacza, że jeśli lista dokumentów obowiązkowych nie dostarczy odpowiedzi na pytanie, czy towar został faktycznie przetransportowany na terytorium innego państwa członkowskiego, dopuszczalne jest posiłkowanie się jakimikolwiek innymi dokumentami, które staną się dowodami określonymi w art. 42 ust. 1 pkt 2, jeśli wskazują one, że WDT nastąpiła. Wskazane w art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, dokumenty uzupełniające (nieobowiązkowe) mają wskazywać, że nastąpiła WDT, czyli transakcja polegająca na wywozie towarów z terytorium Polski w wykonaniu czynności określonych w art. 7 tej ustawy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski. Innymi słowy, dokumenty uzupełniające mają uprawdopodobnić, że miał miejsce "wywóz" towaru z terytorium Polski. Przedłożone przez stronę dowody w postaci: czterech faktur sprzedaży, wystawionych na rzecz firmy "Y" s.r.o., umowy o współpracy zawartej w dniu 02.06.2007r. z firmą "Y" s.r.o., czterech dowodów przyjęć towarów przez "Y" (otrzymanych drogą e-mailową z miejsca zamieszkania F., T. L.) oraz protokołu przesłuchania M. F. (karta od 908 do 930 i od 1204 do 1206 akt administracyjnych) - nie świadczą jednoznacznie o tym, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. M. Ś., mimo żądań kontrolujących nie przedstawił szczegółowych rozliczeń z firmą "Y", które byłyby zgodne z postanowieniami zawartej umowy z dnia 02.06.2007r. W trakcie kontroli przedłożył jedynie dwa potwierdzenia dokonania przelewów z firmy "Y" na rachunek bankowy firmy "X". M.Ś. przedłożył wydrukowane z internetu jednostkowe potwierdzenia wykonania operacji, które dotyczą: 1/ zapłat w dniu 13.07.2007r., 18.07.2007r. i 19.07.2007r., na łączną kwotę [...], przez Y s.r.o., z rachunku bankowego [...] O/T. L., numer r-ku [...], na rzecz firmy "E", S. ...., rachunek: [...], za 1000 szt. telefonów komórkowych Nokia 6300, w imieniu firmy "X". Powyższe płatności dotyczyły nabycia przez firmę ,,X" M.Ś.1000 szt. telefonów komórkowych, w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów poprzez przedstawiciela fiskalnego: [...] Nr [...]. 2/ zapłaty w dniu 02.08.2007r., na kwotę [...] EUR przez "Y" s.r.o., z rachunku bankowego [...] O/T. L. nr r-ku [...] na rzecz firmy "F"., K., rachunek: [...], za telefony komórkowe Benq EF81 - 2500 szt. w imieniu firmy "X". Powyższa płatność dotyczyła nabycia przez firmę ,,X" M. Ś. 2.500 szt. Telefonów komórkowych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów poprzez przedstawiciela fiskalnego: [...], [...]. Z dokonanych ustaleń wynika, że firma "Y" s.r.o. w B., dokonała płatności, zarówno na rzecz M. Ś., jak i na rzecz kontrahentów, od których kontrolowany nabywał telefony komórkowe, wyłącznie z polskich oddziałów banków, w tym mających siedzibę w T. L., tj. w miejscu zamieszkania M. F. - jedynego udziałowca Spółki ,,Y" s.r.o. w B., która to firma od dnia 5.10.2007 r. jest jedynym udziałowcem polskiej Spółki z o. o. "G", ul. L. 48/2, T. L., NIP [...], KRS: nr [...] o kapitale zakładowym [...], w której również jako prokurent i kurator występuje M. F.. Zatem, jak słusznie dostrzegły organy obu instancji, powyższe wpłaty dokonane przez M.F. z rachunków bankowych w Polsce, w imieniu "X", M. Ś. na rzecz firm, od których M. Ś. nabywał towary nie stanowią dowodu, o których mowa w art. 42 ust. 11 pkt 3 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, czyli dokumentu potwierdzającego zapłatę za towar - stwierdzającego wygaśnięcie zobowiązań oraz, że nastąpiła dostawa wewnątrz wspólnotowa. Z kolei przedłożone przez podatnika (dopiero na żądanie kontrolujących) 4 dowody przyjęcia towarów przez "Y", wydrukowane z poczty elektronicznej, otrzymanej w formie e- maila w dniu 28.09.2008 r., nadanego z "G" Sp. z o. o. <....> M. F.- "G" Sp. z o. o., ul. L. 48/2, T. L., NIP/VAT: [...] na adres e-mailowy do M. Ś.: "X" [....], dotyczyły faktur: 22.11.2006r. [...] 200szt. telefonów Samsung D600 18.07.2007r. [...]1000szt. telefonów Nokia 6300 07.08.2007r. [...] 2429szt. telefonów Benq Siemens 08.08.2007r. [...] 2500szt. baterii litowych. Z przedłożonych w toku kontroli w/wym. dowodów przyjęć telefonów i baterii wynika, że dostawy tych towarów dotyczą faktur z firmy "X" M.Ś. o numerach: [...], [...] i [...] podczas, gdy faktury wystawione przez firmę "X" dla firmy "Y" mają numery: [...], [...], [...], a zatem numery te są inne. Sąd zauważa ponadto, że M. Ś., składając wyjaśnienia i zastrzeżenia do protokołu kontroli stwierdził, że w/wym. dowody przyjęcia towarów sporządzone przez "Y" "gdzieś mu się zapodziały". Zgodzić się należy z organami podatkowymi, które nie dały wiary twierdzeniom podatnika, bowiem jak wskazano powyżej dowody te otrzymał drogą e-mailową dopiero w dniu 28.09.2008 . Gdyby M.Ś. posiadał je wcześniej, z pewnością znajdowałyby się w dokumentacji podatkowej, łącznie z rejestrami sprzedaży VAT, jako dowody dokumentujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Strona skarżąca przed wszczęciem kontroli podatkowej nie udokumentowała wywiezienia w/wym. towarów z terytorium kraju, jak również nie posiadała innych dowodów, które uprawniałyby do zastosowania stawki 0% przy sprzedaży towarów na rzecz firmy "Y". Mimo żądania przez kontrolujących strona skarżąca nie przedłożyła również szczegółowych rozliczeń finansowych z tą firmą. Jak wyjaśnił w piśmie z dnia 23.01.2009r. M.N. - właściciel Biura Rachunkowego "H" w K., prowadzący podatnikowi ewidencje podatkowe oraz sporządzający deklaracje VAT-7k i jednocześnie będący do dnia 27.12.2008 r. pełnomocnikiem kontrolowanego (z tym dniem pełnomocnik został przez stronę odwołany), podstawą zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w fakturach dla dostaw wewnątrz wspólnotowych na rzecz firmy "Y" były ustne oświadczenia M. Ś. o dostawach towaru do T. L., w celu rzekomo przerzutu ich na Słowację (karta 987 akt administrcyjnych). W piśmie z dnia 01.09.2008r., stanowiącym "wyjaśnienie" strona stwierdziła, że towary na życzenie właściciela firmy "Y" (a także właściciela firmy w Polsce "G" Sp. z o. o., ul. L. 48/2,T.L.) – M. F. dostarczane były do T. L. .Pierwszej dostawy do T. L. dokonała osobiście (dotyczy 200 sztuk telefonów Samsung D600, faktura nr [...]) a pozostałe towary były dostarczane przez firmę spedycyjną "I" z siedzibą w P. do T. L., do właściciela firmy Y (a także firmy "G" Sp. z o. o., ul. L. 48/2, T L) - karta 36 akt administracyjnych. W związku z powyższym organ I instancji przesłuchał M.Ś. w charakterze strony (karta od 169 do 173), który do protokołu z dnia 15.10.2008r. zeznał, że: - telefony komórkowe zakupione w Niemczech, wykazane w fakturze zakupu z dnia 2.11.2006r. nr [...] (dot. 200 sztuk telefonów Samsung D600) odebrał osobiście i dostarczył je do magazynu firmy "Y", znajdującego się w K. na Słowacji, a dowodem ich dostarczenia jest dowód przyjęcia magazynowego, którego kserokopię do kontroli dostarczył jego pełnomocnik w dniu 3.10.2008r. -pozostałe telefony komórkowe i baterie dostarczone zostały na życzenie właściciela firmy "Y" przez firmę "I" z P. do T. L., a on sam nie był naocznym świadkiem przewiezienia tego towaru przez M. F. do jego firmy na Słowacji. Natomiast w piśmie z dnia 10.06.2009 r., stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, M. Ś. stwierdził, że towary dostarczał do magazynu firmy "Y" w K., faktu tego nie udokumentował. Wykazane przez kontrolujących sprzeczności w wyjaśnieniach i zeznaniach podatnika, odnoszące się do dostaw towaru do firmy "Y" uznane zostały przez stronę jako rzekome i pozorne, tworzone przez kontrolujących na okoliczność prowadzonego postępowania. Na dowód tego stwierdził, że faktycznie nigdy nie był w firmie ,,Y" w B., co wynika z jego oświadczenia z dnia 01.09.2008 r., a odpowiedzi takiej udzielił bo, jego zdaniem, takie było pytanie. W oświadczeniu z dnia 01.09.2008r., zdaniem podatnika nie podał jednak, że bywał w firmie "Y" w K.. W w/wym. oświadczeniu M. Ś. podał natomiast, że: "Towar dostarczany był za pośrednictwem firmy spedycyjnej "I" z siedzibą w P. do T. L., do właściciela firmy Y s.r.o. – M.F.". W związku ze stwierdzeniem podatnika (por. zeznanie z dnia 15.10.2008r.), że sam dostarczył do firmy, ."Y" 200 sztuk telefonów Samsung D600, organ I instancji pismem z dnia 23.10.2008r. zobligował podatnika do przedłożenia dowodów, z których wynika, że osobiście dostarczył towar do miejscowości K., w tym również numer samochodu, datę dostarczenia i sposób rozliczenia za transport tych towarów. Dokumentów takich strona nie przedłożyła. M. Ś. nie dopełnił obowiązków wynikających z regulacji art. 42 ust. 4 pkt 2 i art. 42 ust. 4 pkt 5 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług (brak wskazania dokładnego adresu, pod który miały być przewiezione towary w przypadku, gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsce zamieszkania nabywcy oraz brak dowodu, stwierdzającego jakim środkiem transportu miały być wywiezione towary). Powyższe dowody powinien posiadać podatnik w przypadku wywozu przez niego towarów będących przedmiotem WDT. Natomiast kopie dowodów dostaw, wydrukowane z poczty elektronicznej, otrzymanej w formie e-maila w dniu 28.09.2008r., nadanego z siedziby "G" <...> M. F. "G" Sp. z o. o., ul. L. 48/2, T L, nie mogą stanowić dokumentów, które potwierdzałyby jednoznacznie fizyczne dostarczenie powyższych telefonów komórkowych do firmy "Y" w Słowacji. Są to bowiem dwie różne firmy i podatnicy. Sąd zauważa, że w ramach pomocy prawnej między organami kontrolnymi Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. przesłuchał w dniu 15.05.2009r., w charakterze świadka M. F., który zeznał między innymi, że: Urząd Skarbowy w B. wydał decyzję o bezterminowym zawieszeniu numeru unijnego NIP firmie "Y", a decyzja ta we wrześniu 2008r. została unieważniona przez "wyższy urząd". Powodem zawieszenia unijnego numeru NIP (a nie jego wykreślenia) był brak kontaktu z podatnikiem, towary handlowe z firmy "X" M. Ś. "prawdopodobnie" zostały dostarczone do magazynu w K. na Słowacji samochodem dostawczym firmy "X" w jednym przypadku, w pozostałych przypadkach "samochodem w dyspozycji ,,Y", niektóre towary mogły być dostarczone do T. L., gdzie była dokonywana odprawa celna i o ile pamięta, dostawa do T. L. dotyczyła baterii litowych w ilości 2500 sztuk, wykazanych w fakturze [...] z dnia 08.08.2007r. towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone do firmy "Y". Dowodami są przyjęcia magazynowe, z tego co pamięta w dwóch przypadkach towary dostarczone były przez firmę "X w pozostałych przypadkach towar odbierała jego firma, własnym środkiem transportu, nie jest w stanie określić, jakim środkiem transportu były dostarczane towary, nie pamięta do których faktur odnosi się transport, trudno precyzyjnie to określić, - wykazane na dowodach przyjęcia magazynowego numery faktur, których dotyczą dostawy, nadane zostały przez program księgowo - magazynowy, nie są numerami faktur, poza numerem [...], a pozostałe numery "omyłkowo zostały wpisane jako numery przyjęcia magazynowego" (dotyczyło numerów [...], [...],[...]), - nie jest w stanie określić, w jaki sposób następowała płatność za towary wykazane w fakturach sprzedaży wystawionych przez firmę ,,X". Prawdopodobnie pieniądze były przelewane na konto firmy, od której "X" zakupywał towar, ma dowody potwierdzające przelewy na rzecz kontrahenta firmy "X", - przypuszcza, że firma "Y" złożyła w obowiązujących terminach deklaracje podatkowe dla podatku od wartości dodanej, w których wykazała wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów , mogły być opóźnienia w systemie VIES, - mogły być opóźnienia w składaniu informacji podsumowujących dla wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, wyjaśnienia na temat spóźnień złożył w urzędzie podatkowym a wynikało to z winy pracownika, który się tym zajmował, - nie wie, czy kwoty wykazane w zestawieniach zatytułowanych "Y" s.r.o. IC nadobudnutia" (dotyczy wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów), które otrzymano w ramach kontroli wielostronnej FMC 107 od słowackich władz podatkowych, dotyczą firmy "X" M. Ś.. Wyjaśnienia na ten temat zobowiązał się złożyć do 25 maja 2009 r, - towary zostały wyeksportowane do krajów Europy Wschodniej: Rosji, Białorusi i Ukrainy, na co przedstawi dowody w terminie do 26 maja 2009r., - nie odbierał korespondencji od słowackich urzędów skarbowych, gdyż w tym czasie nie było go na Słowacji, również w tym czasie jego wspólnik nie był obecny. Organy podatkowe obu instancji dokonując oceny treści zeznań, zarówno M. F. jak i M.Ś. stwierdziły, że są bardzo ogólnikowe, niespójne i nie wnoszą nowych istotnych dla sprawy faktów. Według zeznania M. F. (karta od 1204 do 1206 akt administracyjnych) towary handlowe "prawdopodobnie" zostały dostarczone do magazynu w K. na Słowacji samochodem dostawczym firmy "X" - w jednym przypadku, w pozostałych przypadkach samochodami będącymi w dyspozycji Y, natomiast w odpowiedzi na kolejne pytanie M. F. zeznał, że z tego co pamięta, to towary dostarczane były w dwóch przypadkach przez firmę "X", w pozostałych przypadkach towar odbierała firma "Y" własnym środkiem transportu. W/wym. nie był w stanie podać jakimi środkami transportu towary te były dostarczane, jak również nie znał numeru rejestracyjnego pojazdu. Z tych też względów, nie dano wiary tym zeznaniom. Wobec powyższych ustaleń organy nie mogły uznać zeznań M. F. za dowód potwierdzający fakt wywiezienia towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jednocześnie, nie mogły zastąpić dowodów, które winien posiadać podatnik, aby skorzystać w chwili składania deklaracji podatkowych VAT-7K z preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0%, obowiązek ten wynika z przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślić należy, że od M. F. nie wpłynęły żadne dodatkowe dowody i wyjaśnienia, które zobowiązał się przedłożyć podczas jego przesłuchania w charakterze świadka, w dniu 15 maja 2009 r. Z materiałów zgromadzonych natomiast w ramach kontroli wielostronnej FMC107, w części dot. wykazanych kwot w zestawieniach zatytułowanych "Y" s.r.o. IC nadobudnutia" (dotyczy wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów) nie wynika, że wielkości dotyczą wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów z firmy ,X" M. Ś., bowiem w treści uwag zapisanych w zestawieniach i odnoszących się do kwot nabyć towarów od kontrahenta dla wewnątrzwspólnotowych nabyć zamieszczona jest adnotacja: "nie udało się ustalić". Powyższe oznacza, że skoro firma "Y" nie podała nazwy kontrahenta - dostawcy towarów, to nie można definitywnie stwierdzić, że kwoty te dotyczą WDT z firmy ,,X" M. Ś.. Pozyskane informacje wskazują ponadto, że firma "Y" powyższe transakcje wykazała w Urzędzie Skarbowym w S. dopiero w dniu 10 listopada 2008 r., tj. po jej wykreśleniu z ewidencji podatników unijnych przez Urząd Skarbowy B. VI, co miało miejsce z dniem 29 lutego 2008r. Postępowanie kontrolne wobec M. Ś. zostało wszczęte w dniu 01 września 2008 r., zatem dopiero po wszczęciu kontroli podatkowej w firmie "X" M. Ś., firma słowacka wykazała transakcje z niezidentyfikowaną w tych zestawieniach firmą polską. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że złożone deklaracje miały na celu zalegalizowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z firmy ,"X" M. Ś., w związku z prowadzoną kontrolą w tej firmie. Ponadto, w przesłanych materiałach otrzymanych ze słowackiego Urzędu Skarbowego w S. znajdują się trzy pisma z dnia 19 grudnia 2008r. zawiadamiające Spółkę ,,Y" o realizacji kontroli podatkowych w zakresie podatku od wartości dodanej za okresy: styczeń - grudzień 2006 r., styczeń - grudzień 2007 r., styczeń - luty 2008 r., które miały się rozpocząć w dniu 19.01.2009 r., w pomieszczeniach w/wym. Urzędu Skarbowego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wysłane pisma na adres "Y" s.r.o., K.2, S. nie zostały podjęte z poczty i zwrócone zostały ich nadawcy. Tym samym w ramach kontroli wielostronnej brak było możliwości skontrolowania prawidłowości transakcji wewnątrzwspólnotowej z firmy ,,X" M. Ś. do firmy "Y". Nie można fizycznie przeprowadzić kontroli w firmie, której przedstawiciel – M. F. celowo uniemożliwia jej dokonanie poprzez nieodbieranie zawiadomień kierowanych na adres tej firmy. W świetle powyższego zarzut strony skarżącej dotyczący niewystąpienia przez organ kontrolny do słowackiej władzy podatkowej z odrębnym wnioskiem o dokonanie czynności sprawdzających transakcji handlowych pomiędzy firmami "X", M. Ś. a firmą "Y" jest nieuzasadniony. Jak to wcześniej wskazano Urząd Skarbowy w S. nie miał możliwości przeprowadzenia w firmie - "Y" s.r.o., K. 2, S. kontroli podatkowych w zakresie podatku od wartości dodanej. Nie można zgodzić się zatem ze skarżącym, że w wyniku zaniechania wystąpienia do słowackich organów podatkowych o dokonanie czynności sprawdzających w "Y", organ I instancji naruszył postanowienia zawarte w art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 w/wym. ustawy - Ordynacja podatkowa. Przywołane przez skarżącego liczne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące warunków, jakie podatnik jest zobowiązany spełnić, by zastosować stawkę podatku w wysokości 0% dla dostaw wewnątrzwspólnotowych nie może mieć zastosowania do rozpatrywanej sytuacji. Wskazane bowiem wyroki odnoszą się do kwestii konieczności posiadania dokumentów dla uznania dostawy za czynność wewnątrzwspólnotową, oczywiście pod warunkiem, że fakt dokonania dostawy musi być bezsporny, tj., że towar fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono, że miała miejsce czynność WDT - fizycznego przetransportowania towaru do firmy "Y" w Słowacji oraz, że podatnik posiada dowody jednoznacznie potwierdzające dostarczenie towarów na terytorium Słowacji. Bezsporne jest również, że podatnik nie udokumentował zwrotów gotówki na rzecz A. B.. Temu faktowi nie zaprzecza sam podatnik, kwestionuje bowiem to, iż organy podatkowe przy określeniu niezaewidencjonowanej sprzedaży i wyliczeniu zaniżonego podatku należnego powinien uwzględnić oszacowaną przez niego wysokość dokonanych zwrotów gotówki na rzecz w/wymienionego na około 30 % wcześniej przelanych kwot. Jednakże na okoliczność tą podatnik nie udzielił rzeczowych wyjaśnień i nie przedłożył w tym zakresie żadnych dowodów, które potwierdzałyby dokonanie zwrotów w ogóle (jak i również zwrotów w wysokości dowolnie oszacowanej przez niego kwoty zwrotu - 30 %). Nie można zatem podzielić poglądu strony w zakresie jednoznacznego potwierdzenia, iż A. B. otrzymał zwrot pieniędzy w postaci gotówki (do ręki). Przesłuchany w charakterze świadka, w dniu 13.01.2008r. A. B. (karta od 959 do 961 akt administracyjnych) zapytany, za jaki towar dokonał wpłat na rachunek Ś. zeznał, że zamawiał u niego towar i były to wpłaty na towar, którego ta osoba nie dostarczyła. Z dalszych zeznań A. B. wynika, że po kontakcie z M. Ś., który informował, że będzie towar, dokonywał wpłat we wskazanej przez w/wym. wysokości. W przypadku, gdy nie było towaru, to Ś. zwracał pieniądze w gotówce, jednakże nie posiada on żadnych dowodów potwierdzających zwrot gotówki od niego. Przesłuchiwany nie wskazał również konkretnych przypadków, kiedy nie było towaru i kiedy następował zwrot pieniędzy. W świetle powyższych ustaleń organy obu instancji miały podstawy, by uznać zeznania, zarówno A. B., jak i wyjaśnienia strony za niewiarygodne, w części dokonywania zwrotów w gotówce. Zakładając natomiast, że gdyby ewentualnie wystąpiły zwroty pieniędzy (uprzednio przelanych na konto podatnika), to byłyby dokonane w takiej samej formie, czyli przelewami bankowymi. Taka forma zwrotu gotówki z ekonomicznego punktu widzenia jest niewątpliwie szybsza, tańsza oraz dowiodłaby, że czynność ta została faktycznie dokonana. Nie wymagała ponoszenia dodatkowych kosztów przejazdów na trasie P. – K. – W. lub odwrotnie. Wyjaśnienia w/wym., tym bardziej stają się niewiarygodne, zważywszy na fakt dużej częstotliwości i wysokości dokonywanych wpłat na konto Strony (w odstępach jedno i dwudniowych w każdym miesiącu), A. B. ściśle współpracował z podatnikiem, korzystając (za jego przyzwoleniem) z jego konta, fakturowanego na Allegro, przez co firma "X" obciążana była opłatami za aukcje internetowe, realizowane przez A. B.. Z tych też względów zarzut strony skarżącej jest bezpodstawny. Całkowicie chybiony jest zarzut podatnika, iż organy podatkowe wyłączyły z kosztów opłaty za przesyłki. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług do opodatkowania przyjęto wielkości zaliczek (na poczet przyszłych zakupów towarów) przelanych na konto podatnika, a nie jak mylnie strona twierdzi, dokonano opodatkowania podatkiem należnym refundacje kosztów za przesyłki kurierskie na rzecz A. B.. Również stanowisko podatnika, że nie ma on obowiązku dokonywania zwrotów gotówki w formie przelewu oraz nie ma obowiązku wystawienia faktury "zaliczka" i jej korekty, jeśli zwrot następuje przed upływem terminu do wystawienia faktury, który dla zaliczki wynosi 7 dni - jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami: - art. 19 ust. 11ustawy o podatku od towarów i usług - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wpływu kwot na rachunek bankowy, - art. 29 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku; - w art. 29 ust.2 tej ustawy, w przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. - wg art. 106 ust. 1 i 3 wskazanej powyżej ustawy podatnik winien wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży jak również otrzymanie części należności przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi, a czynności te winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie można także zgodzić się z argumentacją skarżącego, iż zeznania R. K. należy uznać za nieprawdziwe. Ocena wiarygodności jego zeznań w kontekście zgromadzonych środków dowodowych oraz ustaleń faktycznych w tym zakresie spowodowały, że nie ma podstaw, by odmówić wiarygodności zeznaniom w/wymienionego. Jednoznacznie ustalono, że R. K., właściciel firmy –"A" w T., w okresie od 15.02.2007r. do 15.11.2007r. przekazał na rzecz podatnika w formie przelewów bankowych środki pieniężne w wysokości [...]. M.Ś. w pismach z dnia: 16.11.2008r. i 25.11.2008r., skierowanych do kontrolujących wyjaśnił, że cyt: "Z tego co pamiętam przelewy od R. K. i A. K. powiązane były z jedną firmą, której nazwy nie pamiętam. Przelewy były przedpłatą na towar, który zgodnie z umową po otrzymaniu danej kwoty musiał być dostarczony maksymalnie w ciągu tygodnia. Jeśli towar nie został dostarczony w danym terminie, wtedy następował zwrot danej kwoty w gotówce". Sąd zwraca i na to uwagę, że na okoliczność powyższego podatnik nie przedłożył żadnych dowodów, które potwierdzałyby dokonanie zwrotów wcześniej przelanych pieniędzy. Udokumentowanie faktu zwrotu gotówki wcześniej otrzymanej na poczet sprzedaży towaru obligował podatnika przepis art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowiący, że obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Aby zatem możliwa była korekta obrotu podlegającego opodatkowaniu, koniecznym było udokumentowanie wartości zwróconych kwot i towarów. Przesłuchany w charakterze świadka R. K. (karta od 728 do 729 akt administracyjnych) zaprzeczył, aby jego kontrahent M.Ś. zwracał mu jakieś pieniądze. Zeznał, że byłoby bardzo dobrze, gdyby jakieś pieniądze były mu zwracane, ale nigdy nie miało to miejsca. Tak więc R.K. nie potwierdził, aby M. Ś. zwracał mu należności pieniężne wcześniej przelane na rachunek bankowy J. Ś.. Jednocześnie z ewidencji sprzedaży firmy "X", jak i z pozostałej dokumentacji nie wynika, aby kontrahenci podatnika dokonywali zwrotu towarów oraz, że były dokonywane zwroty pieniędzy na ich rzecz. Potwierdzeniem tego faktu jest brak korekt w ewidencji firmy "X" z tego tytułu, Należy wskazać ponadto, że to w interesie samego podatnika było udokumentowanie ewentualnego zwrotu pieniędzy R. K., gdyż tylko udokumentowany zwrot pieniędzy z tytułu niedoszłej transakcji daje możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania -w drodze wystawienia faktur korygujących, z tytułu wcześniejszego opodatkowania udokumentowanej fakturą przedpłaty za towar. Błędne jest zatem stanowisko strony, że dokonano opodatkowania podatkiem należnym pobranego przez R. K. towaru (82 telefonów komórkowych) za jej pośrednictwem z firmy "Y", co wynika z przedłożonej w toku kontroli kserokopii potwierdzenia odbioru towaru z dnia 28.02.2007r. Za podstawę opodatkowania podatkiem należnym przyjęto wyłącznie wpłaty dokonane przez R.K. na poczet przyszłego zakupu od podatnika towaru - zgodnie z art. 19 ust. 11 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług. R. K., właściciel firmy "A" przesłuchany w dniu 04.12.2008r, w charakterze świadka (karta od 728 do 729) zeznał, że cyt: "Nie mam zielonego pojęcia, nic o tej sprawie nie wiem. Nie mam żadnych dokumentów dotyczących tej transakcji, nie kupowałem niczego na Słowacji". Świadek ten oświadczył również, że w dniu 28.02.2007r dokonał przelewu kwoty [...] (z rachunku bankowego jego ojca – A. K.) na rzecz M. Ś. za telefony komórkowe, których mogło być około 100 sztuk, dokładnie nie pamiętał ile, nie otrzymał na potwierdzenie tej transakcji żadnej faktury, ani innego dokumentu Świadek – R. K. zeznał ponadto, że M. Ś. twierdził najpierw, że były to telefony od syndyka po likwidacji jakiegoś oddziału Siemensa, a później, że telefony są ze Słowacji i że czeka na fakturę, a jak ją otrzyma, to też wystawi fakturę. M. Ś. nie wystawił tegoż dokumentu R. K. do dnia jego przesłuchania, Z kolei, M.Ś. w piśmie z dnia 28.12.2008r. (karta 934) wyjaśnił, że R. K. telefony odbierał od niego ale sprzedającym były firmy słowackie, a on wykonywał) wobec nich zwykłą przysługę, tj. odbierał pieniądze w EURO lub w PLN i wysyłał je później i przelewem lub wpłacał w banku firmom, które były dla K. firmami sprzedającymi. W związku z kategorycznym zaprzeczeniem przez R.K., iż kupował towary od firm słowackich M. Ś. wniósł o poddanie analizie grafologicznej przedłożonych przez niego dowodów: 1/ fakturę nr 70104 z dnia 26.01.2007r., wystawioną przez "J", T. 30, B. dla "A" R. K. , ul. B. 82/16, T. , za 50 telefonów komórkowych Siemens SXG75 na kwotę [...] Euro, 2/ potwierdzenie odbioru towaru z firmy "Y" z dnia 28.02.2007r. - 82 sztuk telefonów, wystawione przez "A" R. K., ul. B. 82/16, T., NIP [...], z pieczątką w/wym. firmy i podpisem R. K., 3/ zamówienia "A" R. K., ul. B. 82/16, T., adresowanego do ,,Y" na telefony komórkowe, które jego zdaniem mają świadczyć o dokonywaniu zakupów przez R. K. w słowackich firmach. Przesłuchany w charakterze świadka po raz drugi w dniu 10.02.2009r. R. K. (karta od 1031 do 1032) zeznał (na okoliczność przedłożonych przez Podatnika dowodów mających świadczyć o zakupie przez Pana R. K. telefonów na Słowacji), że nigdy nie kupował telefonów z firm ze Słowacji, a po okazaniu mu w/wym. dowodów zeznał, że dokumentów tych nigdy nie widział i na pewno ich nie stemplował , nie podpisywał ich, nie wie skąd M. Ś. dysponuje tymi dowodami, nigdy świadomie nie udostępniał Ś. swojej pieczątki. Zeznał, że M. Ś. mógł wykonać pieczątkę korzystając ze wzoru na fakturze wystawionej przez świadka. Oświadczył, że jeżeli kupował jakiekolwiek telefony to tylko od M. Ś. i żadnym innym firmom za telefony nie płacił, a M. Ś. mówił mu, że telefony kupował w Dubaju i w Czechach. Na podstawie powyższych ustaleń organ podatkowy l instancji nie naruszył prawa odmawiając w drodze postanowienia przeprowadzenia badań grafologicznych przedłożonych przez podatnika kserokopii dokumentów, gdyż przeprowadzenie tego dowodu nie miałoby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie. Zgodnie bowiem, z treścią art. 7 ust. 8 w/wym. ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. Firma "X" M. Ś., jako czynny podatnik podatku od towarów i usług brał udział w powyższych transakcjach pomimo, że jego zdaniem "była to tylko przysługa wobec firm słowackich". W związku z czym, Podatnik w ramach prowadzonej działalności winien transakcje powyższe udokumentować fakturami VAT oraz rozliczyć w deklaracji N/AT-7K podatek należny w nich wykazany. Również okoliczność, że podatnik zwracał T. W. część pieniędzy w gotówce - wskazanej na około 15 % uprzednio otrzymanych kwot na rachunek bankowy, nie może być przez organy podatkowe uznane za faktycznie dokonaną, bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających to zdarzenie, zarówno w dokumentacji kontrolowanej firmy "X" M.Ś., jak i u T. W.. Przesłuchany w charakterze świadka T. W. zeznał (karta od 1088 do 1089 akt administracyjnych), że pod koniec 2007r. dokonywał zakupu towarów od M. Ś., za które wcześniej przed dostawą płacił przelewami, jednak na zakup towarów nie posiada żadnych dowodów. Ponadto zeznał, że ewentualnie mogły mieć miejsce zwroty pieniędzy przez M. Ś.. Żądanie podatnika, że organy podatkowe winny uwzględnić fakt dokonania zwrotów pieniędzy na rzecz T. W., na około 15 % i zmniejszyć w tej wielkości podstawę opodatkowania jest nieuprawnione, bowiem zdarzenie to nie jest potwierdzone żadnymi dowodami. Gdyby strona wypełniła obowiązek wynikający z uregulowania zawartego w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług - wystawienie dokumentów potwierdzających wartości zwróconych kwot czy towarów, wówczas organy podatkowe miałyby podstawę fakt ten uwzględnić w rozliczenie podatków należnych. Jedynym zaś dowodem na to, że towar został dostarczony do W. są wydruki przesyłek kurierskich, dostarczonych przez "K", Spółka Jawna, W, ul. K 1 -dystrybutora przesyłek kurierskich. M K zeznając do protokołu w dniu 29.02.2009r. (karta od 1016 do 1017) potwierdził pobyt w Chinach z M. Ś w listopadzie 2007r., podczas którego z tego co pamięta, M. Ś. dokonał zakupu około 2000 sztuk telefonów komórkowych. Zeznał ponadto, że nie zawierał z Ś. żadnej umowy o pośrednictwo handlowe w zakupie towarów na terenie Chin. Wszelkie wydatki związane z pobytem w Chinach każdy pokrywał sam. Dodał, że zna angielski i pomoc M. Ś. była zbędna. M.K. wyjaśnił, że chciał nabyć telefony w Chinach lecz okazało się, że w żadnym banku w tym kraju nie mógł wybrać pieniędzy ze swojego konta. Za namową M. Ś., posiadającego konto do realizacji transakcji w ciągu dwóch godzin z zagranicznymi kontrahentami, M.K. przelał kwotę [...], by zgodnie z zawartą ustną umową Ś. dokonał zakupu na rzecz jego firmy telefony komórkowe. W konsekwencji nie doszło do realizacji zakupu telefonów na rzecz M. K.. Jednocześnie zaprzeczył aby on sam dokonał zakupu telefonów komórkowych, w związku z czym żądał zwrotu pieniędzy od M. Ś. wcześniej wpłaconych na jego rachunek bankowy, a po odmowie ich zwrotu przez Ś. sprawę skierował do Prokuratury Rejonowej w T., która umorzyła dochodzenie z braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Natomiast, jak zeznał, okazana mu faktura, którą przedłożył M. Ś. organowi I instancji w czasie kontroli, mająca świadczyć o zakupie telefonów w Chinach przez M. K. jest podrobiona. Jak ustalono na podstawie ewidencji sprzedaży firmy ,,X" M. Ś., podatnik nie odnotował w tej ewidencji wpłaconej zaliczki na towar w wysokości [...], uiszczonej przez M. K. na poczet zakupu towarów za pośrednictwem M. Ś., podczas pobytu w Chinach. Obowiązek zaś zaewidencjonowania obrotu z w/wym. tytułu wynika natomiast z w/cyt. art. 29 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast zgodnie z regulacją art. 106 ust. 3 tej ustawy podatnik winien wystawić fakturę stwierdzającą otrzymanie zaliczki. W świetle przedstawionych okoliczności i rozważań Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego na podstawie art. 151 powyższej ustawy skargę oddalono. /-/ K.Pawlicki /-/M.Skwierzyńska /-/ J.Małecki uk