I SA/Po 1047/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2013r. sprawy ze skargi AP na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007r. oraz orzeczenia o umorzeniu postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, czerwiec i lipiec 2007r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił [...] zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r., a także orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, czerwiec i lipiec 2007 r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych i zgromadzonych dowodów organ I instancji stwierdził, że [...] w 2007 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą P.P.H.U. "[...]" [...] osiągał przychody ze sprzedaży towarów (palet drewnianych) na rzecz dwóch firm: [...] z siedzibą w [...] oraz "[...]" [...] z siedzibą we [...], nie dokonując ewidencjonowania tych dostaw w rejestrze sprzedaży oraz rozliczenia w deklaracjach VAT-7 składanych dla potrzeb podatku od towarów i usług, posługując się przy tym kontem bankowym swojej małżonki [...]. Konto należące do [...], którego pełnomocnikiem był podatnik nie było zgłoszone jako konto związane z prowadzoną działalnością gospodarczą [...], tj.: P.P.H.U. "[...]". W trakcie toczącego się postępowania podatnik nie przedłożył żadnej dokumentacji finansowo-księgowej potwierdzającej poprawność swoich rozliczeń dokonywanych z ww. podmiotami gospodarczymi. Podatnik nie wykazując w ewidencji sprzedaży za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r. podatku należnego z tytułu dostaw palet [...] i [...] - tj.: transakcji udokumentowanych dowodami WZ przesłanymi przez Komisariat Policji w [...] pismem z dnia [...] września 2010 r. - WZ z dnia [...] września 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł; WZ z dnia [...] września 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł; WZ z dnia [...] września 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł; WZ z dnia [...] września 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł; WZ z dnia [...] września 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł oraz WZ z dnia [...] października 2007 r. – [...] szt. o wartości netto [...] zł oraz transakcji, za które dokonano przelewów lub wpłat na konto małżonki podatnika zaniżył podstawę opodatkowania, naruszając art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o p.t.u."). Wobec wskazanych powyżej uchybień organ I instancji, na podstawie art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") stwierdził, że ewidencje sprzedaży VAT za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r. są nierzetelne i nie uznał ich za dowód w części dotyczącej ewidencjonowania uzyskanych obrotów za ww. okresy rozliczeniowe. Organ I instancji stwierdził, że podatnik nie wykazał w deklaracjach VAT-7 za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r. kwot wynikających z transakcji sprzedaży palet drewnianych na rzecz [...] i [...], a także nie dokonał rozliczenia i wpłaty podatku należnego od uzyskanego w poszczególnych miesiącach obrotu, czym naruszył art. 103 ust. 1 ustawy o p.t.u. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wskazał, że podstawę prawną do określenia w decyzji zobowiązania podatkowego stanowi przepis art. 99 ust. 12 ustawy o p.t.u. zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej chyba, że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Podatek należny z tytułu sprzedaży palet w miesiącach: luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r. obliczono stosując, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o p.t.u. stawkę podatku w wysokości 22%. Natomiast za miesiące: styczeń, czerwiec i lipiec 2007 r., na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, ponieważ nie stwierdził nieprawidłowości. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, m.in.: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125 Ordynacji podatkowej, tj.: zasad ogólnych postępowania podatkowego, poprzez niezastosowanie się do dyspozycji wynikającej z ww. przepisów na skutek: zaniechania wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą, a tym samym naruszenia zasady praworządności, co z kolei wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenia zasady zaufania zobowiązującej organy skarbowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do tych organów, - art. 180 § 1 w zw. z art. 187, art. 188, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez sprzeczność ustaleń organu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, jak również dokonanie bardzo selektywnej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności przy ocenie wiarygodności strony), 2. przepisów prawa materialnego, m.in.: art. 5, art. 29, art. 99, art. 106 i art. 109 ustawy o p.t.u poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że [...] w 2007 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągał przychody ze sprzedaży palet drewnianych, nie dokonując ewidencjonowania tych dostaw w rejestrze sprzedaży oraz rozliczenia w deklaracjach VAT-7 składanych dla potrzeb podatku od towarów i usług, posługując się w tym celu kontem bankowym swojej żony. Podatnik nie przedłożył żadnej dokumentacji finansowo-księgowej, potwierdzającej poprawność swoich rozliczeń dokonywanych z [...] i [...], a jednocześnie otrzymywał od nich kwoty pieniężne. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, uznał prowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe za zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu organ I instancji rozstrzygając przedmiotową sprawę zgromadził niezbędny i niesprzeczny z prawem materiał dowodowy, w szczególności pozyskał materiał w postaci: wyciągów bankowych dwóch kont podatnika (konto w Banku [...] S.A.) i jego małżonki (konto w Banku [...] S.A.), zaświadczeń Banku [...] S.A. Oddział w [...] dotyczących wpłat na konto [...], dokumentów przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] pismami z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] września 2011 r. dotyczących kontrahenta firmy "[...]", tj.: [...], dokumentów przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotyczących kontrahenta strony, tj.: [...], a także dokumentów przekazanych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] marca 2012 r. dotyczących przeprowadzonych czynności sprawdzających w firmie windykacyjnej Biuro [...], [...]. Ponadto organ I instancji przesłuchał w charakterze strony [...] w dniach [...] lipca 2011 r. i [...] października 2011 r. oraz w charakterze świadka [...] w dniach [...] lipca 2010 r. i [...] sierpnia 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a zebrany materiał dowodowy był przedmiotem analizy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ II instancji potwierdził, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komisariat Policji w [...] pod numerem [...], a następnie przesłany do Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] września 2010 r. w celu przeprowadzenia stosownej kontroli skarbowej (tj.: protokoły przesłuchania w charakterze świadka [...], protokoły przesłuchania w charakterze świadka [...], protokoły przesłuchania w charakterze świadka [...] - kontrahenta i dłużnika [...], a także kserokopie dokumentów WZ "wydanie materiałów na zewnątrz" wystawionych w roku 2007 przez P.P.H.U. "[...]" [...] na rzecz [...], [...]), zainicjował rozpoczęcie u [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa należności podatkowych w podatku od towarów i usług za rok 2007. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] włączył postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. ww. materiał dowodowy do akt spawy, gdyż w jego ocenie miał on wpływ na ustalenie rzetelności dokumentowania w roku 2007 sprzedaży towarów (palet drewnianych) przez firmę "[...]" [...] oraz na wysokość zadeklarowanego w tym okresie przez podatnika podatku od towarów i usług. Nadmienić w tym miejscu należy, że organ I instancji rozpoznając niniejszą sprawę nie powoływał się na organy ścigania (jak twierdzi strona), a co za tym idzie nie pozostawał w błędzie co do oceny działań skarżącego, gdyż przeprowadził własne postępowanie kontrolne, w wyniku którego zgromadził dokumenty w postaci: zeznań świadków, danych zawartych w wyciągach bankowych, protokołów z czynności sprawdzających u kontrahenta podatnika, itp. Powyższy materiał dowodowy pozwolił zatem organowi I instancji na wydanie zaskarżonej decyzji, w której stwierdził, że [...] nie dokumentując sprzedaży palet stosownymi fakturami, nie ewidencjonując ich w rejestrze sprzedaży, nie wykazując w deklaracjach podatkowych VAT-7, a tym samym nie opodatkowując podatkiem od towarów i usług (pomimo otrzymywania wpłat za sprzedane palety), ukrywał rzeczywiste rozmiary prowadzonej działalności gospodarczej. Za chybiony organ II instancji uznał zarzut dotyczący całkowitego zignorowania ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], tj.: protokół przesłuchania w charakterze świadka [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz oświadczenie [...] z dnia [...] września 2011 r. dotyczące kradzieży jego dokumentacji księgowej za 2007 r. Zdaniem odwołującego, [...] oświadczył, że w 2007 r. kupował od [...] palety drewniane (wszystkie transakcje nabycia były udokumentowane), a także, że spłacał długi jakie miał wobec podatnika za lata 2003 - 2004, wpłacając gotówkę na konto żony [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wyjaśnił, że organ I instancji w toku postępowania kontrolnego zwrócił się pismem z dnia [...] lipca 2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie "[...]" [...]. Z przedłożonych podczas kontroli przez [...] dokumentów wynikało, że wartość brutto transakcji kupna-sprzedaży palet drewnianych w roku 2007 pomiędzy nimi wyniosła [...] zł, podczas gdy należności za zakupiony towar [...] wpłacał lub przelewał zarówno na konto firmy "[...]" [...], jak i na konto prywatne [...] w łącznej kwocie o wiele wyższej od ww. wartości transakcji. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem z dnia [...] września 2011 r. przesłał protokół z przesłuchania w charakterze świadka [...], który stanowi ważny dowód w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji zauważył, że z protokołu tego nie wynika aby przesłuchiwany zeznał, że spłacał długi jakie miał wobec [...] za lata 2003 - 2004, wpłacając gotówkę na konto osobiste jego żony. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że ww. podmioty gospodarcze zawierały ze sobą w roku 2007 transakcje, za które płatności były dokonywane na bieżąco (kwoty z faktur VAT odpowiadały kwotom wpłat dokonywanych przez [...] na konto firmowe podatnika). Wpłaty natomiast dokonywane przez [...] na konto osobiste [...] (nie związane z działalnością gospodarczą podatnika) tytułem "rzekomych zaległości za rok 2003 - 2004", nie zostały potwierdzone przez samego [...], jak również nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione przez podatnika i dlatego też zostały opodatkowane. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie zgodził się także ze stwierdzeniem pełnomocnika strony, że z faktu odmowy w dniu [...] października 2011 r. przez [...] zeznań (w trybie art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej), organ I instancji wyciąga negatywne dla podatnika konsekwencje. Jak wyjaśnił organ II instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił ten dowód, niemniej jednak było to tylko samo stwierdzenie zaistniałego zdarzenia, pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że fakt wpływów dokonywanych na konto prywatne [...] w roku 2007 przez [...] i [...], udowodniono w oparciu o inne dokumenty. Kolejny zarzut odwołania dotyczący zignorowania przez organ I instancji zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez podatnika w toku postępowania w zakresie leczenia dolegliwości związanych z kręgosłupem szyjnym, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji zauważył, że podatnik ww. dokument przedłożył dopiero w momencie, gdy otrzymał z Banku [...] w [...] (wymagane przez organ I instancji) zaświadczenia o dokonywanych wpłatach na konto prywatne żony [...], z których wywnioskował, że podpis składającego dyspozycję przelewu różni się znacznie od jego podpisów składanych do tej pory na dokumentach podatkowych. W zaistniałej okoliczności, organ I instancji słusznie stwierdził, że ponieważ o swoich problemach zdrowotnych [...] poinformował urząd dopiero w chwili przedłożenia kserokopii dowodów wpłat, nie można zatem uznać tego dokumentu za mający wpływ na wynik prowadzonego postępowania. Nieprawdą jest także jakoby organ I instancji wyprowadzał swoje twierdzenia w kwestii dokonywania wpłat na konto [...] tytułem "wpłata własna" i "wpłata [...]" przez [...], a nie przez podatnika - właśnie z podpisów [...] widniejących na ww. zaświadczeniach. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że organ I instancji nie dał wiary zeznaniom podatnika, że "jeździł po Polsce za maszyną" i wpłacał różne kwoty pieniędzy w różnych oddziałach Banku [...] na konto swojej żony (bojąc się posiadać przy sobie znaczną gotówkę w godzinach nocnych), gdyż twierdzenia te nie są spójne. Nie można dać wiary podatnikowi, który twierdzi, że w celu kupna maszyny 3-piłowej do cięcia drewna jeździł z gotówką pod granice Niemiec i, który wymieniając miejscowości w jakich szukał przedmiotowego towaru wymieniał dokładnie te nazwy miast, które widniały na dowodach bankowych, tj.: [...], [...], [...] oraz [...]. Nadmienienia w tym miejscu wymaga, że w tych właśnie okolicach swoją działalność gospodarczą prowadził [...] W ocenie organu II instancji tłumaczenie podatnika, że wpłacał na konto swojej żony gotówkę przeznaczoną na zakup ww. maszyny, gdyż "bał się z nią nocować", nie znajduje potwierdzenia w wyciągach z rachunku bankowego [...]. Z dokumentów tych wynika bowiem, że wpłat dokonywano w godzinach porannych i wczesno popołudniowych, nie zaś wieczornych. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania organ II instancji wyjaśnił, że naruszenie przez podatnika obowiązków ewidencyjnych wynikających z przepisów art. 193 Ordynacji podatkowej oraz z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów doprowadziło do stwierdzenia, że ewidencja sprzedaży prowadzona była nierzetelnie z uwagi na nie zaksięgowanie w ewidencji w miesiącach styczeń - listopad 2007 r. danych dotyczących transakcji udokumentowanych dowodami WZ przesłanymi przez Komendę Policji w [...], a także transakcji, za które dokonano przelewów lub wpłat na konto żony, które w konsekwencji spowodowały zaniżenie podstawy opodatkowania do obliczenia należnego podatku od towarów i usług. W związku z powyższym ewidencję sprzedaży za okres styczeń - listopad 2007 r. uznano za nierzetelną; a zatem zarzut naruszenia przepisów art. 106 i art. 109 ustawy o VAT nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie. Organ II instancji zauważył, że wystawienie kontrahentowi jedynie dokumentu WZ nie zwalnia podatnika z opodatkowania dokonanej dostawy towarów i rozliczenia podatku z niej wynikającego. Zaprezentowane przez pełnomocnika stanowisko, że jedynie faktury VAT, a nie wpłaty gotówkowe lub bezgotówkowe powinny zostać ujęte w ewidencji sprzedaży jest nieprawidłowe. Za niezasadny organ II instancji uznał także zarzut dotyczący naruszenia art. 23 § 1 i § 2 w związku z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji dysponował niezbędnymi dowodami do ustalenia jej rzeczywistej wielkości w postaci: zeznań świadków, danych zawartych w wyciągach bankowych, protokołów z przeprowadzonych czynności sprawdzających, dokumentów zebranych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Policji w [...]. Nie zachodziła więc konieczność dokonywania określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku, bowiem organ I instancji uzupełnił księgi podatkowe dowodami, na podstawie których w sposób jednoznaczny można było określić faktyczną sprzedaż dokonywaną przez podatnika w 2007 r. W związku z powyższym także zarzut w kwestii braku oceny prawidłowości przeprowadzonego i przedstawionego przez [...] szacunku, który wynikał z pisma wnoszącego uwagi do protokołu z kontroli podatkowej dotyczący braku możliwości wyprodukowania, a tym samym sprzedaży większej ilości palet i ich elementów od tej, która została udokumentowana fakturami VAT i ujawniona w rejestrze sprzedaży, należy uznać za bezpodstawny. Ustalenia dokonane w trakcie postępowania zostały oparte na konkretnych dokumentach, z których jednoznacznie wynika ukrywanie przez podatnika faktycznych rozmiarów prowadzonej działalności. W skardze z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r. Pełnomocnik podatnika podtrzymuje w całości argumentację podniesioną w odwołaniu i zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które w istotny sposób wpłynęły na wynik sprawy, tj.: 1) art. 120 - 125 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie się do dyspozycji wynikającej z ww. przepisów na skutek m.in. zaniechania wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą, a tym samym naruszenia zasady praworządności, co z kolei wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenia zasady zaufania zobowiązującej organy skarbowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do tych organów, 2) art. 180 § 1 w zw. z art. 187, art. 188, art. 191, art. 192 i art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez organy podatkowe obu instancji bardzo selektywnej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także sprzecznych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Powyższe znajduje szczególne odzwierciedlenie przy ocenie wiarygodności strony. 3) art. 15, art. 29, art. 99, art. 106 i art. 109 ustawy o p.t.u, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2012 r. Dz. U., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w postępowaniu przed sądem I instancji obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której nie jest on związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zarzuty skargi dotyczą głównie uchybień organów podatkowych obu instancji w gromadzeniu materiału dowodowego, a także ich selektywnej i stronniczej oceny. Skarżący twierdzi, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy to wątpliwości nie zostały wyjaśnione, a rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy podatkowe czynności procesowe, polegające na zebraniu materiału dowodowego i jego ocenie, nie dają podstaw do zanegowania wyprowadzonych z nich wniosków, znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 120 - 125 Ordynacji podatkowej, tj.: zasad ogólnych postępowania podatkowego, poprzez niezastosowanie się do dyspozycji wynikającej z ww. przepisów na skutek: zaniechania wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą, a tym samym naruszenia zasady praworządności, co z kolei wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenia zasady zaufania zobowiązującej organy skarbowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do tych organów. Postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie było prowadzone zgodnie z normami zawartymi w art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z zasadą określoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta nie zmienia reguł dowodowych, nie można jej także rozumieć w taki sposób, że jej zastosowanie w konkretnym przypadku prowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia pozostającego w oczywistej sprzeczności z treścią prawa materialnego. Taki stan rzeczy naruszałby zarówno zasadę legalizmu, jak i konstytucyjną zasadę państwa prawa oraz powszechności i równości w zakresie opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie zasada ta nie została naruszona. Postępowanie budzące zaufanie do organów podatkowych to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne. Organy podatkowe poinformowały stronę w trybie art. 123 Ordynacji podatkowej, o przysługującym prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Organy podatkowe wyznaczyły stronie w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego, w trakcie prowadzonego postępowania, materiału dowodowego (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. - tom II, k. 474 - 475, pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2012 r. - tom II, k. 538 - 539). Nadmienić w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] września 2012 r. (tom II, k. 548 - 553) przesłał dodatkowy materiał dowodowy, tj.: protokół z czynności sprawdzających z dnia [...] sierpnia 2012 r. przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] u [...] - o czym strona została poinformowana przez organ II instancji pismem z dnia [...] października 2012 r. (tom II, k. 554 - 555). Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Podstawowym narzędziem realizacji wynikającej z przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe, do której nawiązują także reguły postępowania dowodowego zawarte w art. 187 - 192 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem składu orzekającego, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy zgromadzony został niezbędny materiał dowodowy - w szczególności: wyciągi bankowe dwóch kont podatnika (tom I, k. 221 - 245) i jego małżonki (tom I, k. 246 - 256), zaświadczenia Banku [...] S.A. Oddział w [...] dotyczące wpłat na konto [...] - tom II, k. 416 - 420, dokumenty przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] pismami z dnia [...] września 2011 r. (tom I, k. 286 - 292) i z dnia [...] września 2011 r. (tom I, k. 284 - 285) dotyczące kontrahenta firmy "[...]" [...], tj.: [...], dokumenty przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. (tom II, k. 548 - 552) dotyczące kontrahenta strony - tj.: [...], a także dokumenty przekazane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] marca 2012 r. (tom II, k. 388 - 406) dotyczące przeprowadzonych czynności sprawdzających w firmie windykacyjnej Biuro [...] w [...]. Ponadto, protokoły przesłuchania w charakterze świadka [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (tom I, k. 185) i [...] sierpnia 2010 r. (tom I, k. 181 - 182), w charakterze strony [...] z dnia [...] lipca 2011 r. (tom I, k. 259 - 261) i [...] października 2011 r. (tom I, k. 293 - 296). Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia w przedmiotowej sprawie zasady przekonywania sformułowanej w art. 124 Ordynacji podatkowej, która wyraża się m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a zebrany materiał dowodowy był przedmiotem analizy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Podnosząc zarzut naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, skarżący nie wskazał na czym przedmiotowe naruszenie miałoby polegać. W ocenie Sądu organy podatkowe rozpatrując badaną sprawę działały wnikliwie i szybko, posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zarówno w odwołaniu jak i skardze podniesiony został zarzut, że kontrola podatkowa w firmie prowadzonej przez skarżącego została wszczęta na skutek materiałów przesłanych przez Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Jak podkreślił skarżący, postępowanie to nie skończyło się wobec niego skazującym wyrokiem karnym. Zatem powoływanie się na organy ścigania potwierdza jedynie fakt, że organ I instancji pozostawał w błędzie co do oceny działań skarżącego. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że istotnie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komisariat Policji w [...], a następnie przesłany do Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] września 2010 r. (tom I, k. 214) w celu przeprowadzenia stosownej kontroli skarbowej zainicjował rozpoczęcie u [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa należności podatkowych w podatku od towarów i usług za rok 2007. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] włączył postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. (tom I, k. 216 - 217) powyższy materiał dowodowy do akt sprawy, gdyż w jego ocenie miał on wpływ na ustalenie rzetelności dokumentowania w roku 2007 sprzedaży towarów (palet drewnianych) przez firmę "[...]" [...] oraz na wysokość zadeklarowanego w tym okresie przez podatnika podatku od towarów i usług. Nadmienić w tym miejscu należy, że organ I instancji rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził własne postępowanie kontrolne, w wyniku którego zgromadził dokumenty w postaci: zeznań świadków, danych zawartych w wyciągach bankowych, protokołów z czynności sprawdzających u kontrahenta podatnika, itp. Zebrany materiał dowodowy pozwolił zatem organom podatkowym obu instancji na wydanie prawidłowych decyzji, w których stwierdziły, że [...] nie dokumentując sprzedaży palet stosownymi fakturami, nie ewidencjonując ich w rejestrze sprzedaży, nie wykazując w deklaracjach podatkowych VAT-7, a tym samym nie opodatkowując podatkiem od towarów i usług (pomimo otrzymywania wpłat za sprzedane palety), ukrywał rzeczywiste rozmiary prowadzonej działalności gospodarczej. Nie znajduje uzasadnienia kolejny zarzut skargi, dotyczący zignorowania przez organ I instancji ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w toku postępowania kontrolnego organ I instancji zwrócił się pismem z dnia [...] lipca 2011 r. (tom I, k. 283) do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających w firmie "[...]" [...], w celu ustalenia czy zawarte w 2007 r. transakcje z kontrolowanym podatnikiem odzwierciedlają rzeczywisty przebieg i znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji [...]. Ponadto organ zwrócił się z prośbą o wezwanie [...] w trybie art. 286 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej i przesłuchanie w charakterze świadka. Z przedłożonych podczas kontroli przez [...] dokumentów wynikało, że wartość brutto transakcji kupna-sprzedaży palet drewnianych w roku 2007 pomiędzy nimi wyniosła [...] zł, podczas gdy należności za zakupiony towar [...] wpłacał lub przelewał zarówno na konto firmy "[...]" [...], jak i na konto prywatne [...] w łącznej kwocie o wiele wyższej od ww. wartości transakcji, tj.: w wysokości [...] zł. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem z dnia [...] września 2011 r. (tom I, k. 292) przesłał protokół z przesłuchania w charakterze świadka [...] (tom I, k. 289 - 291). Na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo organy obu instancji wywiodły, że ww. podmioty gospodarcze zawierały ze sobą w roku 2007 transakcje, za które płatności były dokonywane na bieżąco (kwoty z faktur VAT odpowiadały kwotom wpłat dokonywanych przez [...] na konto firmowe podatnika). Wpłaty natomiast dokonywane przez [...] na konto osobiste [...] (nie związane z działalnością gospodarczą podatnika) tytułem "rzekomych zaległości za rok 2003 - 2004", nie zostały potwierdzone przez samego [...], jak również nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione przez podatnika dlatego też zostały opodatkowane. W kontekście powyższego niezasadny jest zarzut skierowany do organów podatkowych odnoszący się do rozstrzygania niewyjaśnionych wątpliwości na niekorzyść podatnika. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym nie istniały przesłanki do poszukiwania i przeprowadzania dodatkowych dowodów na okoliczność transakcji kupna-sprzedaży zawieranych pomiędzy podatnikiem a [...]. Zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej kwestii jednoznacznie wskazuje, że należności za dokonane dostawy palet drewnianych w 2007 r. przez [...] na rzecz [...] zostały w tym samym roku uregulowane, jednakże z pominięciem systemu podatkowego poprzez nierejestrowanie faktur VAT w ewidencji sprzedaży oraz regulowanie płatności za niefakturowany obrót poza kontem przedsiębiorcy. W tym właśnie celu zostało utworzone konto [...] (do którego skarżący miał pełnomocnictwo). Podatnik dla ukrycia zapisów na koncie związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą kazał wpłacać [...] na konto żony pieniądze za towar, co do którego nie wystawiono faktur VAT, natomiast należności za towar fakturowany na konto firmowe. Z akt sprawy nie wynika, aby [...] zgłaszał jakiekolwiek wnioski dowodowe celem uprawdopodobnienia faktu, że wpłaty dokonywane przez [...] w roku 2007 na konto żony podatnika dotyczą spłaty zobowiązań za lata 2003 - 2004. Ponadto, zauważyć należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] nie miał możliwości zweryfikowania dokumentów dotyczących przedmiotowego okresu z uwagi na 5 -letni okres przedawnienia zobowiązań podatkowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wprawdzie stosownie do art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach podatkowych, nie należy jednak mylić tak określonego obowiązku z ciężarem dowodu w postępowaniu dowodowym, który określają regulacje materialnego prawa podatkowego. Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze, przeważa pogląd, że ciężar dowodu, tj.: obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Przeciwnie, niejednokrotnie z norm prawa materialnego wynika, że ciężar dowodu nałożony został na stronę postępowania, a pożądane przez nią skutki materialnoprawne mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe, które umożliwią organowi przeprowadzenie stosownego dowodu w postępowaniu podatkowym. Nie można zgodzić się także ze stwierdzeniem strony skarżącej, że z faktu odmowy w dniu [...] października 2011 r. (tom I, k. 297) przez [...] zeznań (w trybie art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej), organy podatkowe wyciągają negatywne dla podatnika konsekwencje. Istotnie, organy podatkowe obu instancji w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć przytoczyły powyższy fakt, niemniej jednak było to tylko samo stwierdzenie zaistniałego zdarzenia, które pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Przepis art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej uprawnia małżonka strony do odmowy zeznań. [...] z przysługującego jej prawa skorzystała. Podkreślić w tym miejscu należy, że fakt wpływów dokonywanych na konto prywatne [...] w roku 2007 przez [...] i [...] udowodniono w oparciu o inne dokumenty, m.in. protokoły przesłuchań ww. kontrahentów, materiał zgromadzony przez Komisariat Policji w [...]. Bezzasadny okazał się kolejny zarzut skargi dotyczy zignorowania przez organ I instancji zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez podatnika w toku postępowania w zakresie leczenia dolegliwości związanych z kręgosłupem szyjnym. Z akt sprawy wynika, że podatnik ww. zaświadczenie datowane na dzień [...] kwietnia 2012 r. (tom II, k. 458) przedłożył w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. (tom II, k. 459), tj.: dopiero w momencie, gdy otrzymał z Banku [...] w [...] (wymagane przez organ I instancji) zaświadczenia o dokonywanych wpłatach na konto prywatne żony [...] (dokument z dnia [...] kwietnia 2012 r. - tom II, k. 416 - 420), z których wywnioskował, że podpis składającego dyspozycję przelewu różni się znacznie od jego podpisów składanych do tej pory na dokumentach podatkowych. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie wyprowadziły swoich twierdzeń w kwestii dokonywania wpłat na konto [...] z podpisów [...] widniejących na ww. zaświadczeniach (nie kwestionowano problemów zdrowotnych podatnika). Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy wyjaśnić, że z przedstawionych przez podatnika szacunków (tom II, k. 333 - 334b) wynika, że nie było możliwości wyprodukowania, a więc także sprzedania, większej ilości palet i ich elementów od tej, która została udokumentowana fakturami i ujawniona w rejestrze sprzedaży VAT. Skarżący zarzucił, że organy podatkowe oceniły prawidłowości przedstawionego rachunku, lecz wywodziły swoje twierdzenia i formułowały wnioski na podstawie ewidencji, którą same uznały za nierzetelną i odrzuciły jako dowód w postępowaniu podatkowym. Przede wszystkim należy zauważyć, że z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie czynności kontrolnych wynika, że [...] dokonywał sprzedaży palet swoim kontrahentom również bez udokumentowania fakturami VAT. Na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą ciąży obowiązek dokumentowania wszystkich operacji gospodarczych w sposób prawidłowy, kompletny i systematyczny. W tym celu są one zobowiązane do prowadzenia w zakresie podatku od towarów i usług ewidencji określonej w art. 109 ust. 3 ustawy o p.t.u. Podstawowym dokumentem, który spełnia jednocześnie dwie funkcje, tj.: księgową (dokumentuje transakcję) i podatkową (stanowi podstawę dla potrzeb rozliczania podatku od towarów i usług) jest zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o p.t.u. faktura VAT. Podatnicy winni sobie zdawać sprawę z tego jakiej wagi dokumentem jest faktura, tj.: dokumentem zaufania publicznego, istotnego prawnie dla stosunków prywatnoprawnych oraz publicznoprawnych, a w związku z tym winni brać w pełni odpowiedzialność za zawarte w niej treści, a zwłaszcza fakt, że dokumentuje ona rzeczywistą operację pod rygorem odpowiedzialności karnej. Faktura jako dokument odzwierciedlający przebieg konkretnego zdarzenia gospodarczego, nie tworzący żadnych nowych okoliczności konkretnego zdarzenia, ale potwierdzający jedynie fakt wystąpienia czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wywołuje skutki w realizacji zobowiązań podatkowych. Jak z powyższego wynika, faktura powinna odzwierciedlać dane rzeczywistych stron transakcji, jak i samego podmiotu transakcji. Transakcje sprzedaży z niektórymi kontrahentami nie były ewidencjonowane w ewidencji sprzedaży, przez co nie zostały opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Powyższe niezgodne jest z art. 193 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób nie wadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów oraz z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, który nakazuje podatnikom prowadzić księgę w sposób rzetelny i niewadliwy. Naruszenie przez podatnika obowiązków ewidencyjnych wynikających z ww. przepisów doprowadziło do stwierdzenia, że ewidencja sprzedaży prowadzona była nierzetelnie z uwagi na nie zaksięgowanie w ewidencji w miesiącach styczeń - listopad 2007 r. danych dotyczących transakcji udokumentowanych dowodami WZ przesłanymi przez Komendę Policji w [...], a także transakcji, za które dokonano przelewów lub wpłat na konto żony, które w rzeczywistości miały miejsce, a w konsekwencji spowodowały zaniżenie podstawy opodatkowania do obliczenia należnego podatku od towarów i usług. W związku z powyższym ewidencję sprzedaży za okres styczeń - listopad 2007 r. uznano za nierzetelną; a zatem zarzut naruszenia przepisów art. 106 i art. 109 ustawy o p.t.u. nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie. W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami w zakresie niewykazania przez stronę obrotów ze sprzedaży palet drewnianych, organy podatkowe stwierdziły, że podatek należny ujęty przez [...] w ewidencji sprzedaży za miesiące styczeń - listopad 2007 r. jest zaniżony, a zatem niezgodny ze stanem faktycznym. Wobec powyższego, w oparciu o przepis art. 99 ust. 12 ustawy o p.t.u., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej chyba, że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości – organy dokonały określenia dla podatnika zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2007 r. Ustosunkowując się z kolei do poruszonej w uzasadnieniu skargi kwestii dokumentu WZ, za chybione uznać należy stanowisko skarżącego, że nie zawsze wystawienie dokumentu WZ rodzi automatycznie obowiązek wystawienia faktury VAT. Wystawienie kontrahentowi jedynie dokumentu WZ (bez faktury VAT) nie zwalnia podatnika z opodatkowania dokonanej dostawy towarów i rozliczenia podatku z niej wynikającego. Zaprezentowany przez skarżącego pogląd, że jedynie faktury VAT, a nie wpłaty gotówkowe lub bezgotówkowe powinny zostać ujęte w ewidencji sprzedaży jest nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy o p.t.u., podstawą opodatkowania jest obrót, czyli kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku należnego. Jeżeli zatem udowodniono, że wpłaty te wiązały się z faktycznie dokonaną dostawą palet przez podatnika, to nieodzwierciedlenie tej transakcji w ewidencji, skutkuje określeniem kwoty zobowiązania z tytułu tej sprzedaży przez organ podatkowy, a zatem zarzut naruszenia art. 29 ustawy o p.t.u. jest bezpodstawny. Ponadto, za chybiony uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ustawy o p.t.u., który stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że [...] jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia [...] stycznia 2001 r., a w kontrolowanym okresie (tj.: roku 2007) składał deklaracje podatkowe VAT-7. Za niezasadny uznać należy także kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 23 § 1 i § 2 w związku z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Wykładnia art. 23 jednoznacznie wskazuje, że szacunkowe ustalenie podstawy opodatkowania powinno występować jedynie w przypadku, gdy brak jest danych niezbędnych do ustalenia rzeczywistej jej wielkości, co w sprawie nie miało miejsca, gdyż organ I instancji dysponował niezbędnymi dowodami do ustalenia jej rzeczywistej wielkości w postaci: zeznań świadków, danych zawartych w wyciągach bankowych, protokołów z przeprowadzonych czynności sprawdzających, dokumentów zebranych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Policji w [...]. Prawidłowo zatem organy wywiodły że w badanej sprawie nie zachodziła konieczność dokonywania określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku, bowiem organ I instancji uzupełnił księgi podatkowe dowodami, na podstawie których w sposób jednoznaczny można było określić faktyczną sprzedaż dokonywaną przez podatnika w 2007 r. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, materiał zebrany w przedmiotowej sprawie jest wiarygodny i bezspornie dowodzi, że wpłaty na konto żony podatnika dotyczą zapłaty za palety. W związku z powyższym zarzut w kwestii niedokonania przez organy podatkowe oceny prawidłowości przeprowadzonego i przedstawionego przez [...] szacunku (tom II, k. 333 - 334b) dotyczącego braku możliwości wyprodukowania, a tym samym sprzedaży większej ilości palet i ich elementów od tej, która została udokumentowana fakturami VAT i ujawniona w rejestrze sprzedaży, należy uznać za bezpodstawny. Ustalenia dokonane w trakcie postępowania zostały oparte na konkretnych dokumentach, z których jednoznacznie wynika ukrywanie przez podatnika faktycznych rozmiarów prowadzonej działalności. W przedmiotowej sprawie nie doszło także do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Kontrola uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, że organy obu instancji dokonały rozważenia zebranego w sprawie materiału w zgodzie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uwzględniły wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich wiarygodności w oparciu o art. 191 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącego nie przedstawił zarzutów mogących wskazywać na kwalifikowane naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów dokonanej przez organy podatkowe, a bardziej polemizuje z oceną dowodów. Nałożenie na organy podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Ma to w szczególności miejsce wówczas, gdy strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, twierdząc jednocześnie, że określone okoliczności miały miejsce lub nie miały miejsca. Zdaniem Sądu wnioski organów podatkowych obu instancji wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów z art. 191 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie doszło do naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści tego przepisu, ciężar dowodów spoczywa także na stronie. W rozpatrywanej sprawie podatnik nie dążył do jej wyjaśnienia, nie poczynił też żadnych kroków mających na celu udowodnienie lub choćby uprawdopodobnienie przed organami podatkowymi, że wpływy dokonywane w roku 2007 na konto osobiste żony nie dotyczyły realizowanej przez niego w tym okresie sprzedaży palet drewnianych. Wbrew argumentacji skargi, nie została również naruszona zasadę in dubio pro tributario, która nakazuje pojawiające się wątpliwości rozstrzygać na korzyść podatnika. Organy podatkowe rozstrzygając sprawę zgromadziły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i wydanie stosownej decyzji. Zajęcie przez organy podatkowe odmiennego od podatnika stanowiska w przedmiotowej sprawie nie może dowodzić naruszeniu zasady in dubio pro tributario, tj.: że wszelkie wątpliwości zinterpretowano wyłącznie na niekorzyść skarżącego, o czym świadczą zeznania [...], jego małżonki oraz [...]. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że to podatnik złożył w dniu [...] marca 2010 r. (tom I, k. 212 -213) zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie nieuregulowania należności wynikających z zakupionego towaru w postaci palet na kwotę [...] zł przez swojego kontrahenta [...], a także wszczął dochodzenie swoich należności poprzez firmę windykacyjną [...] w [...]. Zatem transakcje sprzedaży palet drewnianych na rzecz [...] miały miejsce. Organy dały wiarę zeznaniom [...] i [...], oceniając je jako spójne i znajdujące potwierdzenie w pierwotnych wyjaśnieniach [...] złożonych w postępowaniu karnym w Komisariacie Policji w [...]. Ponadto, zeznania [...] dotyczące miejsca dokonania wpłaty na konto [...] (tj.: w miejscowości [...]) są tożsame z danymi wynikającymi z dokumentów bankowych (zaświadczeń o miejscu, dacie i godzinie wpłat gotówki na rachunek osobisty [...]). Podkreślić w tym miejscu również należy, że jak zeznał [...] zakupione od [...] palety drewniane sprzedawał następnie do Niemiec, a zatem zapłaty za dostarczony towar dokonywał w oddziałach banku [...] położonych w miejscowościach blisko granicy polsko - niemieckiej (m.in. w [...], [...], [...]). Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie strony skarżącej, że organy podatkowe w przypadku kolejnego kontrahenta podatnika, tj.: [...] nie udowodniły w sposób wiarygodny faktu, że wpłaty na konto prywatne [...] to należności za palety nabyte w 2007 r. od P.P.H.U. "[...]" [...], a swoje wątpliwości zinterpretowały na niekorzyść podatnika. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy podatkowe udowodniły w sposób bezsporny, że przedmiotowe wpłaty dokonywane przez [...] i [...] dotyczyły zapłaty za nabywany od podatnika towar (palety drewniane), którego sprzedaż nie została udokumentowana fakturami VAT i opodatkowana podatkiem VAT. Zdaniem Sądu, niezrozumiałym jest powoływanie się przez skarżącego na zasadę neutralności, jako jedną z fundamentalnych cech podatku od wartości dodanej, wskazując przy tym jednocześnie na prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupionych towarów i usług, w szczególności, gdy transakcja nosi znamiona oszustwa podatkowego. Zauważyć w tym miejscu należy, że w przedmiotowej sprawie nie zakwestionowano prawa skarżącego w zakresie odliczenia podatku naliczonego od dokonanych przez niego w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. nabyć towarów i usług. W toku prowadzonych postępowań kontrolnego i podatkowego nie stwierdzono w powyższym zakresie żadnych nieprawidłowości. Organy podatkowe I i II instancji na podstawie ustalonego stanu faktycznego stwierdziły natomiast, że w przypadku dwóch kontrahentów podatnika, tj.: [...] i [...], miał miejsce nieudokumentowany obrót, a wpływy z tego obrotu dokonywane były na konto osobiste [...] (nie związane z działalnością gospodarczą podatnika). Powyższe świadczy, że celem takiego działania było ukrycie przez [...] rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności, a tym samym narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie z tytułu podatku od towarów i usług. Niezrozumiałym jest również stanowisko strony skarżącej, że organy podatkowe przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy winny odnieść się do kwestii świadomości podatnika. Kwestia świadomości podlega badaniu jedynie w przypadku, gdy podatnik zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez podmiot niebędący rzeczywistym dostawcą towaru. Podatnik nie może być pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług od podmiotów prowadzących działalność przestępczą, o której strona nie była świadoma i nie mogła mieć jakiejkolwiek wiedzy. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Istota sporu dotyczyła bowiem opodatkowania, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o p.t.u., wpłat dokonywanych w roku 2007 przez kontrahentów podatnika za zakupione palety na konto osobiste małżonki podatnika. W ocenie Sądu dokonane ustalenia i zebrany materiał dowodowy w pełni uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, która tym samym nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego. Mając na względzie argumentację pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.