I SA/Po 1088/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sylwia Zapalska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2005r. do maja 2006r. oraz za październik, listopad i grudzień 2006r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ Sylwia Zapalska Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaskarżoną decyzją, na podstawie przepisu art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. określającą W. R. w podatku od towarów i usług: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień, listopad 2005r. i grudzień 2006r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za grudzień 2005r., luty – kwiecień oraz październik 2006r., zobowiązanie podatkowe za październik 2005r, maj, listopad, grudzień 2006r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2008r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej "w zakresie nakazania przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego". W uzasadnieniu wniosku W.R. stwierdził, iż wykonanie decyzji w dotychczasowym jej kształcie spowoduje brak merytorycznej oceny przez sąd w zakresie istnienia przesłanek ustalenia zobowiązania podatkowego. Może więc dojść do pogorszenia sytuacji podatnika na skutek wniesionego odwołania, co stanowić będzie naruszenie zasad ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Postanowienie to może jednak zostać wydane w stosunku do aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005r., sygn. akt II FZ 580/05). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczącą podatku od towarów i usług i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżoną decyzję należy zaliczyć do aktu prawnego, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada ona na skarżącego żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Niemożliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA sygn. akt II OZ 972/05, II OZ 740/09). Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. /-/ Sylwia Zapalska