I SA/Po 1107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2016r. sprawy ze skargi MK na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył M. K. (dalej zwanemu również skarżącym) karę pieniężną w kwocie [...] zł za urządzanie poza kasynem gry, gier na automatach A. nr [...] i B. [...]. W dniu [...] maja 2011 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni stwierdzili, że w lokalu "[...]"[...] w P. przy ul. D. [...] w P. należącym do skarżącego znajdowały się automaty do gier przypominające wyglądem automaty do gier hazardowych. W wyniku przeprowadzonej gry kontrolnej ustalono, że gry na wyżej wskazanych urządzeniach organizowane były w celach komercyjnych i miały charakter losowy, co świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa o grach hazardowych. Zgodnie z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie z kolei do postanowień art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W toku gry kontrolnej na automacie A. nr [...] ustalono, że grający nie ma żadnego wpływu na przebieg gry. Kilka z przeprowadzonych gier zakończyło się wygraną punktów kredytowych przepisanych automatycznie, bez udziału gracza do pola "Bank". Następnie grający przyciskiem "Wypłata" przelał punkty z licznika "Bank" do licznika "Credit" uzyskując w tym ostatnim sumę 82 pkt kredytowych. Ponowne naciśnięcie przycisku "Wypłata" spowodowało wypłacenie przez automat monety 5 zł będącej odpowiednikiem 50 pkt kredytowych. W odniesieniu do urządzenia B. [...] stwierdzono, że część czołowa automatu wyposażona jest natomiast w bębny z symbolami graficznymi owoców, dzwonków itp. które służą do komunikacji z grającym. Ustawienie takich samych symboli w jednej linii powoduje wygraną w postaci punktów wyświetlanych na wyświetlaczu znajdującym się poniżej obracających się bębnów. W wyniku przeprowadzonych na automacie gier kontrolnych kilka z nich zakończyło się wygraną punktów kredytowych przepisanych automatycznie, bez udziału gracza do pola "Superlicznik". Wówczas gracz przyciskiem "Wypłata z Superlicznika" przelał punkty z licznika "Superlicznik" do licznika "Bank Wygranych". Grający nacisnął następnie przycisk "Wypłata z Banku Wygranych", co spowodowało przelanie punktów z licznika "Banku Wygranych" na licznik "Kredyty", przy czym kolejne naciśnięcie przycisku "Wypłata", spowodowało wypłacenie przez automat sześciu monet 5 zł, stanowiących odpowiednik 150 pkt kredytowych. Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że wygrane na automatach są spowodowane korzystnym układem symboli, który nie zależy od grającego. Gracz wprawiał bębny w ruch i nie miał wpływu na ich ustawienie i zatrzymanie w odpowiedniej, gwarantującej wygraną konfiguracji symboli. Wygranymi na urządzeniach skarżącego były punkty kredytowe, wymieniane na kwoty pieniężne. Z zeznań M. S. wynika, że świadek – będąca barmanką w objętym kontrolą lokalu – w okresie od [...] maja 2011 r. do [...] maja 2011 r. wypłacała z kasy wygrane z urządzeń skarżącego w sytuacji, gdy w automatach brakowało monet pięciozłotowych. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w P. gry na urządzeniu skarżącego są grami na urządzeniach elektronicznych, o wygrane pieniężne, w których gra zawiera element losowości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że to skarżący był urządzającym gry na wskazanych powyżej automatach. W dniu kontroli dysponował on urządzeniami, organizował grę oraz udostępniał sprzęt i lokal. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego własność automatów, ani też dokumentów, na podstawie których automaty zostały wstawione do objętego kontrolą lokalu. Z uwagi na postanowienia art. 3 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 14 ust. 1 powołanej ustawy urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Z uwagi na postanowienia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem przy czym wysokość kary pieniężnej – z uwagi na regulacje art. 89 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy – wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w P.. W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie I) przepisów prawa procesowego, tj.: – art. 121 § 1, 124 i 210 § 1 Ordynacji podatkowej – przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia dokonanie kontroli tej decyzji, polegające na niewyjaśnieniu uznania skarżącego za adresata decyzji, tj. niewskazania podstaw przyjęcia tegoż jako osoby, która urządzała, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, grę na automatach poza kasynem gry; – art. 121 § 1, 187 § 1 i art. 191 Kodeksu postępowania administracyjnego – polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niewyjaśnieniu – kto urządzał, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, grę na automatach A. nr [...] oraz B. nr [...] – poza kasynem gry; II) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 89 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych – poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do osoby fizycznej. W uzasadnieniu odwołania powołano się na wyrok WSA w Gdańsku, w którym stwierdzono, że osoba fizyczna, nie jest w stanie na podstawie ustawy o grach hazardowych uzyskać, ani też posiadać koncesji na prowadzenie gry na automatach. Adresatem normy prawnej wyrażonej w art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych są bowiem osoby prawne prowadzące działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mające siedzibą na terytorium RP. Z przywołanego orzeczenia wynika przy tym, że do poniesienia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych może być zobowiązany jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia i urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Z uwagi na wskazany pogląd w ocenie skarżącego przedmiotowe postępowanie nie powinno być w ogóle prowadzone i to bez konieczności badania, czy urządzał on grę na automatach. W odwołaniu podniesiono również, że organ I instancji nie wskazał jaki materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, że gra na automatach była urządzana przez skarżącego. Ustawa o grach hazardowych wyraźnie rozróżnia pojęcia "urządzania gier" i "prowadzenia gier", zaś art. 89 ustawy o grach hazardowych sankcjonuje urządzanie gier. W ocenie skarżącego Naczelnik Urzędu Celnego w P. nie podjął choćby próby wyjaśnienia na czym sankcjonowany czyn urządzania gier na automatach polega. Podkreślono również, że w aktach sprawy oznaczonej sygn. [...] Sądu Rejonowego P.- [...] w P. na k. [...]-[...] znajduje się dowód w postaci umowy najmu, z którego w sposób jednoznaczny wynika, iż skarżący udostępnił najemcy fragment przestrzeni, która została zajęta na automaty. Ubocznie podniesiono, że organ I instancji oparł ustalenia dotyczące charakteru kontrolowanych urządzeń na depozycjach funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę w lokalu skarżącego, a nie na dowodzie z opinii biegłego. Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, powołując się na protokół z kontroli przeprowadzonej w lokalu skarżącego, że wynik gry na automatach skarżącego zależał tylko od przypadku. Podzielono w związku z tym pogląd organu I instancji, że gry na urządzeniach skarżącego były grami na urządzeniach elektronicznych o charakterze losowym, urządzanymi w celach komercyjnych, a ponadto automaty umożliwiały realizowanie wygranych pieniężnych, co potwierdzają zeznania barmanki zatrudnionej w lokalu objętym kontrolą. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w niniejszej sprawie byłoby zbędne gdyż urządzenia skarżącego oferowały gry, o których mowa w art. 2 ust. 3-5 ustawy o grach hazardowych. Ustawodawca jasno i precyzyjnie określił, kto podlega karze pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Z art. 89 ust. 1 pkt 2 wynika, w ocenie organu odwoławczego, że to urządzający, którego w żaden sposób nie należy utożsamiać z właścicielem automatu, jest podmiotem podlegającym karze. Urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że gdyby skarżący nie udostępnił powierzchni swojego lokalu pod automaty, to niemożliwa byłaby jakakolwiek na nich gra. Poprzez zgodę na wprowadzenie automatów do gier do swojego lokalu, otwieranie tego lokalu dla swoich klientów – w tym także dla osób grających na automatach, umożliwianie gry na tych urządzeniach, jak również wypłacanie wygranych pieniężnych z kasy znajdującej się w lokalu w sytuacji, kiedy wygrane nie mogły być realizowane bezpośrednio z automatów, skarżący – w ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. – urządzał gry na automatach poza kasynem gry. Nie sposób przychylić się do twierdzenia, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, nie może ponosić sankcji za delikt w sytuacji, gdy ustawa o grach hazardowych nie wymienia osoby fizycznej jako podmiotu uprawnionego do uzyskania stosownej koncesji. Odnosząc się do możliwości podwójnego karania skarżącego za ten sam czyn, organ stwierdził, że o podwójnym karaniu można mówić tylko wtedy, gdy kara administracyjna ma charakter represyjny. Kara wymierzana na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych nie stanowi represji za naruszenie prawa, lecz jest formą zabezpieczenia przed możliwością wystąpienia negatywnych skutków takiego naruszenia poprzez brak wpływów z tytułu legalnie prowadzonej działalności w tym zakresie. W ocenie organu kara administracyjna z art. 89 ustawy o grach hazardowych nie jest konkurencyjna i nie pozostaje w zbiegu z karą grzywny orzekaną na podstawie art. 107 kodeksu karnego skarbowego, w związku z powyższym nie może być mowy o niedopuszczalnej podwójnej penalizacji tego samego czynu, bowiem charakter obu kar jest odmienny. Dyrektor Izby Celnej w P. odnosząc się do wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C- 217/11 podniósł, że przepisów stanowiących podstawę do wymierzenia kary pieniężnej nie należy kwalifikować do przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, choćby i nawet odwoływały się one do przepisu technicznego – art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że co do przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma jednoznacznego stanowiska, iż TSUE przypisał mu charakter techniczny. Stwierdzono przy tym, że nawet ewentualne uznanie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie oznacza, że możliwe jest bez jakichkolwiek konsekwencji prawnych dowolne prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych. Zdaniem organu odwoławczego świadczy o tym całość przepisów ostatnio powołanej ustawy. Zaznaczono również, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych sformułowania, zdaniem organu odwoławczego nie sposób bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy. Dyrektor Izby Celnej w P. podkreślił, że art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych odnosi się do tych podmiotów, które działają legalnie, na podstawie zezwolenia, ale po jego wygaśnięciu będą musiały przenieść swoją działalność do kasyn gry. Podkreślono również, że urządzanie gier na automacie w taki sposób jak czynił to skarżący nie było dopuszczalne również pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ odwoławczy podkreślił również, że uznanie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych za przepisy techniczne powodowałoby pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową, co w ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. jest naruszeniem podstawowych norm prawnych pochodzących wprost z Konstytucji RP. Podkreślono również, że ustawa o grach hazardowych weszła w sposób skuteczny i prawidłowy do polskiego porządku prawnego i może być z niego formalnie derogowana jedynie w stosownej procedurze ustawodawczej. Powodem traktowania niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych, jako nieobowiązujących, nie może być z całą pewnością ewentualne kwalifikowanie tych przepisów jako przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W konsekwencji nawet uznanie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie byłoby w stanie doprowadzić do tego, że działalność gospodarcza, o której mowa w powołanym przepisie mogłaby być w Polsce prowadzona w sposób zupełnie swobodny i bez konieczności poddawania się przez zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeniom reglamentacyjnym wprowadzonym przez ustawę o grach hazardowych. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celej w P. stanowi przedmiot skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji w całości. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, nie rozpoznanie zarzutów skarżącego, brak ustosunkowania się do zarzutów oraz powołanie uzasadnienia decyzji w części dotyczącego innej sprawy i strony postępowania; 2) naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez nie dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych i nie rozpatrzenie całego (dostępnego) materiału dowodowego, w tym w zakresie wniosków dowodowych skarżącego i wyjaśnienia, kto był podmiotem urządzającym gry; 3) naruszanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – zasady ne bis in idem – poprzez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych a w konsekwencji zastosowanie tego przepisu wobec skarżącego (osoby fizycznej) i doprowadzanie do sytuacji, w której wobec skarżącego prowadzi się jednocześnie dwa postępowania o ukaranie, tj. postępowanie karno-skarbowe z art. 107 k.k.s. oraz niniejsze postępowanie z art. 89 ustawy o grach hazardowych – wobec tożsamego czynu zabronionego; 4) naruszanie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 6 ust. 4 i art. 14 ust. 1 tej ustawy w związku z naruszeniem: – art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego; – art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej; – art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji w zw. z art. 2 Aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej; – deklaracji nr 17 do Traktatu z Lizbony – deklaracji odnosząca się do pierwszeństwa potwierdzającej zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego na warunkach określonych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości; – zasad wynikających z orzecznictwa ETS tj. orzeczeń z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11, z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi, z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-109/08 Komisja v. Grecji, z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International SA v. Signalson SA i Securitel SPRL, z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie C-170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren, z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-103/88 Fratelli Constanzo SpA vs Comune di Milano, z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-62/00 Marks & Spencer plc v. Commissioners of Customs & Excise – poprzez zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który nie powinien znaleźć zastosowania, jako przepis oczywiście niezgodny z prawem wspólnotowym, a także z przepisami Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Rozpoczynając rozważania prawne w poddanej sądowej kontroli sprawie należy zauważyć, że najdalej idącym z zarzutów skargi jest zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej w skrócie: "u.g.h.") w związku z naruszeniem art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11, art. 8 i 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE nr 204 poz. 37 ze zm. – dalej w skrócie: "dyrektywa 98/34/WE"). Formułując ten zarzut strona skarżąca podnosi, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem, który nie powinien znaleźć zastosowania, jako przepis oczywiście niezgodny z prawem wspólnotowym, a także z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.). Z omawianym naruszeniem strona skarżąca wiąże również naruszenie art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") oraz postanowień art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji. W obrębie omawianego zarzutu podniesiono również naruszenie deklaracji nr 17 do Traktatu z Lizbony, tj. deklaracji odnoszącej się do pierwszeństwa potwierdzającej zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego na warunkach określonych przez orzecznictwo ETS, w tym także przez orzeczenia wskazane w petitum skargi. Odnosząc się do wskazanych zrzutów należy zauważyć, że opierają się one na założeniu, że regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 i art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, które z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu u.g.h., dotknięte są wady bezskuteczności, nie mogąc w konsekwencji stanowić podstawy wydania zaskarżonego aktu. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W świetle art. 6 ust. 4 powołanej ostatnio ustawy, działalność w zakresie określonym w ust. 1-3 może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 7a. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Stosownie z kolei do postanowień art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej (pkt 3). Odnosząc się do spornego, a zarazem kluczowego z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zagadnienia, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE należy wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 [dostępną pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – stanowiący podstawę wydania poddanego sądowej kontroli aktu – nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Należy przy tym zaznaczyć, że cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować [por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W ocenie NSA wyrażonej we wskazanej powyżej uchwale art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., – jako niekwalifikujący się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE – nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. NSA wyjaśnił, że omawiany przepis nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z przywołanym "zakazem użytkowania". Przepis ten bowiem, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie ingeruje w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu, pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać (por. np. wyrok w sprawie C-267/03). Mając na uwadze rozważania zawarte we wskazanej powyżej uchwale za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia regulacji art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 i art. 14 ust. 1 u.g.h. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia regulacji art. 1 pkt 1, 3, 4, 11 dyrektywy 98/34/WE. Wskazane ostatnio przepisy zawierają ustanowione na potrzeby tej dyrektywy definicję pojęć produktu, specyfikacji technicznej, innych wymagań oraz przepisów technicznych. Na akceptacje nie zasługuje również zarzut naruszenia regulacji art. 8 i 9 wskazanej ostatnio dyrektywy, z uwagi na fakt, że przepisy te odnosząc się jedynie do przepisów technicznych, a jak wynika z powyższych rozważań stanowiący podstawę wydania zaskarżonego aktu przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Z uwagi na powyższe nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia wyrażonych odpowiednio w art. 120 i 121 § 1 O.p., zasad legalizmu i działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia postanowień art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP wskazać należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 orzeczono m.in., że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wydając poddaną sądowej kontroli decyzję nie dopuszczono się również naruszenia wyrażonej w art. 91 ust. 1 – 3 Konstytucji RP zasady pierwszeństwa postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych przed ustawą. Podkreślić w tym miejscu raz jeszcze należy, że stanowiący materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie stanowił regulacji technicznej w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 90 poz. 864). Wskazany przepis dotyczy bowiem obowiązku przedłożenia Rządowi Republiki Włoskiej dokumentów związanych z ratyfikacją wskazanego traktatu oraz datą jego wejścia w życie. Z uwagi na fakt, że stanowiący podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis nie stanowił regulacji technicznej w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE za bezzasadne należy uznać zarzuty związane z naruszeniem zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej. Zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 u.g.h., art. 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności strona skarżąca uzasadnia podnosząc, że na skutek błędnej wykładni pierwszego z powołanych przepisów i jego zastosowania względem skarżącego doszło do sytuacji, w której wobec strony skarżącej prowadzone są jednocześnie dwa postępowania o ukaranie, tj. postępowanie karno-skarbowe z art. 107 k.k.s. oraz postępowanie związane z zastosowaniem sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że TK w swoim wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 orzekł, m.in. że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. TK wyjaśnił, że kara określona w art. 89 u.g.h. ma wszystkie cechy charakteryzujące administracyjną karę pieniężną. Jest ona bowiem: a) wymierzana za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a zatem za naruszenie nakazu ustawowego urządzania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.); wystarczy więc stwierdzenie naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 u.g.h., b) podmiotowym warunkiem odpowiedzialności za naruszenie wskazanego obowiązku nie jest wina indywidualna, nie jest zatem konieczne ustalenie winy sprawcy, c) stylizacja kwestionowanego przepisu i art. 90 ust. 1 ustawy nakazuje przyjąć, że wymierzenie kary pieniężnej jest obowiązkiem naczelnika urzędu celnego, a zatem jest obligatoryjne, d) kara ta jest wymierzana w stałej wysokości 12 000 zł od każdego automatu, a zatem organ wymierzający karę pieniężną nie ma kompetencji do ustalenia wysokości kary, stosownie do własnej oceny stopnia szkodliwości naruszenia lub cech osobistych sprawcy. W rezultacie, odnośnej administracyjnej karze pieniężnej nie można przypisać cech i funkcji właściwych karom penalnym, czyli że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 u.g.h., nie jest karą w rozumieniu prawa karnego, nie jest formą odpowiedzialności karnej w znaczeniu przyjętym w art. 42 Konstytucji. TK stwierdził również, że celem omawianej kary pieniężnej nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat. Również NSA w omówionej powyżej uchwale podkreślił, że regulacja prawna zawarta w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie służy, gdy chodzi o jej funkcje, czystej represji, co tylko w sytuacji, gdyby jej wiodącą funkcją była istotnie funkcja represyjna, a tak jednak nie jest, mogłoby podważać zasadność stanowiska o braku jej samoistnego charakteru w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy. W ocenie NSA przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie penalizuje bowiem, jako przepis sankcjonujący, naruszenia określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy zasad urządzania gier na automatach w takim wymiarze i w takim zakresie, który można i należałoby wiązać z funkcją represyjną. W kontekście powyższych rozważań należy również odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 Protokół nr 7 sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 2003 r., nr 42, poz. 364), zgodnie z którym nikt nie może być ponownie sądzony lub ukarany w postępowaniu przed sądem tego samego państwa za przestępstwo, za które został uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem lub uniewinniony zgodnie z ustawą i zasadami postępowania karnego tego państwa. Wyrażony w przytoczonym przepisie zakaz karania dwa razy za ten sam czyn obejmuje swoim zakresem jedynie przestępstwa. Jak wskazano przy tym w wyroku TK z dnia 21 października 2015 r., Jeśli regulacja prawna ustanawiająca określoną sankcję nie należy w danym państwie do prawa karnego, znaczenie dla kwalifikacji tej sankcji przez ETPC jako karnej ma "kryminalny" charakter czynu, którym jest zagrożony, oraz rodzaj i wysokość (surowość) sankcji, a także cel, któremu ma ona służyć. Jeżeli celem sankcji jest represja bądź prewencja połączona z represją, to świadczy to o charakterze "kryminalnym" czynu i o karnym charakterze sankcji. Karze administracyjnej wymierzanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie można przypisać cech i funkcji właściwych karom penalnym, w tym funkcji represyjnej. Celem tej kary jest przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Taki charakter kary wymierzanej na podstawie wskazanego ostatnio przepisu świadczy o tym, że kara ta nie jest wymierzana za przestępstwo w rozumieniu art. 4 ust. 1 wskazanego powyżej protokołu, co świadczy o niezasadności zarzutu naruszenia wskazanego przepisu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. art. 210 § 4 O.p., wskazać należy, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 O.p., zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1212/11, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zgodnie z art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W świetle postanowień art. 124 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 O.p. – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Omawiana regulacje stanowi rozwinięcie a zarazem konkretyzację zasady przekonywania wyrażonej w przywołanym powyżej art. 124 O.p. Mając na uwadze treść wyżej przytoczonych przepisów prawa należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutów odwołania. Na stronie [...] swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej w P. wskazał, że całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego daje podstawy do tego, aby uznać skarżącego za urządzającego gry na poddanych kontroli automatach. Organ odwoławczy również trafnie wskazał, że urządzającego gry na automacie – o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – w żaden sposób nie należy utożsamiać z właścicielem automatu. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry", w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Stwierdzić należy więc, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia – od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry – podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., I SA/Po 402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., II SA/Sz 439/15; dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, o takich zachowaniach można mówić w przypadku skarżącego, który dysponował poddanymi kontroli urządzeniami, organizował na nich grę, a co najważniejsze udostępniał swój lokal celem ich eksploatacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że strona skarżąca nie kwestionuje tego, że wynajmowała cześć swojego lokalu celem umożliwienia eksploatacji urządzeń do gier. Skarżący w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie przedłożył również zawartej umowy najmu nie wskazując właściciela skontrolowanych urządzeń. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wyrażenie przez skarżącego zgody na wstawienie do jego lokalu automatów do gier do jest wystarczające dla uznania go za podmiot urządzający gry na tych urządzeniach. Z uwagi na niekwestionowanie przez stronę skarżącą faktu udostępniania swojego lokalu na potrzeby urządzania gier na automatach przeprowadzenie na tę okoliczność dowodu z umowy najmu nie było konieczne. Z uwagi na powyższe nie sposób zarzuć Dyrektorowi Izby Celnej w P. naruszenia postanowień art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Organy celne zebrały bowiem w sprawie niebudzący wątpliwości materiał dowodowy wystarczający dla wydania kwestionowanych rozstrzygnięć. Omyłkowo wskazując na stronie [...] decyzji A. K. jako urządzającego gry na automacie organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 4 O.p. Naruszenia tego nie sposób jednak określić, tak jak chce tego skarżący, mianem rażącego. Wskazana powyżej omyłka pisarska nie jest naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, z uwagi na co nie uzasadnia uchylenia poddanego sądowej kontroli aktu. Mimo tego naruszenia zaskarżona decyzja została w sposób prawidłowy skierowana do skarżącego, a przedstawiona w jej uzasadnieniu argumentacja oraz ustalony stan faktyczny w pełni uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Organy obu instancji dokonały ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim organy ustaliły w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poddany analizie przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, że urządzenia znajdujące się w lokalu skarżącego były automatami do gier w rozumieniu przepisów u.g.h. Ponadto prawidłowo ustalono, że skarżący był urządzającym gry na automatach. Tym samym spełnione zostały przesłanki do wymierzenia kary, która została orzeczona w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.