I SA/Po 1116/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] ., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. O., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy druku zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 marca 2016 r. (tom V, k. 1326 akt adm.). Skargę na to postanowienie skarżący wniósł w dniu 10 czerwca 2016 r., za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. (data prezentaty na skardze US w N. , k. 3 akt sąd.), który przekazał ją następnie Dyrektorowi Izby Skarbowej pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. Organ odwoławczy otrzymał skargę dopiero w dniu 20 czerwca 2016 r. (tom V, k. 1340 akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji jej odrzuceniem. Ponadto należy wyjaśnić, że dla zachowania terminu do wniesienia skargi konieczne jest jej złożenie lub nadanie na adres właściwego organu, tj. organu który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. W przypadku złożenia przez skarżącego skargi bezpośrednio do sądu lub do organu niewłaściwego (w tym do organu I instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. W takiej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 937/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając jednak na względzie, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji nie przekazał skargi za pośrednictwem operatora pocztowego, Sad uznał, że za miarodajną dla oceny terminowości wniesienia skargi należy przyjąć datę, w której Dyrektor Izby Skarbowej otrzymał przekazaną mu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. skargę, tj. dzień 20 czerwca 2016 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 marca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, tom V, k. 1326 akt adm.), a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 28 kwietnia 2016 r. Skarga natomiast, co już wyżej wskazano, została skutecznie wniesiona przez skarżącego dopiero w dniu 20 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie z dniem 28 kwietnia 2016 r. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.