I SA/Po 1122/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. R.G. Sp. z o.o. w P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. R. G. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 rok postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. /-/ Maria Skwierzyńska Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Agencji Reklamowej G. Sp. z o.o. w P., reprezentowanej przez adwokatów T.G. i T.G., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...]r. uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 rok, i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Jako wartość przedmiotu zaskarżenia strona wskazała kwotę [...] złotych. W załączeniu zaś skarżąca przedłożyła Sądowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W treści powyższego wniosku strona wskazała, że prowadzi działalność reklamową w zakresie kampanii reklamowych w mediach, doradztwa reklamowego, projektów graficznych i pośrednictwa w druku. Uzasadnienie dla udzielenia prawa pomocy stanowi – w opinii Spółki - okoliczność, iż nie posiada ona środków na opłacenie tzw. wpisowego. Jedyne możliwe źródło uiszczenia wpisowego – rachunek bankowy Spółki został zajęty przez Pierwszy Wielkopolski Urząd Skarbowy. Pomimo że podstawa zajęcia została uchylona wyrokiem WSA w Poznaniu i Spółka złożyła wniosek o zwrot zajętych pieniędzy, do dnia dzisiejszego – jej zdaniem - nie zwrócono jej zajętych środków. Sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż jej majątek nie wystarczał na zaspokojenie nawet kosztów postępowania (art. 13 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze). Skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentów, które umożliwiłyby Sądowi dokonanie ustaleń w tym zakresie. Pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. referendarz sądowy tut. Sądu wezwał skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez złożenie wskazanych przezeń dokumentów oraz oświadczeń, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 16 lutego 2010 r. wniosek Agencji Reklamowej G. Sp. z o.o. w P. pozostawiono bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia referendarz sądowy stwierdził, iż strona mimo upływu wyznaczonego terminu nie uzupełniła wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ustawowym terminie skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw od w.w. zarządzenia, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych. W uzasadnieniu strona podniosła, iż w treści wniosku wyraźnie wskazano, na jakich podstawach jest on oparty. W opinii skarżącej, w świetle przedstawionych przez nią okoliczności, wezwanie Spółki do uzupełnienia wniosku było niezasadne. Z ostrożności jednak strona załączyła do przedmiotowego sprzeciwu odpisy dokumentów, których treść ma dowodzić zasadności złożonego przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.) w razie złożenia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Mając to na względzie, Sąd ocenił sytuację skarżącej - wynikającą z treści materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie - w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 2 P.p.s.a., i stwierdził, że Agencja Reklamowa G. Sp. z o.o. w P. nie wykazała, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania, to znaczy, iż nie zachodzą okoliczności, które dają podstawę do zwolnienia jej od kosztów sądowych. Sąd ustalił bowiem, iż co prawda skarżąca wykazywała w ostatnich latach straty z tytułu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Jednakże mimo podnoszonego we wniosku braku środków finansowych po stronie Spółki, kontynuuje ona działalność, na co wskazuje również treść deklaracji VAT-7 za miesiące: październik, listopad i grudzień 2009 r., w których Spółka wykazała powstanie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług. Ponadto strona nie przedstawiła dokumentów pozwalających na obiektywną ocenę jej aktualnej sytuacji finansowej, w tym m. in. nie poparła dowodami swych twierdzeń w zakresie braku zwrotu środków zajętych przez Pierwszy Wielkopolski Urząd Skarbowy. Zważywszy na te okoliczności Sąd uznał, iż skarżąca jest w stanie ponieść ciężar kosztów sądowych w pełnej wysokości, a więc na obecnym etapie postępowania kwotę [...] zł tytułem wpisu – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) – vide: postan. NSA z 13 czerwca 2008 r., II FZ 184/08; postan. NSA z 19 sierpnia 2009 r., I FZ 335/09. Przyjmując powyższe rozstrzygnięcie Sąd miał na uwadze treść ogólnej zasady wyrażonej w art. 199 P.p.s.a., z której wynika, iż każdy uczestnik postępowania przed sądem administracyjnym powinien ponosić koszty związane z tym uczestnictwem. Z drugiej zaś strony Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy konieczność ponoszenia przez skarżącą kosztów sądowych w pełnej wysokości nie stanowi dla niej barierę dla sądowego rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji niniejszego orzeczenia. /-/ Maria Skwierzyńska