I SA/Po 1133/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Janusz Ruszyński WSA Katarzyna Wolna-Kubicka(spr.) Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004 roku. oddala skargę /-/K. Wolna-Kubicka /-/J Małecki /-/J. Ruszyński ISA/Po 1133/07 U Z A S A D N I E N I E J. K. prowadził w 2004r działalność gospodarczą -Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe A - polegającą na świadczeniu usług transportowych w kraju i do krajów Unii Europejskiej oraz sprzedaży oleju opałowego i napędowego. W zeznaniu PIT 36L o wysokości osiągniętego dochodu z działalności w roku 2004 zadeklarował dochód w wysokości ... zł, przychody w kwocie ... zł oraz koszty uzyskania przychodów w kwocie ... zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za 2004r stwierdzono : zaniżenie przychodów o kwotę .. zł, zawyżenie przychodów o kwotę ...zł, zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę ... zł i zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę ... zł. Stwierdzono między innymi, iż podatnik dla ciągników siodłowych i naczep zastosował współczynnik podwyższający amortyzację -1,4. Na podst. art. 22 i ust 8 w zw. z art. 22 i ust 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzono, że odpisy amortyzacyjne w kwocie ... zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, ponieważ podatnik nie udowodnił, że środki transportowe dla których zastosowano współczynnik stawki amortyzacji 1,4 wymagały szczególnej sprawności technicznej, bądź używane były bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych. Ponadto stwierdzono również zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu nieprawidłowego naliczenia amortyzacji dodatkowej do sprzedanych środków trwałych w kwocie 4 ... zł, czym naruszono art. 22 ust.8 w zw. z art. 22h ust1 pkt1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po uwzględnieniu wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości dochód podatnika z tytułu prowadzonej działalności winien wynosić ... zł, przychody ... zł, koszty uzyskania przychodów ... zł. W konsekwencji powyższych ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] określił J. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r w kwocie 78 301 zł oraz odsetki za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004r w kwocie 1 938 zł. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził między innymi, iż z analizy zatrudnienia pracowników w charakterze kierowców, ilości przepracowanych przez nich godzin oraz z liczby posiadanych przez podatnika ciągników siodłowych wynika, że pojazdy nie pracowały na trzy zmiany. Podatnik nie wykazał, iżby jego pojazdy wymagały szczególnej sprawności technicznej, bądź używane były bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych. Od decyzji tej J. K. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie jej w części dotyczącej kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o odpisy amortyzacyjne wynikające z zastosowania współczynnika 1,4 podwyższającego odpisy z tytułu używania środków transportowych wymagających szczególnej sprawności technicznej oraz pomyłkowo zaniżonych odpisów amortyzacyjnych dotyczących środków trwałych, wskazanych w złożonym w trakcie kontroli podatkowej piśmie z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 22 ust.1, ust.2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pkt 3 objaśnień załącznika Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 22 i ust2 pkt 2 cyt ustawy, a także art. 180 § 1 i 2, art. 120 i 121 § 1 i 2 ustawy ordynacja podatkowa Organ odwoławczy uwzględnił wyjaśnienia strony w kwestii omyłkowo zaniżonych odpisów amortyzacyjnych środków trwałych . Mimo uwzględnienia tych zarzutów Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, gdyż kwota zobowiązania podatkowego za 2004r wyliczona przez organ odwoławczy była taka sama jak w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutu podatnika co do bezzasadności uznania za zawyżone kosztów uzyskania przychodów o odpisy amortyzacyjne wynikające z zastosowania wyższego współczynnika amortyzacji, podzielając w tej kwestii stanowisko organu I instancji. Za bezpodstawne organ II instancji uznał również zarzuty naruszenia art. 180 § 1 i 2, art. 120 i 121 § 1 i 2 ustawy ordynacja podatkowa. Na decyzję tę J.K. złożył skargę do Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w części co do której zaskarżono ją w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: -art. 22i ust 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca1991ro podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000 Nr 14 poz. 176 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie do zastosowania współczynnika 1,4 do wyliczeń amortyzacji. -art. 121 ustawy z dnia 29.sierpnia 1997 ordynacja podatkowa poprzez wybiórcze potraktowanie dowodów , rozstrzygniecie wątpliwości na niekorzyść podatnika oraz całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów. - art. 122, art.180, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29.sierpnia 1997 ordynacja podatkowa poprzez bezkrytyczne przyjęcie przez organy, iż nie ma podstaw do stwierdzenia, że pojazdy pracowały na trzy zmiany, że były one używane bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych, że wymagały szczególnej sprawności technicznej, gdy nie wyjaśniono wyczerpująco i wszechstronnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy stanu faktycznego. -art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, gdyż uzasadnienie decyzji ogranicza się jedynie do suchej oceny prawnej decyzji bez wskazania przez organ II instancji rozumowania jakim się kierował wydając swoje rozstrzygniecie, z pominięciem wyjaśnienia przyjętego i przeprowadzonego sposobu wykładni zastosowanych przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżący podniósł między innymi, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. art. 22i ust i 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca1991ro podatku dochodowym od osób fizycznych. Spełnienie tych przesłanek wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności , która przesądza o konieczności szczególnej sprawności technicznej używanych środków transportu, jak również o ponadprzeciętnej intensywności ich używania. Działalność którą prowadzi ma specyficzny charakter i wiąże się , z uwagi na wchodzące w zakres tej działalności usługi transportu międzynarodowego, z określonymi warunkami, jakimi musi sprostać, aby utrzymać swoją pozycję na rynku tych usług. Świadczone usługi transportowe wiążą się z długimi trasami, a ich przemieszczanie się obejmuje całą dobę. Stąd ciągniki siodłowe zdaniem skarżącego mogą być używane na trzy zmiany. O systemie trzyzmianowym, zdaniem skarżącego nie może przesądzać ilość zatrudnionych kierowców. W jego działalności wymagana jest pełna, całodobowa dyspozycyjność i gotowość do wykonywania usług. Świadczone przez niego usługi muszą być wykonywane, sprawnie, rzetelnie i terminowo. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy podatnik, prowadzący działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych w kraju i do krajów Unii Europejskiej oraz sprzedaży oleju opałowego i napędowego, miał prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych przy zastosowaniu podwyższonych stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych Zgodnie z art. 22 ust 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm. , zwanej dalej także ustawą, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Stosownie do art. 22 i ust 2 pkt 2 ustawy, podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej - przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4, Zgodnie z pkt 3 objaśnień do Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy przez maszyny, urządzenia i środki transportu wymagające szczególnej sprawności technicznej, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 2 ustawy, rozumie się te obiekty, które używane są w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym, używane w warunkach terenowych, w warunkach leśnych, pod ziemią lub innych wskazujących na bardziej intensywne zużycie. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie mógł on podwyższać stawek amortyzacyjnych dla posiadanych środków transportu. Nie były one bowiem używane bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych, ani też nie wymagały szczególnej sprawności technicznej. Nie ma racji skarżący, że charakter prowadzonej przez niego działalności przesądza o konieczności szczególnej sprawności technicznej używanych środków transportu oraz, że działalność którą prowadzi ma specyficzny charakter. Każda bowiem działalność gospodarcza, nie tylko o charakterze międzynarodowym, wiąże się koniecznością wykonywania usług sprawnie, rzetelnie i terminowo. Wszystkie też środki transportowe, niezależnie od tego na jakim obszarze są używane, wymagają zachowania szczególnej sprawności technicznej i to głównie ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym zarówno krajowym jak i zagranicznym. Bezsporne miedzy stronami jest, że środki transportowe należące do skarżącego nie były używane w pracy na trzy zmiany. Co wynika również z porównania ilości ciągników siodłowych i kierowców zatrudnionych przez skarżącego oraz przepracowanych przez nich godzin. Sama gotowość do wykonywania usług transportowych przez całą dobę nie stanowi o tym, że środki te mogą być używane w pracy na trzy zmiany. Z powyższych względów sąd nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu przepisu art. 22i ust 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca1991ro podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000 Nr 14 poz. 176 ze zm.) i pkt 3 objaśnień załącznika Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 22 i ust2 pkt 2 cyt ustawy. Pozostałe zarzuty skarżącego również nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów proceduralnych, należy zauważyć, że stosownie do treści art. 122 ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody"" w dziale IV ord. pod. regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów. Wbrew twierdzeniom skarżącego w toku postępowania podatkowego zebrano obszerny materiał dowodowy, a ocena zebranego materiału dowodowego, dokonana przez organ podatkowy, spełniała wszelkie wymogi przewidziane w art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji precyzyjnie wskazano i opisano zasadnicze przesłanki, które przemawiały za trafnością dokonanej oceny. Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.) i skargę oddalić K.Wolna-Kubicka J. Małecki J. Ruszyński