I SA/Po 1136/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 02 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę; postanawia I. umorzyć postępowanie, II. odmówić przyznania radcy prawnemu – M. H. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Skarżący pismem z dnia [...] października 2014 r. wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – G. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. W toku postępowania sądowego na mocy postanowienia referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 09 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1136/14 ustanowiono skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. H. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (k. [...] akt sądowych) skarżący przedłożył kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – G. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], którą to umorzono skarżącemu zaległość w podatku od spadków i darowizn w łącznej kwocie [...] zł wraz odsetkami za zwłokę. Następnie, zarządzeniem z dnia [...] marca 2015 r. zwrócono się do ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego o wskazanie, czy w związku z decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. umarzającą zaległość podatkową strona skarżąca cofa wniesioną do Sądu skargę. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego poinformowała Sąd, że cofnięcie skargi strona skarżąca uzależnia od zapoznania się z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Mając powyższe na uwadze, zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wezwano Dyrektora Izby Skarbowej w P. do nadesłania poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-G. z dnia [...] listopada 2014 r. o nr [...]. Po nadesłaniu wspomnianej decyzji do Sądu, zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwrócono się do pełnomocnik skarżącego z pytaniem czy strona skarżąca cofa skargę. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego cofnęła skargę, w piśmie tym pełnomocnik wniosła również o orzeczenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych. W piśmie tym nie zawarto jednak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 60 p.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W oparciu o powyższe regulacje należy uznać, że w badanej sprawie pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skutecznie cofnięto skargę wniesioną na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II sentencji niniejszego postanowienia dokonano w oparciu o art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. Stosownie do postanowień pierwszego z przywołanych przepisów – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z kolei z postanowieniami § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) – wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że brak oświadczenia o tym, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części nie stanowi braku formalnego, który mógłby zostać uzupełniony na wezwanie Sądu i brak tego rodzaju powoduje, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej jako nieuzasadniony podlega oddaleniu. Powyższe uzasadnia dodatkowo fakt, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika a więc od osoby, która powinna dołożyć należytej staranności w jego sporządzeniu [por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OZ 704/07 oraz postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1001/14 – oba dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Stosownie do postanowień art. 258 § 1 pkt 8 p.p.s.a. – czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – do czynności, o których mowa w § 1, należy w szczególności: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Zgodnie jednak z treścią art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. – czynności, o których mowa w § 2, może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wykonywać sąd. W niniejszej sprawie mając na uwadze względy sprawności i szybkości postępowania uznano za celowe wydanie przez Sąd orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wraz z orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Mając na względzie powyższe, postanowiono jak w sentencji.