I SA/Po 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Maria Skwierzyńska Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga P. J., działającego przez fachowego pełnomocnika, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2006 r. W petitum powyższej skargi strona wniosła na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jemu oraz jego przedsiębiorstwu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik P. J. wskazał enigmatycznie, że w przypadku wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego poniesie on niepowetowaną szkodę, z uwagi na zadłużenie jego przedsiębiorstwa oraz upadek jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość. W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, Baza orzeczeń NSA). Zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Baza orzeczeń NSA). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że to skarżący był obowiązany do wykazania, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, tj. iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony, bowiem jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat lub sprawozdania finansowego. Skoro P. J. nie dołączył do wniosku wskazanych dokumentów, Sąd nie miał obowiązku wyręczania go w kwestii dokumentowania jego trudnej sytuacji majątkowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska