I SA/Po 1204/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...], nr [...]; II. stwierdza, że postanowienia wymienione w punkcie pierwszym nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] czerwca 2013 r. A w P. złożyło do Biura KIP w L. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT pożyczek udzielonych wnioskodawcy przez Miasto P. oraz podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki. Zdaniem organu podatkowego powyższy wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "Ordynacja podatkowa"), a jego treść budziła wątpliwości, czy w zakresie podatku od towarów i usług wnioskodawcę można uznać za zainteresowanego w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 cyt. ustawy, w związku z czym, wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Zdaniem organu podatkowego wezwanie skutecznie doręczono w dniu 29 lipca 2013 r., a zatem wyznaczony termin upłynął z dniem 5 sierpnia 2013 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek w dniu 6 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia uznając, że wnioskodawca uzupełnił wniosek po terminie wynikającym z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W sentencji postanowienia organ podatkowy podniósł, że działał na podstawie art. 14g § 1 i 3 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej. A w P., reprezentowane przez pełnomocnika, złożyło zażalenie na powyższe postanowienie, w którym strona wniosła o uznanie zażalenia i wydanie interpretacji. Argumentując środek zaskarżenia strona wskazała, że pismo wzywające do uzupełnienia wniosku zostało jej doręczone w dniu 30 lipca 2013 r., a nie w dniu 29 lipca 2013 r. Stąd termin na uzupełnienie braków upływał w dniu 6 sierpnia 2013 r., a nie 5 sierpnia 2013 r. jak podniesiono w postanowieniu. Tym samym, zdaniem strony, termin uzupełnienia wniosku został przez A w P. dochowany, zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy faktycznej. W odpowiedzi na powyższe zarzuty, postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów oraz na podstawie art. 14b § 1, art. 220, art. 221 w zw. z art. 239, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ podatkowy podniósł, że w sprawie będącej przedmiotem złożonego zażalenia podstawowe znaczenie ma norma prawna zawarta w art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Organ podatkowy wyjaśnił następnie, że z potwierdzenia odbioru wezwania do uzupełnienia wniosku wynika, iż wezwanie to doręczono adresatowi w dniu 29 lipca 2013 r. - co zostało potwierdzone w miejscu: "data i czytelny podpis odbiorcy" - pieczęcią dzienną oraz pieczęcią wnioskodawcy, a także odręcznym podpisem pracownika. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, że odcisk ww. pieczęci dziennej został również zamieszczony w miejscu "data i podpis doręczającego/wydającego" wraz z nieczytelnym podpisem tej osoby. W rezultacie, z dokumentów będących w posiadaniu organu podatkowego nie wynika jakakolwiek inna data doręczenia wezwania, niż wskazana w postanowieniu o pozostawieniu wniosku A w P. bez rozpatrzenia - tj. data 29 lipca 2013 r. W dniu [...] października 2013 r. A w P., działając przez pełnomocnika, wniosło skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 12 § 6 pkt 2 w zw. z art. 154 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik strony wskazał, że art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej o treści jest tożsamy co do znaczenia z przepisem zawartym w art. 46 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z tym możliwe jest wykorzystanie dorobku orzeczniczego Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego interpretacji art. 46 K.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r. wydany w sprawie o sygnaturze II OSK 2328/10). W opinii strony z przytoczonego powyżej orzeczenia wynikają dwie istotne okoliczności. Pierwsza, że możliwe jest ustalenie daty doręczenia innej niż wynikająca z potwierdzenia odbioru. Druga, że organ, w przypadku zgłoszenia rozbieżności pomiędzy datami doręczenia, winien dokładnie wyjaśnić taką okoliczność. W świetle powyższego - w ocenie pełnomocnika strony - brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w zakresie ustalenia prawdziwej daty doręczenia wezwania stanowi naruszenie ciążącego na organie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Pełnomocnik strony podkreślił, że w uzasadnieniu zażalenia wnioskodawca wskazał jako dowód kopię swojej książki odbiorczej - dowód ten został całkowicie pominięty przez organ. Zdaniem Pełnomocnika strony, to organ, jako nadawca przesyłki, dysponował uprawnieniem do sprawdzenia w placówce Poczty Polskiej, czy z jej ewidencji wynika data doręczenia przesyłki. Poczta Polska udostępniła internetową usługę śledzenia przesyłek poleconych dzięki której można sprawdzić kiedy przesyłka została dostarczona, co oznacza, że choćby dla uprawdopodobnienia twierdzeń wnioskodawcy, a przed oficjalnym zwróceniem się do Poczty Polskiej w celu wyjaśnienia wątpliwości, organ mógł sprawdzić datę doręczenia przesyłki. Wnioskodawca uzyskał potwierdzenie z placówki pocztowej w P., przy ul. [...], z którego wynika, że doręczycielowi przesyłka wydana została dnia 30 lipca 2013 r. o godzinie 9:14, a doręczenie przesyłki miało miejsce w dniu 30. lipca 2013 r. o godzinie 15:31. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U . z 2012 r., nr 749 ze zm.) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że – powołując się na zwrotne potwierdzenie odbioru – organ podatkowy ustalił, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 29 lipca 2013 r. W ocenie organu podatkowego okoliczność ta nie budziła wątpliwości, wobec potwierdzenia w miejscu "data i czytelny podpis odbiorcy" - pieczęcią dzienną oraz pieczęcią wnioskodawcy, a także odręcznym podpisem pracownika. Organ podatkowy podkreślił także, że odcisk pieczęci dziennej został również zamieszczony w miejscu "data i podpis doręczającego/wydającego" wraz z nieczytelnym podpisem tej osoby. W rezultacie, z dokumentów będących w posiadaniu organu podatkowego nie wynika jakakolwiek inna data doręczenia wezwania, niż wskazana w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślić jednak należy, że w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji strona skarżąca wskazała, że pismo wzywające do uzupełnienia wniosku zostało jej doręczone w dniu 30 lipca 2013 r., a nie w dniu 29 lipca 2013 r., jak twierdzi organ podatkowy. Stąd – zdaniem strony skarżącej – termin na uzupełnienie braków upływał w dniu 6 sierpnia 2013 r., a nie 5 sierpnia 2013 r., jak podniesiono w w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym, zdaniem strony, termin do uzupełnienia wniosku został dochowany, an zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy faktycznej. Na dowód swych twierdzeń do zażalenia strona skarżąca załączyła wyciąg z prowadzonego dziennika wpływu korespondencji, z którego wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone w dniu 30 lipca 2013 r., a nie jak ustalił organ podatkowy na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 29 lipca 2013 r. Mimo powołania się przez stronę skarżącą na odmienną, niż ustalona przez organ podatkowy, datę doręczenia korespondencji organ podatkowy nie podjął jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej. Wobec twierdzeń strony co do wadliwie ustalonego stanu faktycznego organ podatkowy zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznej daty doręczenia korespondencji. Nie można bowiem wykluczyć – jak uczynił to organ podatkowy – że na zwrotnym potwierdzeniu, na które powołuje się organ, ustalając datę doręczenia korespondencji błędnie została naniesiona data doręczenia. Na marginesie wskazać należy, że tego rodzaju wątpliwości są uzasadnione, nie tylko w świetle przedłożonego przez stronę wyciągu z prowadzonego dziennika wpływu korespondencji, ale także w świetle załączonego do skargi wniesionej do sądu administracyjnego wydruku z systemu internetowego udostępnionego przez operatora pocztowego, za pomocą którego możliwe jest zapoznanie się z faktycznym obiegiem korespondencji. Wątpliwości tego rodzaju obligują organ podatkowy do podjęcia wszelkich działań w celu ustalenia prawidłowej daty doręczenia korespondencji, np. poprzez zwrócenie się do właściwej placówki operatora pocztowego o wyjaśnienie, kiedy nastąpiło faktyczne doręczenie spornej korespondencji i ewentualnie co jest źródłem rozbieżności pomiędzy datą wskazaną na pocztowym potwierdzeniu odbioru a datą widniejącą na stronie internetowej operatora. Konkludując, stwierdzić należy, że organ podatkowy uchybił normie prawnej wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej i nie podjął jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ podatkowy winien zatem ponownie ustalić, w drodze postępowania dowodowego, czy strona skarżąca wykonała wezwanie do usunięcia braków we wskazanym terminie, tj. w terminie 7 dni od dnia doręczenia korespondencji. W tym celu, wobec powstałych w sprawie wątpliwości, co do faktycznej daty doręczenia wezwania, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, kiedy nastąpiło doręczenie wezwania. Dopiero tego rodzaju ustalenia faktyczne pozwolą na stwierdzenie, że strona skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków, co uzasadniać będzie wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia lub stwierdzenie, że braki zostały uzupełnione w terminie, co pozwoli na kontynuowanie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku