I SA/Po 1262/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października 2009 r. do marca 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] H. W., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą H. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2009 r. do marca 2010 r. W petitum skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). Argumentując powyższe żądanie wnioskodawca podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze majątkowej skarżącego i jego rodziny, gdyż niesie za sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskodawca wskazał, że w wyniku prowadzonego postępowania zabezpieczającego dokonano zajęcia należących do niego rachunków bankowych, w konsekwencji czego nie posiada środków utrzymania. Zaznaczył także, że nie osiąga dochodu z działalności gospodarczej, a dochód z 2014 r. w całości przeznaczył na pokrycie straty z lat wcześniejszych. Żona wnioskodawcy osiąga dochód z emerytury w wysokości [...] zł brutto, a w dniu [...] zawarł z żoną umowę o rozdzielności majątkowej. Zarządzeniem z dnia 16 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wypowiedzenia się, czy z uwagi na rozpoznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego podstawę stanowił przepis art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., popiera ten wniosek przed sądem, a jeśli tak - do uzupełnienia wniosku o wskazanie prawidłowej podstawy prawnej. W piśmie z dnia 24 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Uzasadnienie tego pisma w znacznej części stanowiło powielenie argumentacji podniesionej uprzednio we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdzono, że skarżący w całości kwestionuje zaskarżoną decyzję, a wysokość określonego nią zobowiązania wielokrotnie przekracza wartość posiadanego przez skarżącego majątku, co potwierdzają dokumenty załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz co istotne dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podniósł przede wszystkim okoliczności mające charakter merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji. Zawarty w skardze oraz uzupełniony w piśmie z dnia 24 września 2015 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności skarżący w żaden sposób nie odniósł się do potencjalnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jego majątku. Jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej prowadziłoby do spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze majątkowej skarżącego i jego rodziny, gdyż niesie za sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody. Co najistotniejsze skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie kwestionowanej przez niego decyzji wywołałoby wskazane przez niego skutki. Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący - w ocenie Sądu - w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że skarżący, wnosząc o przyznanie jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważa, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się skarżący, nie znalazła potwierdzenia w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 1262/15, którym prawomocnie oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ewentualna potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji, na którą powołuje się skarżący, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia