I SA/Po 1270/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r., nr [...], odmówił X. sp. z o.o., z siedzibą w K. (dalej zwanej skarżącą) wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Skarżąca – będąca zakładem pracy chronionej – pismem z dnia 15 stycznia 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 03 lutego 2016 r., zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym w dniu 22 grudnia 2015 r., wydatkiem ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, dotyczącym zapłaty za zakup samochodu ciężarowego. Nabycie samochodu zostało udokumentowane kserokopią faktury VAT na cenę brutto [...] zł. W dniu 22 grudnia 2015 r., skarżąca dokonała zapłaty za zakup ze środków ZFRON w kwocie [...]zł. Skarżąca wyjaśniła, że środki na powyższy wydatek pochodziły ze zwolnień z wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a) tiret drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wyjaśnił, że skarżąca jako pracodawca będący zakładem pracy chronionej, na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanej ostatnio ustawy, pobrane zaliczki na podatek dochodowy pracowników przekazuje w określonych ustawowo proporcjach na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Stosownie z kolei do postanowień art. 33 ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dysponentem środków zakładowego funduszu rehabilitacji ZFRON jest zakład pracy chronionej, który ze środków tego funduszu pokrywa wydatki związane z finansowaniem rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej osób niepełnosprawnych. Część wydatków dokonywanych z ZFRON stanowi pomoc de minimis, której dniem udzielenia jest dzień wydatkowania środków zgromadzonych na koncie ZFRON. Warunkiem uznania wydatkowania tych środków za pomoc de minimis jest przeznaczenie ich na cele wyszczególnione w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, określającego rodzaje dopuszczalnych wydatków oraz warunki wykorzystania środków z tego funduszu. Zaznaczono ponadto, że uznanie dokonanego wydatku za pomoc de minimis wymaga również oceny dopuszczalności pomocy de minimis w świetle rozporządzeniem Komisji UE nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. W sprawie złożonego przez skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego stwierdzono brak podstaw do wydania zaświadczenia. Wyjaśniono, że poniesiony przez skarżącą wydatek z tytułu nabycia samochodu ciężarowego nie mieści się w katalogu dopuszczalnych wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Dokonany wydatek dotyczy zakupu samochodu ciężarowego, który zalicza się do KŚT do grupy 7 "Środki transportu", jednak na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego ostatnio rozporządzenia nie może być on uznany za wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu pracy chronionej. Samochód nie jest bowiem pomieszczeniem zakładu pracy chronionej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, X. się uchylenia postanowienia wydanego przez organ I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. zarzucono wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, w tym w szczególności z naruszeniem: 1) art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; 2) § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych – poprzez ich błędną wykładnię w zw. z art. 5 ust. 3 i 3c oraz art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – poprzez ich błędne niezastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, że przedsiębiorca ubiegający się o zaświadczenie o pomocy de minimis powinien wskazać dokładny przepis stanowiący podstawę dokonania wydatku. Na skutek rozpoznania zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu I instancji. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji mogą być sfinansowane wydatki na wyposażenie stanowiska pracy oraz jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na: zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń (lit. a), finansowanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, dotyczących obiektów budowlanych ujętych w ewidencji bilansowej zakładu pracy chronionej, zwanego dalej "zakładem", proporcjonalnie do przewidywanej liczby stanowisk pracy osób niepełnosprawnych w tym obiekcie, pod warunkiem utrzymania w nim przewidywanego poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej trzech lat od dnia odbioru obiektu budowlanego (lit. b), wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu (lit. c). Z kolei pod pojęciem stanowiska pracy należy rozumieć odpowiednio wyposażone miejsce pracy, w którym pracownik wykonuje określone zadanie. Stanowisko pracy to podstawowy, pojedynczy i niepodzielny element struktury organizacyjnej każdej organizacji, który posiada zakres własnych obowiązków oraz kompetencji w celu realizowania zadań wyznaczonych jemu przez organizację. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił opinię organu I instancji, że wydatek w kwocie [...]zł poniesiony na zakup samochodu ciężarowego niewątpliwie nie mieści się w kategorii wydatków o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego ostatnio rozporządzenia. Zakupiony przez skarżącą samochód ciężarowy stanowi co prawda stanowisko pracy kierowcy, nie będąc jednak pomieszczeniem zakładu pracy chronionej z uwagi na co wydatek związany z jego zakupem nie może być zakwalifikowany jako wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wyjaśniono, że w drodze wydania zaświadczenia możliwe jest jedynie potwierdzenie faktu albo stanu prawnego wynikającego z ewidencji, rejestrów lub innych danych, którymi dysponuje organ. Z uwagi na powyższe organ stwierdza jedynie stan wiedzy wynikający z dokumentów, jakie posiada. Zaświadczenie wydaje się ponadto jedynie w granicach żądania wnioskodawcy, przy czym konieczność wykazania, że poniesiony wydatek kwalifikuje się do uznania go za pomoc de minimis obciąża wnioskodawcę. Za bezpodstawne uznano stanowisko skarżącej zakładające, że w przypadku wątpliwości dotyczących podstawy prawnej dokonania wydatku organ podatkowy powinien je wyjaśnić w trakcie postępowania nie zaś odmówić wydania zaświadczenia. Zaznaczono także, że kwestia braku zasadności zastosowania § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) jak również § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych była już przedmiotem wyjaśnień i informacji zawartych w postanowieniu organu I instancji z dnia 31 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zakupu przyczepy ciężarowej. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że nie neguje tego, iż katalog możliwych do sfinansowania z ZFRON wydatków ma charakter otwarty. Nie neguje się również tego, że zakupiony samochód ciężarowy z posiadanym wyposażeniem niewątpliwie ułatwi wykonywanie pracy na stanowisku kierowcy. Nie oznacza to jednak, że sfinansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych każdego wydatku inwestycyjnego związanego z działalnością zakładu pracy chronionej jest uzasadnione. Zwrócono w tym kontekście uwagę na obowiązek dokonywania ścisłej wykładni wskazanych przepisów wskazując, że dopiero podanie konkretnego rodzaju wydatku i celu jego przeznaczenia pozwala na przeprowadzenie rzetelnej analizy pod kątem możliwości i zasadności wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zgodnie z art. 33 ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pracodawca posiadający status zakładu pracy chronionej jest jedynie dysponentem środków publicznych zgromadzonych na rachunku ZFRON, a nie ich właścicielem. Wskazane środki mają służyć realizacji celów społecznie użytecznych tj. rehabilitacji zawodowej i społecznej pracowników niepełnosprawnych, nie zaś jakiejkolwiek innej działalności pracodawcy mającego status pracy chronionej. Ubocznie zwrócono uwagę na wydane w odniesieniu do skarżącej przez organy podatkowe zaświadczenia potwierdzające, że określone wydatki stanowią pomoc de minimis. Wyżej wymienione ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stanowi przedmiot skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. W drugiej kolejności w przypadku uwzględnienia zarzutu prawa materialnego wniesiono o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie zaświadczenia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego i opłaty sądowej według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie: I) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w zw. z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie zwrotu "w szczególności", co stanowi o otwartym katalogu wydatków w zakresie wyposażenia stanowiska pracy z ZFRON oraz w kwestii stwierdzenia braku możliwości sfinansowania samochodu ciężarowego dla kierowcy – osoby niepełnosprawnej – w ramach wyposażenia stanowiska pracy i konieczności jego przystosowania do jego potrzeb; II) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 306a w zw. z art. 306b § 2 w zw. z art. 306c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych – poprzez wydanie postanowienia o odmowie zaświadczenia o pomocy de minimis przy spełnieniu przez skarżącą wymaganych przepisami prawa warunków do uzyskania takiego zaświadczenia i nie uwzględnienie specyfiki i charakteru postępowania w zakresie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w ramach przepisów o wydatkowaniu pomocy publicznej; 2) art. 121, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 187 w zw. z art. 306k Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia podstawy prawnej wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, w tym naruszenie zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy wydaniu zaświadczenia o pomocy de minimis oraz zasady informowania strony i wyjaśnienia przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem oraz poprzedzającym je postanowieniem organy odmówiły skarżącej spółce wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W związku z tym wyjaśnić na wstępie należy, że podstawę prawną wydania zaświadczeń przez organ podatkowy stanowi art. 306a i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Zgodnie z art. 306a Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3). Na podstawie art. 306b Ordynacji podatkowej w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W sprawie poddanej sądowej kontroli, skarżąca we wniosku z dnia 15 stycznia 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 03 lutego 2016 r., zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym w dniu 22 grudnia 2015 r. wydatkiem ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za zakup samochodu ciężarowego. Nabycie samochodu zostało udokumentowane kserokopią faktury VAT na cenę brutto [...] zł. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca wskazała "§ 2 ust. 1 pkt 1c" rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j. – Dz. U. z 2015 r., poz. 1023 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Z przedstawionej przez skarżącą we wniosku o wydanie zaświadczenia argumentacji wynika jednak, że – mimo braku zachowania precyzji przy powołaniu we wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis podstawy prawnej – przepisem, na podstawie którego skarżąca X. się uznania, że poczyniony przez nią wydatek stanowi wydatek ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, był w rzeczywistości § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Wynika to wprost z treści wniosku, w którym spółka zaznaczyła, że "zwraca się z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że wydatek na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia dla potrzeb osób niepełnosprawnych (...) stanowi pomoc de minimis (...)". Sformułowanie użyte przez skarżącą we wniosku odnosi się bezpośrednio do brzmienia § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, zgodnie z którym środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na następujące rodzaje wydatków wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu. Biorąc pod uwagę powołane powyżej przepisy Ordynacji podatkowej oraz przedstawiony stan faktyczny sprawy należy stwierdzić, że – w ocenie Sądu – zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie uchybia obowiązującym normom prawnym, a tym samym nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty. Należy podkreślić, że istota zaświadczenia, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, sprowadza się do potwierdzenia stanu faktycznego lub prawnego istniejącego w dniu jego wydania. W analizowanej sprawie skarżąca spółka domagała się potwierdzenia o uzyskaniu pomocy de minimis w związku z poczynionymi wydatkami na zakup samochodu ciężarowego. Z treści wniosku skarżącej spółki wynika, że wydatki te zostały zakwalifikowane jako wydatki poniesione zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. W takiej sytuacji wyadnie przez organ podatkowy żądanego zaświadczenia potwierdzałoby w istocie, że spółka dokonała wydatków na cele wynikające ze wskazanego przepisu rozporządzenia. W świetle art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy był zatem nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do zbadania, czy wniosek o wydanie zaświadczenia prowadzi do wydania zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zaświadczenie to bowiem potwierdzałoby nie tylko fakt poniesienia wydatków w określonych kwotach – co jest bezsprzeczne wobec przedłożonych dokumentów – ale także to, że wydatki te zostały poniesione na cele, o których mowa w § 2 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Organ podatkowy był więc zobowiązany do przeprowadzenia – zgodnie z art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej – w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy poniesione wydatki zgodne są z celami, o których mowa w § 2 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia kompleksowego postępowania w celu ustalenia, czy wydatki poniesione przez skarżącą spółkę mieszczą się w jakiejkolwiek kategorii wydatków określnych w rozporządzeniu. Z powołanych przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że zakres przedmiotowy zaświadczenia wyznaczony jest treścią wniosku strony. Organ nie może z własnej inicjatywy wydać zaświadczenia o treści innej niż żądana przez stronę. Żądanie skarżącej spółki, by organ wydał zaświadczenie, z którego wynikać będzie, że spółka poniosła wydatek dający się zakwalifikować jako pomoc de minimis na podstawie innego niż wskazany przez spółkę we wniosku przepisu sprzeciwia się istocie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, które zmierzać ma do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 306a § 4 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. W rezultacie, w świetle art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego zakres wykraczać będzie poza granice żądania wnioskodawcy. Skoro zatem skarżąca spółka wskazała jako podstawę prawną wniosku o wydanie zaświadczenia § 2 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia (co bezspornie wynika z treści wniosku, mimo błędnego oznaczenia tego przepisu jako "§ 2 ust. 1 pkt 1c"), to wyłącznie w tym zakresie organ uprawniony był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ nie mógł zatem zmienić kwalifikacji prawnej wskazanej we wniosku. Nie mógł także wydać zaświadczenia w zakresie innym niż żądany, w szczególności wskazać, że poniesiony przez skarżącą spółkę wydatek stanowi wydatek w ramach pomocy de minimis na podstawie innego niż wskazany przez stronę przepisu. W kontekście powyższych wyjaśnień należy także dokonywać wykładni art. 306k Ordynacji podatkowej, na podstawie którego w sprawach nieuregulowanych w art. 306a-306i oraz art. 306l stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6, 8 i 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10-12, 14, 16 oraz 23 działu IV. W rezultacie nie można zasadnie twierdzić, że przepis ten stanowi podstawę do prowadzenia wszechstronnego postępowania przy wydawaniu zaświadczeń. W ocenie Sądu, odpowiednie stosowanie powołanych w art. 306k Ordynacji podatkowej przepisów ma umożliwić organowi przeprowadzenie postępowania w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego lub prawnego istniejącego w dniu wydania zaświadczenia wyłącznie w granicach żądania wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że trafnie wywiódł organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że poniesiony przez skarżącą spółkę wydatek na zakup samochodu ciężarowego, który zalicza się do KŚT do grupy 7 "Środki transportu", nie może być on uznany za wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu pracy chronionej w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Samochód nie jest bowiem pomieszczeniem zakładu pracy chronionej. Na marginesie należy jednak zauważyć, ze organ nie zanegował tego, iż katalog możliwych do sfinansowania z ZFRON wydatków ma charakter otwarty. Nie wykluczył również tego, że zakupiony samochód ciężarowy z posiadanym wyposażeniem niewątpliwie ułatwi wykonywanie pracy na stanowisku kierowcy i że wydatek w tym zakresie może stanowić pomoc de minimis. Potwierdzeniem tego są znajdujące się w aktach sprawy, wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., zaświadczenia o pomocy de minimis nr [...] oraz [...], w których zaświadcza się, że wydatki poniesione za zakup podwozia do samochodu ciężarowego i zabudowy samochodu ciężarowego stanowią pomoc de minimis, ale na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12e rozporządzenia. W rezultacie nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jak zaznaczono powyżej organ nie zakwestionował co do zasady możliwości uznania, że wydatek poniesiony na nabycie samochodu ciężarowego mieści się w zakresie wydatków ponoszonych ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W zaskarżonym postanowieniu organ słusznie jednak odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de mininis, ze względu na ustalony stan faktyczny i powołaną we wniosku podstawę prawną. Trafnie stwierdził organ podatkowy w tym zakresie, że samochód nie jest pomieszczeniem zakładu pracy chronionej, a w rezultacie nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na podstawie § 2 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 306a w zw. z art. 306b § 2 w zw. z art. 306c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 9 rozporządzenia oraz art. 121, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 187 w zw. z art. 306k Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia podstawy prawnej wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, w tym naruszenie zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy wydaniu zaświadczenia o pomocy de minimis oraz zasady informowania strony i wyjaśnienia przepisów prawa. Z akt sprawy wynika, że organ przed wydaniem zaświadczenia przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające, działając w granicach żądania wnioskodawcy. Po przeprowadzeniu postępowania organ zasadnie, na mocy art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia w drodze postanowienia. Z akt sprawy wynika także, że organ prawidłowo odpowiednio zastosował wskazane w skardze art. 121, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 187. Odpowiednie zastosowanie tych przepisów wymagało jednak uwzględnienia art. 306a § 4 Ordynacji podatkowej, który ogranicza zakres postępowania wyjaśniającego do granic żądania wnioskodawcy. Konkludując, należy stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybienia przez zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nie objętym skargą – w ocenie Sądu – nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w sentencji wyroku.