I SA/Po 1299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu. W sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne do rozpoznania wniosku, gdyż zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną, jak również nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Skarżąca uzasadniła swój wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności biorąc pod uwagę brak jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Na poparcie stanowiska skarżąca przytoczyła liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Pełnomocnik Spółki dodał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podał, że na dzień [...] sierpnia 2014 r. Spółka zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł. Ponadto wobec Spółki toczy się wiele postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzenie gier poza kasynem gry. W ocenie skarżącej nieuwzględnienie wniosku będzie skutkowało utratą płynności finansowej przez Spółkę, a to z kolei skutkowałoby groźbą upadłości Spółki. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się ponadto, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności (postanowienie NSA z dnia: 12 września 2013 r., I FZ 310/13, LEX nr 13363508, 26 listopada 2012 r., I FSK 1595/12, LEX nr 1239167, 30 października 2012 r., II GSK 1762/12, LEX nr 1240610, 5 października 2012 r., II OZ 858/12, LEX nr 1270305, 30 maja 2012 r., II GZ 179/12, LEX nr 1240633, 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799, 28 marca 2012 r., I GSK 385/11, LEX nr 1137945, 16 grudnia 2011 r., I GZ 205/11, LEX nr 1149074, 24 listopada 2011 r., II FZ 705/11, LEX nr 1070164). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Spółka pominęła kwestię wykazania przesłanki stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, argumentując jedynie, że wniosek o wstrzymanie uzasadnia brak jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. We wniosku skarżąca ograniczyła się do podania, że na dzień [...] sierpnia 2014 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł. Spółka zaznaczyła, że wobec niej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach i oświadczyła, że dalsze uiszczanie kar pieniężnych może w konsekwencji doprowadzić do ogłoszenia przez nią upadłości, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie wykazała jednak jaka jest jej rzeczywista sytuacja finansowa. Nie przedłożyła żadnych dokumentów odnoszących się do jej stanu finansowego i majątkowego, pozwalających na ocenę, w jakim stopniu nałożona kara pieniężna wpłynie na możliwości finansowe Spółki. Oświadczenie o generowanej stracie nie jest wystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zagrożenie, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., musi być bezpośrednie i realne zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799). Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA, postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 2045/14, LEX nr 1519096 ). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.