I SA/Po 1376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący [...] wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję w której zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Mocą tej decyzji na skarżącego nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] zł. Wniosek swój skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa – co jego zdaniem wynika również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej. Do skargi dołączony został sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Ocenę zasadności złożonego wniosku poprzedzić należy uwagą, że sąd rozpoznał wniosek pomimo błędnego wskazania przez skarżącego, że wniosek skierowany do sądu dotyczył wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], zamiast zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...]. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz co istotne dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, w świetle których należałoby orzec, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. W szczególności w żaden sposób nie odniósł się do potencjalnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jego majątku. Zacytował on jedynie wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania, a ich ziszczenia się w sprawie upatruje w wyniku wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Co istotne, skarżący nie przedłożył dokumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie kwestionowanej przez niego decyzji wywołałoby wskazane przez niego skutki. Okoliczności te przesądziły o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego, którego zasadności - w ocenie sądu - skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Sąd zauważa, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się strona skarżąca, nie znalazła potwierdzenia w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 22 września 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 1376/15, którym prawomocnie oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do powyższej sytuacji. Stąd powołanie się przez skarżącego m. in. na wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa - nie mogło doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.