I SA/Po 1380/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia; postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 02 września 2016 r., skarżący wniósł skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Z uwagi na nieopłacenie skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 września 2016 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do opłacenia skargi, skarżący nadesłał pismo datowane na dzień 06 października 2016 r. Mając na uwadze wątpliwości co do rzeczywistych intencji skarżącego zarządzeniem z dnia 12 października 2016 r., wezwano skarżącego do ich wyjaśnienia. W terminie otwartym do udzielenia wyjaśnień skarżący wniósł do tutejszego sądu pismo z dnia 24 października 2016 r., które z uwagi na jego niezrozumiałość nie pozwalało na ustalenie rodzaju pisma z dnia 06 października 2016 r. Mając powyższe na uwadze zarządzeniem z dnia 02 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1380/16 pozostawiono pismo skarżącego z dnia 06 października 2016 r., bez rozpoznania. W terminie otwartym do zaskarżenia wskazanego ostatnio zarządzenia skarżący wniósł kolejne niezrozumiałe pismo z dnia 08 listopada 2016 r. Mając na uwadze wątpliwości związane z intencjami jakie przyświecały skarżącemu przy składaniu pisma z dnia 08 listopad 2016 r., wezwano go do wyjaśnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – czy pismo z dnia 08 listopada 2016 r., stanowi zażalenie na wydane w niniejszej sprawie zarządzenie z dnia 02 listopada 2016 r., o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 06 października 2016 r., czy też jest to pismo innego, a jeżeli tak to jakiego rodzaju. Omawiane wezwanie wystosowano pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 08 listopada 2016 r., bez rozpoznania. W terminie otwartym do uzupełnienia braków skarżący złożył kolejne niezrozumiałe pismo z dnia 24 listopada 2016 r. Następnie złożono również niezrozumiałe pismo z dnia 05 grudnia 2016 r. Z uwagi na powyższe zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1380/16 pozostawiono pismo skarżącego z dnia 08 listopada 2016 r., bez rozpoznania. Następnie skarżący wniósł kolejne pismo datowane na dzień 20 grudnia 2016 r., które z uwagi na fakt niezawierania żadnych możliwych do zrealizowania w ramach niniejszego postępowania wniosków pozostawiono w aktach bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2016 r., bez rozpoznania pozostawiono również pismo skarżącego z 05 grudnia 2016 r. Jak wynika z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego tutejszego sądu skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 powołanej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 września 2016 r., o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącemu wraz z odpowiedzią na skargę dnia 05 października 2016 r. (k. [...] akt sądowych), co oznacza, że wynoszący 7 dni termin na opłacenie skargi mijał z dniem 12 października 2016 r. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego nie opłacono skargi, co obliguje sąd do jej odrzucenia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zaznacza przy tym, że jest mu z urzędu wiadomym, że skarżący wniósł do tutejszego sądu wiele skarg domagając się w nich podjęcia działań niemożliwych do zrealizowania w wywołanych nimi postępowaniach. W swoich sprawach skarżący w odpowiedzi na kierowane do niego przez sąd pisma składa kolejne, niezrozumiałe a czasami wręcz obraźliwe pisma niezawierające żadnych możliwych do zrealizowania w sprawie wniosków. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę tego rodzaju działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa procesowego, prowadzące do przewlekania postępowania sądowego i nie powinno korzystać z ochrony prawnej [tak: postanowienie NSA z dnia 01 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 905/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W doktrynie przyjmuje się, że nadużycie praw procesowych należy uznać za samoistną instytucję prawa procesowego (por. P. Przybysz, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, (w:) H. Izdebski, A. Stępkowski, Nadużycie prawa, Warszawa 2003). Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to powinno być wykonywane zgodnie z celem, ze względu na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (por. Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym; Prokuratura i prawo, nr 11/2007). Tak samo należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych w celu innym, niż ochrona swoich praw. Z uwagi na powyższe przyjęto, że składane przez skarżącego w niniejszej sprawie pisma nie wstrzymują biegu terminu na opłacenie skargi. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.