I SA/Po 1393/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. J. i R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r., skarżący wnieśli skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] ustalającą skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 r., na kwotę [...]zł. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Powołując się na uzasadnienie skargi podniesiono, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niewyobrażalny chaos. Sprawa skarżących trwa od 2009 r., a do tego czasu nie wydano prawidłowej w ocenie wnioskodawców decyzji, określającej faktyczny podatek od nieruchomości. Skarżący otrzymali również upomnienie od organu I instancji, które dotyczy nie tylko wartości domniemanego podatku od nieruchomości lecz również odsetek i kosztów upomnienia, tj. kwoty [...]zł. Skarżący wskazał również, że jest rencistą, a jego żona osobą bezrobotną. Wnioskodawca w tym kontekście zaznaczył, że ani on, ani jego żona nie są przygotowani na poniesienie takich kosztów. Z uzasadnienia skargi wynika, że wydając decyzję na podatek od nieruchomości za lata 2009 – 2013 oparto się na różnych wielkościach opodatkowanych powierzchni oraz błędnych obliczeniach. Wskazano przy tym, że przeprowadzona inwentaryzacja nieruchomości skarżących okazała się nierzetelna i niefachowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od powyższej zasady stanowi regulacja zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy stwierdzić, że skarżący w uzasadnieniu skargi nie wywiedli w sposób przekonujący istnienia okoliczności świadczących o tym, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla nich z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazali, że otrzymali od organu I instancji upomnienie opiewające na kwotę [...]zł, na której poniesienie nie są oni gotowi. Podniesiono również, że skarżący jest rencistą a jego żona osoba bezrobotną. Na skutek jednak nieprzedłożenia żadnego dowodu potwierdzającego powyższe okoliczności argumentacja wnioskodawców mająca na celu wykazanie, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu okazała się całkowicie gołosłowna. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że to w interesie skarżących leży poparcie twierdzeń wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Co przy tym szczególnie istotne w niniejszej sprawie uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje [por.: postanowienie NSA z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FZ 1419/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Z uwagi na charakter objętego skargą rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek, wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej skarżących z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Powyższe wymaga przedstawienia dokumentów, które pozwolą na rzetelne ustalenie sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawców, w tym wielkości całego ich majątku. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie jest jednak niemożliwe z uwagi na nieprzedłożenie przez skarżących jakichkolwiek dokumentów pozwalających na poczynienie ustaleń w tym zakresie. Odnosząc się z kolei do uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w zakresie w jakim wskazano, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niewyobrażalny chaos, oraz że skarżący od 2009 r., nie otrzymali decyzji wymierzającej podatek w prawidłowej wysokości wskazać należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanego aktu. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku [tak: postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 590/12, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zauważyć również należy, że Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne [por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na argumencie o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie niweczy kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu [por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 2195/13, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali okoliczności, w świetle których należałoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla nich z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.