I SA/Po 1490/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części lub w całości kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego wniósł skargę na wskazane w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] odmawiające umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł wynikających z postanowienia wskazanego ostatnio organu o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. W skardze wniesiono w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a") o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia, a tym samym wstrzymanie wykonania poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od powyższej zasady stanowi regulacja zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do poglądów doktryny wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania a tym samym takich, które wywołują skutki prawne. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (patrz: T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Warszawa 2000 r. str. 154). Jak wskazuje się ponadto w orzecznictwie – problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [tak: postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II FZ 358/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, str. 122). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej odmówiono skarżącemu umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Tego rodzaju akt nie jest aktem administracyjnym zobowiązującym, oznacza to, że wydanie w stosunku do skarżącego takiego rodzaju rozstrzygnięcia nie zmienia w żaden sposób jego sytuacji prawnej w stosunku do momentu sprzed wydania tego aktu. Powyższe w dobitny sposób świadczy o tym, że objęty skargą akt nie nosi znamion wykonalności, co wyklucza możliwość wstrzymania jego wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć również należy, że wstrzymanie wykonalności postanowienia odmawiającego umorzenia kosztów egzekucyjnych nie byłoby w skutkach równoznaczne z wydaniem postanowienia umarzającego te koszty. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania objętego skargą postanowienia nie zmieniłoby w żaden sposób sytuacji skarżącego. Właściwą drogą do ubiegania się o wstrzymanie wykonalności obowiązku wynikającego z postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, jest zaskarżenie tego rodzaju postanowienia do Sądu, a następnie zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Na marginesie, zauważyć należy, że skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie zawarł w uzasadnieniu skargi jakiejkolwiek argumentacji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę [tak: postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.