I SA/Po 1495/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie as. sąd. WSA Karol Pawlicki /spr./ as. sąd. WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007r. sprawy ze skargi G. i E. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adwokatowi J. P. kwotę [...] uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...], tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/K. Pawlicki /-/S. Zapalska /-/R. Wiatrowski Decyzją z dnia 07 lipca 2006r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W. określił G. i E. małż. L. podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2004 w kwocie [...]. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 11 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, iż podatnicy nie wykazali przychodów z najmu budynku mieszkalnego w Ś.W. przy ul. W. Organ ustalił, że w dniu 21 października 2003r. G. L. zawarła umowę najmu nieruchomości o powierzchni mieszkalnej około 48 m2 z M. N. D. Umowa została zawarta na 10 lat, a czynsz ustalono na [...] płatny do 21 dnia każdego miesiąca. Opłaty stałe za zużycie wody i ścieki określono na kwotę [...] od osoby miesięcznie. Opłaty za zużycie gazu i energii elektrycznej miały być regulowane zgodnie ze wskazaniami liczników. W dniu 14 marca 2006r. przesłuchano G.L. w charakterze świadka w sprawie przychodów z najmu przedmiotowej nieruchomości. Świadek zeznała, iż w okresie najmu nie otrzymała żadnych pieniędzy z tytułu należnego czynszu i nie pobrała opłaty wstępnej. Zeznała również, że nie istnieją dokumenty potwierdzające dokonania jakichkolwiek wpłat na jej rzecz ze strony najemcy. Według świadka to właśnie zaleganie z terminowym opłacaniem czynszu było przyczyną wypowiedzenia umowy najmu. Z kolei w dniu 21 marca 2006r. przesłuchano w charakterze świadka M. N. D. która zeznała, że nieruchomość zajmowała zgodnie z umową od października 2003r. do października 2005r. i płaciła czynsz w wysokości [...] wraz z opłatami za wodę i ścieki. Ponadto opłacała koszty wywozu śmieci oraz płaciła za zużycie gazu i prądu zgodnie ze wskazaniem liczników. Świadek zeznała, że nie posiada żadnych dowodów potwierdzających dokonania wpłaty, gdyż G. L. nie dokumentowała tych zdarzeń. W piśmie z dnia 17 maja 2006r. G.L. wyjaśniła, że rozwiązanie umowy najmu nastąpiło z powodu "niepłacenia w ogóle czynszu oraz należności za wodę i ścieki", na dowód czego przedłożyła wezwania do zapłaty oraz uregulowane z wielomiesięcznymi opóźnieniami rachunki. Podatniczka wskazała również, że w jej piśmie z dnia 21 sierpnia 2005r. skierowanym do M.N. D., błędnie określiła powód wypowiedzenia umowy najmu jako nieterminowe płacenie czynszu. Podatniczka wyjaśniła, że umowę wypowiedziała z powodu niepłacenia w ogóle czynszu przez najemcę. W ocenie organu podatkowego oświadczenia G. L., iż nie otrzymała żadnych pieniędzy z tytułu najmu nie można uznać za wiarygodne, ponieważ byłoby sprzeczne z jej własnymi słowami wyrażonymi w piśmie z dnia 21 sierpnia 2005r., a ponadto mijałoby się z wszelką logiką związaną z zasadnością zawarcia umowy najmu na tak długi okres bez jej wcześniejszego wypowiedzenia tj. już po pierwszym lub drugim miesiącu nieregulowania umówionych należności. W odwołaniu z dnia 24 lipca 2006r. G.L. wskazała, że w okresie od października 2003r. do 13 października 2005r. wynajmowała mieszkanie małżonkom N. D.. Jednak żadnych pieniędzy z tego tytułu od najemców nie otrzymała. Nie mogła więc potwierdzić czynności, które nie miały miejsca. M. N. D. obiecała uregulować swój dług po roku zamieszkiwania. Nie zrobiła tego do końca swojego pobytu w przedmiotowym lokalu. Według skarżącej organ nie miał podstaw, aby uwierzyć w zeznania najemcy, a nie dać wiary jej wyjaśnieniom. Zdaniem podatniczki organ nie przeprowadził kontroli w lokalu, który w czasie pobytu w nim najemców uległ zniszczeniu. Decyzją z dnia 06 października 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił uznać, iż G. L. uzyskiwała przychód z najmu. Świadczyły o tym zeznania M. N. D. z dnia 21 marca i 29 czerwca 2006r. oraz treść pism z dnia 21 i 22 sierpnia 2005r., sporządzonych przez G. L.. Skoro w tych ostatnich pismach skarżąca użyła sformułowań odnoszących się do wypowiedzenia umowy najmu z powodu nieterminowych płatności czynszu i zaleganiem z zapłatą czynszu, to prawidłowo organ I instancji uznał, iż chodziło o płatności zachodzące poza wyznaczonym czasem, a więc po upływie określonego umową terminu. Organ odwoławczy za mało prawdopodobne uznał, aby wynajmująca przez okres dwóch lat wynajmowała mieszkanie nie uzyskując w zamian żadnych korzyści finansowych. W skardze z dnia 10 listopada 2006r. G. i E. małż. L. podnieśli, że organy podatkowe dały wiarę wyłącznie zeznaniom M. N. D. Zdaniem skarżących nie została udowodniona okoliczność, że czynsz najmu był płacony, tak więc wnioskowanie organów oparte jest wyłącznie na domniemaniu, że niemożliwym jest, aby najemcy przez dwa lata pobytu w wynajętym mieszkaniu, nie płacili czynszu. Odpowiadając na skargę Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga okazała się bezzasadna. W skardze zawarto w istocie jeden zarzut, a mianowicie brak - zdaniem strony skarżącej - dowodu, iż podatnicy otrzymywali w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja - pieniądze z tytułu najmu lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu organy podatkowe w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe i oceniły zebrany w jego wyniku materiał. Organy dysponowały zeznaniami osób - stron umowy najmu oraz przedłożonymi przez nie dowodami w postaci pism i rachunków. W aktach administracyjnych znajdują się: - zeznania G.L. z dnia 14 marca 2006r. (k. 17), w których podała, że od państwa N.D. nie otrzymała ani złotówki z tytułu czynszu oraz że nie istnieje żaden dowód, iż jest inaczej; - pisma G.L. z dnia 21 sierpnia 2005r. (kserokopia - k. 12, oryginał - k. 45) oraz z dnia 21 i 22 sierpnia 2005r. (k. 44 i 48). Pism tych - jak oświadczyła podatniczka - M. N. D. nie odebrała (vide: protokół przesłuchania świadka - k. 18); - pismo G. L. z dnia 18 maja 2006r., w którym wyjaśniła, że wypowiedzenie umowy najmu nastąpiło z powodu niepłacenia w ogóle czynszu przez najemców (k. 56); - zeznania M. N. D. z dnia 21 marca i 29 czerwca 2006r. (k. 21 i 64), z których wynika, że płaciła ona czynsz do rąk G. L. oraz uiszczała opłaty za gaz i prąd. Do zeznań dołączono kserokopie dowodów wpłat ze gaz - na znajdujących się w aktach rachunkach daty uiszczenia zapłaty są późniejsze w stosunku do wskazanych w nich terminach płatności (k. 59-61). Powyższe dowody pozwoliły organom podatkowym - zdaniem składu orzekającego - na przyjęcie, że skarżąca otrzymała w 2004r. pieniądze z tytułu opłacania czynszu. Zasady, na których zawarto umowę najmu, były dla wynajmującego bardzo korzystne. Zgodnie z § 10 umowę można było rozwiązać ze skutkiem natychmiastowym w przypadku m.in. zalegania z opłatą czynszu za jeden miesiąc. Z akt sprawy wynika, że dopiero w piśmie z dnia 21 sierpnia 2005r. skarżąca po oraz pierwszy powołała się na wskazaną w umowie przyczynę rozwiązania umowy. Nie przedstawiła żadnych innych pism, z których wynikałoby, że zaleganie z opłatami miało miejsce wcześniej. Nie wykazała również, aby podjęła skuteczne kroki w celu doręczenia najemcom w/w pisma np. za pośrednictwem poczty. W aktach nie ma też śladu podjęcia działań mających na celu odzyskanie rzekomo nieuiszczonych pieniędzy - np. pozwu do sądu powszechnego. W tych okolicznościach - skoro organy podatkowe zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej - jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, to - wobec niezgłoszenia przez skarżących innych dowodów potwierdzających ich tezę, za udowodnione należało uznać, iż podatnicy uzyskali w 2004r. przychód z tytułu najmu lokalu. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym najem należy do źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Przychodem są m.in. otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze. W przedmiotowej sprawie w/w przepisy zostały prawidłowo zastosowane jako podstawa prawnomaterialna rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznano ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi zgodnie z art. 250 w/w ustawy oraz § 19 w związku z § 2 ust. 3 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/K. Pawlicki /-/S. Zapalska /-/R. Wiatrowski kk