I SA/Po 1586/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek as. sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok oddala skargę /-/K. Pawlicki /-/M. Skwierzyńska /-/St. Małek Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych określił A.D. prowadzącemu prywatny punkt weterynaryjny podatek od nieruchomości za rok 2005 w wysokości 1.409,20 zł. W złożonym wykazie nieruchomości podatnik wykazał budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 75m2 i grunt o powierzchni 538m2 również związany z tą działalnością. W związku z tym organ podatkowy zastosował do budynku stawkę 14,70 zł/m2, a do gruntu 0,57zł/m2 określoną w Uchwale Rady Gminy R. z dnia 30 listopada 2004r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Od decyzji tej A.D. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwestionując zasadność zastosowania przez organ I instancji do budynku i gruntu związanych z prowadzoną przez niego działalnością w zakresie usług weterynaryjnych stawek podatków przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez uwzględnienia ulgi przewidzianej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. dla podmiotów świadczących usługi w zakresie ochrony zdrowia i opieki społeczne, do których odwołujący się zalicza również usługi weterynaryjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 maja 2005r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl przepisu art. 5 ust. 1 pkt 25 lit. "d" ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielenia świadczeń zdrowotnych podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką w stosunku do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innego rodzaju. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "świadczeń zdrowotnych", wobec czego za świadczenia te w myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 403 ze zm.) należy uznać działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub z przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Z kolei z art. 4 tej ustawy wynika, że świadczeń zdrowotnych mogą udzielać m. in. osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny, czyli uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (np. o zawodzie lekarza) do udzielenia świadczeń zdrowotnych oraz legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji w określonej dziedzinie medycyny. Natomiast art. 5 stanowi, że zakłady opieki zdrowotnej udzielają świadczeń zdrowotnych ogółowi ludności. Tym samym, zdaniem organu II instancji w. w. ustawa nie obejmuje świadczeń udzielonych przez lekarzy weterynarii i usług świadczących w punktach weterynaryjnych, te kwestie bowiem uregulowane są w ustawie z dnia 21 grudnia 1991r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 187, poz. 1567 ze zm.). Bez względu na to, że klasyfikacja działalności działalność weterynaryjną usytuowała w sekcji "Ochrona zdrowia i opieka społeczna", a także, że ustawa o zwodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych traktuje także o weterynaryjnej ochronie zdrowia publicznego i środowiska, nie można uznać, że usługi weterynaryjne mieszczą się w zakresie świadczeń zdrowotnych, wobec czego brak podstaw do zastosowania w przypadku podatnika obniżonej stawki podatkowej do budynku wykorzystywanego przez niego na punkt weterynaryjny. Decyzję tę A. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznając ją za niezgodną z prawem. Skarżący powołuje się także na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które inaczej zinterpretowało przepisy obowiązujące w kwestii świadczeń zdrowotnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedz na skargę wnosi o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że skarżący jest lekarzem weterynarii i prowadzi punkt weterynaryjny w budynku o powierzchni 75 m2. Organ podatkowy zastosował do opodatkowania tego budynku przeznaczonego – zgodnie ze złożonym przez A. D. wykazem nieruchomości – na prowadzenie działalności gospodarczej w w. w. zakresie stawkę podstawową 14,70zł/m2. Wysokość tej stawki skarżący zakwestionował, stając na stanowisku, że winna być obniżona do 3,49zł/m2 bowiem wykonuje on świadczenia zdrowotne W tej sytuacji przedmiotem sporu między stronami jest charakter prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i ustalenie, czy udziela on świadczeń zdrowotnych i tym samym czy może korzystać z preferencyjnej stawki w podatku od nieruchomości. Kwestia ta ma bowiem istotne znaczenie w świetle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r Nr 9, poz. 84 ze zm.), który w p. pkt "b" przewiduje podstawową maksymalną stawkę podatku od nieruchomości od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (17,98 zł za m2), a w p.pkt "d" stawkę 3,61zł/m2 w odniesieniu do budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielenia świadczeń zdrowotnych. Konieczne w tej sytuacji jest rozstrzygnięcie, czy usługi weterynaryjne są świadczeniami zdrowotnymi. Odpowiedzi w tym zakresie nie udziela treść powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wobec czego odnieść należy się do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), który określa "świadczenia zdrowotne" jako działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia ludzi, co wynika z treści art. 5 tej ustawy, odnoszącego działalność zakładów opieki zdrowotnej do świadczeń dla ludności. Natomiast lekarze weterynarii sprawują opiekę nad zdrowiem zwierząt, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 187, poz. 1567 ze zm.). Ustawa ta nie posługuje się określeniem "świadczenia zdrowotne", co pozwala przyjąć, że odnoszą się one jedynie do ludzi. Nie zmienia tego stanowiska fakt, że niektóre z usług świadczonych przez lekarzy weterynarii pośrednio wpływają na zdrowie ludzi przez zapobieganie chorobom odzwierzęcym, a także, że świadczenia weterynaryjne obejmują swym zakresem zdrowie, z tym. że nie ludzi a zwierząt, wobec czego brak podstaw do utożsamiania tych przedmiotów ochrony tj. zdrowia ludzi i zdrowia zwierząt. Usługi weterynaryjne nie są świadczeniami zdrowotnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "d" updof, skoro nie służą zdrowiu ludzi. Zasadność takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2007r. sygn. akt II FSK 1137/06. Odnosząc się do powołania się przez skarżącego na prawomocną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie dotyczącej zastosowania przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o podatkach i opatach lokalnych do opodatkowania preferencyjną stawką powierzchni budynku przeznaczonej na przychodnię weterynaryjną zauważyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez m. in. badanie zgodności z prawem wydanych przez jej organy decyzji, do czego obliguje go przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd nie jest jednak związany stanowiskiem organów administracji publicznej prezentowanym w ich rozstrzygnięciach bowiem nie stanowią one prawa, a jedynie winny być wydane zgodnie z przepisami prawa, co ocenia się dopiero po ich zaskarżeniu. Na marginesie zauważyć należy, że powołana decyzja SKO w P. pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu, także tym, które prezentowane jest w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 06 kwietnia 2006r. sygn. akt I SA/Po 194/05 oraz w powołanym wyżej wyroku NSA. Tym samym argument skargi uznać należy za niezasadny i nie wpływający na ocenę zaskarżonej decyzji. Z tych względów, mając również na uwadze zasadę, że przepisów wprowadzających ulgi , czy przywileje podatkowe (a za takie uznać należy możliwość opodatkowania wg niższej stawki), nie należy stosować kierując się wykładnią rozszerzającą lecz jedynie wykładnią językową, brak podstaw do uznania, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do tego, że skarżąca Spółka winna opłacać podatek od nieruchomości wg stawki podstawowej 17,42 zł za m2, nie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska /-/ S. Małek