I SA/Po 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty wynikającej z roszczenia o zwrot udziału z tytułu podziału majątku zlikwidowanej spółki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] D. W. złożył do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie określenia nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty wynikającej z roszczenia o zwrot udziału z tytułu podziału majątku zlikwidowanej spółki. W petitum skargi skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jako podstawę prawną tego wniosku wskazał przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."). W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec jego firmy spowoduje niepowetowane straty. Wskazał, że otrzymał promesę zawarcia do końca miesiąca lipca / sierpnia bieżącego roku umowy, na podstawie której będzie mógł jednorazowo spłacić zobowiązania. Jednocześnie oświadczył, że firma [...] stara się o kredyt obrotowy, który również zostałby przeznaczony na spłatę zajętej wierzytelności. Wnioskodawca stwierdził, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje paraliż finansowy jego firmy i w zasadzie likwidację przedsiębiorstwa, a w konsekwencji zwolnienie pracowników. Pismem z dnia [...] marca 2014 r., stanowiącym odpowiedź na pismo Sądu z dnia [...] marca 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. poinformował, że nie rozpoznał zawartego w skardze wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby przesłankę, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki lub zaszłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskodawca nie przedłożył także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącego wyłącznie do gołosłownych twierdzeń, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje paraliż finansowy jego firmy i w zasadzie likwidację przedsiębiorstwa, a co za tym idzie zwolnienie pracowników, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podnieść również należy, że strona skarżąca we wniosku nie przywołała nawet wspomnianych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym ze złożonego wniosku nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest w niniejszej sprawie konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego postanowienia, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego uznać należy, że wobec zaniechania przez skarżącego wyczerpującego uzasadnienia wniosku, przejawiającego się nieprzedłożeniem stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że potencjalna wadliwość zaskarżonego postanowienia, podnoszona w skardze, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jego wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności postanowienia na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.