I SA/Po 1604/96

Świadczone przez Spółkę usługi biurowe na rzecz indywidualnych kancelarii notarialnych, prowadzonych przez jej wspólników, za które otrzymywała należności określone w notach obciążeniowych podlegają opodatkowaniu, są one bowiem wymienione w klasyfikacji usług - podbranża 89301, a więc stanowią usługi, o których mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług. Przepis tegoż ust. 1 ma również zastosowanie do przekazywania przez podatnika towarów oraz świadczenia usług m.in. na potrzeby osobiste podatnika, bądź jego wspólników, o czym stanowi ust. 3 pkt 2 art. 2. Skarżąca Spółka świadczyła usługi biurowe na rzecz indywidualnych kancelarii notarialnych, prowadzonych przez jej wspólników, za które otrzymywała należności określone w notach obciążeniowych wystawianych przez tego podatnika. W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. stwierdzić należy, że świadczone przez skarżącą usługi biurowe podlegają opodatkowaniu, są one bowiem wymienione w klasyfikacji usług - podbranża 89301, a więc stanowią usługi, o których mowa w art. 4 pkt 2 omawianej ustawy. Przytoczona regulacja prawna pozwala na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług świadczonych przez Spółkę na rzecz jej wspólników usług bez względu na to, czy Spółka ta świadczyła swe usługi odpłatnie, czy nieodpłatnie i czy uzyskiwała z tego tytułu zysk, bądź w jakim rozmiarze. Zauważyć przy tym należy, że w myśl art. 15 ust. 1 podstawą opodatkowania jest obrót, który w rozpatrywanej sprawie ustalono na podstawie zapisów w księdze podatkowej, a więc w wysokości - jak twierdzi podatnik - ponoszonych kosztów, co jest dla skarżącej Spółki korzystne. Gdyby bowiem uznać, że skarżąca świadczyła nieodpłatnie usługi na rzecz swoich wspólników, wówczas - zgodnie z art. 15 ust. 3 - podstawa opodatkowania winna być określona przez organ podatkowy według przeciętnych cen za takie usługi stosowanych w G. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu zawyżenia przez urząd skarbowy podstawy opodatkowania za miesiąc grudzień 1993 r. zauważyć należy, że skarżąca Spółka w księdze podatkowej wykazała obrót w wysokości 83.294.088 zł /starych/, natomiast w miesiącu tym suma kwot na wystawionych notach obciążeniowych wyniosła 80.047.480 zł. Skoro organ podatkowy ustalił podstawę opodatkowania w oparciu o treść księgi przychodów i rozchodów, ponieważ podatnik wbrew obowiązkowi nie prowadził ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 omawianej ustawy, a czego Spółka w toku postępowania podatkowego nie kwestionowała, brak podstaw do uznania, że wspomniana księga nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Skutkować by to bowiem mogło ustalenie podstawy opodatkowania w drodze szacunku, co również nie leży w interesie podatnika. Odstępując więc od zastosowania sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy urząd skarbowy działał na korzyść podatnika. Wobec powyższego brak podstaw do przyjęcia, że organ podatkowy naruszył słuszny interes strony, stosując we wskazanym zakresie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowo też urząd skarbowy zastosował stawkę podatkową w wysokości 22 procent, wynikającą z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.