I SA/Po 1656/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2013 r. i marzec 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Pismem z dnia [...] A, w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym wobec B w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. i marzec 2014 r. wystąpił z wnioskiem do C o dokonanie zabezpieczenia na majątku B zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy. Przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w ww. podatku określono w wysokości [...] wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień [...] w kwocie [...]. We wniosku wskazano, że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego wobec B w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. i marzec 2014 r. ustalono, że w kontrolowanym okresie B działała w grupie podmiotów dokonujących obrotu paliwami. Siedziba Spółki mieści się w P przy ul. Ś [...]. W miejscu tym brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez B. Wskazany adres jest adresem firmy oferującej usługi tzw. wirtualnego biura, co w efekcie oznacza udostępnianie adresu do zarejestrowania działalności gospodarczej oraz świadczenie usług biurowych polegających na odbiorze korespondencji. Podniesiono również, że B przekazuje znaczne środki finansowe na rzecz podmiotu zarejestrowanego w W co stoi w sprzeczności ze złożonymi przez spółkę deklaracjami dla podatku od towarów i usług VAT-7, z których wynika, że podmiot dokonuje wyłącznie transakcji krajowych. Ponadto ustalono, że spółka przekazuje środki pieniężne na rzecz podmiotów polskich, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że pełnią rolę tzw. znikającego podatnika. Zdaniem wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie zachodziło uzasadnione podejrzenie, że B bierze udział w procederze tworzenia fikcyjnych faktur dokumentujących pozorne transakcje typu karuzelowego, w celu stworzenia pozorów dokonywania legalnych transakcji handlowych. W efekcie prowadzi to do niezadeklarowania należnej wartości podatku VAT lub wyłudzenia zwrotu podatku VAT w związku z realizowanymi transakcjami. Tym samym, w opinii wnioskodawcy zachodziło uzasadnione podejrzenie, że przeprowadzone przez spółkę transakcje miały jedynie charakter fikcyjny. Zdaniem wnioskodawcy charakter nieprawidłowości i znaczna wysokość zobowiązania stanowiły przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zabezpieczenia. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] zabezpieczył na majątku B przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie z dnia [...], żądając uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji winien uzupełnić materiał dowodowy w znacznej części, koniecznej do ustalenia czy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 33 § 1 O.p. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił i jednocześnie zabezpieczył - przed wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. oraz marzec 2014 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), dalej powoływanej jako u.p.t.u., za grudzień 2013 r. w wysokości [...] wraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości [...] oraz za marzec 2014 r. w wysokości [...] zł oraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji dokonał analizy finansowej przedsiębiorstwa w oparciu o posiadane dokumenty. Oceniając kondycję finansową przedsiębiorstwa wykorzystano m.in. wskaźniki płynności finansowej oraz wskaźniki zadłużenia i rentowność. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał również na wysokość zaległości podatkowych i na fakt, że spółka nie angażuje majątku trwałego w prowadzonej działalności gospodarczej, nie posiada środków transportu oraz zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników, a także pomimo wysokiej skali obrotów wpłaca stosunkowo niewielkie kwoty podatku. Powyższe, zdaniem organu pierwszej instancji, świadczy o pozorowaniu legalnej działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał organowi podstawę do uznania, że podatnikowi nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a jednocześnie wystawienie faktur sprzedaży, w których wykazano podatek należny, zgodnie z art. 108 ust.1 u.p.t.u. zrodziło obowiązek zapłaty podatku. Spółka pismem z dnia [...] ponownie wniosła odwołanie, żądając uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, co w konsekwencji oznacza, że decyzja zabezpieczająca ma podstawy faktyczne i prawne. Na poparcie twierdzenia, że skarżąca nie wykona zobowiązania - organ przywołał genezę powstania zaległości wobec budżetu państwa, wynikającą z faktu wykorzystania przez skarżącą do rozliczeń w podatku VAT faktur, które dokumentowały nierzeczywiste transakcje. Ponadto przedstawiono stan finansowy i majątkowy firmy i w powiązaniu tych faktów uznano, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona zobowiązań wobec Skarbu Państwa, bo nie posiada majątku ani w postaci nieruchomości, ani ruchomości. Dostawcami paliwa do skarżącej były firmy D. oraz E zaś jego odbiorcami firmy F.; G; H. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że łączna wartość zakupionego od D oraz E oleju napędowego netto wyniosła [...] + [...] VAT), natomiast sprzedaż dla F, G, H wyniosła łącznie [...] + [...]. Zdaniem organu II instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania, że podatnikowi nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a jednocześnie wystawienie faktur sprzedaży, w których wykazano podatek należny, zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. zrodziło obowiązek zapłaty podatku. W decyzji wskazano, że z ustaleń organów podatkowych wynika, że siedziba spółki mieści się w miejscu, w którym tym brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez B. Wskazany adres jest adresem firmy oferującej usługi tzw. wirtualnego biura, co w efekcie oznacza udostępnianie adresu do zarejestrowania działalności gospodarczej oraz świadczenie usług biurowych polegających na odbiorze korespondencji. Podniesiono również, że B przekazuje znaczne środki finansowe na rzecz podmiotu zarejestrowanego w W a z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 wynika, że dokonuje wyłącznie transakcji krajowych. Ponadto ustalono, że B przekazuje środki pieniężne na rzecz podmiotów polskich, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że pełnią rolę tzw. znikającego podatnika. Spółka nie posiada odpowiedniego zaplecza pozwalającego prowadzić działalność w zakresie handlu olejem napędowym. Faktu tego nie zmienia załączona do akt sprawy umowa poddzierżawy zawarta w dniu [...] pomiędzy odwołującą, a D, w której ustalono między innymi zasady poddzierżawy przez B [...] pojemności magazynowej na produkty ropopochodne i utrzymanie jej w gotowości wraz z obsługą magazynową oraz pomieszczeń biurowych przynależnych do magazynu D w miejscowości S. W myśl § 4 ww. umowy odwołująca zobowiązana była do zapłaty czynszu w wysokości [...] miesięcznie plus VAT, z góry do 10 dnia każdego miesiąca na podstawie faktury VAT. W ewidencji księgowej (za badany okres) nie ma dowodów dokumentujących ponoszenie kosztów magazynowania paliw. Dodatkowo organ zauważył, że spółka nie posiada żadnych środków trwałych (w tym środków transportu) i wartości niematerialnych i prawnych. Reasumując, brak majątku trwałego w tym środków transportu, nieznaczny kapitał zakładowy spółki, brak pracowników - dawały organom podatkowym podstawę do twierdzenia, że spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo przyjął, że w rozpoznawanym przypadku zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 33 O.p., uzasadniające dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że przesłanką uzasadniającą obawę niewykonania zobowiązania jest stosunek uszczupleń będących przedmiotem zaskarżonej decyzji do sytuacji majątkowej spółki. I tak, określona w decyzji kwota należności głównej wraz z odsetkami to kwota [...], a cały majątek trwały spółki - wykazany w bilansie za [...] – to [...]. Także przeprowadzona analiza wskaźnikowa bilansu spółki za [...] (wskaźnik bieżącej płynności finansowej, wskaźnik ogólnego zadłużenia) stawia pod znakiem zapytania wypłacalność spółki. Organ podkreślił, że określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego - w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia - w najmniejszym stopniu nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ustaleń poczynionych w postępowaniu wymiarowym. Postępowanie wymiarowe będzie również właściwe do ewentualnego formułowania zarzutu, że organy podatkowe nieprawidłowo zastosowały przepis art. 108 u.p.t.u. W skardze z dnia [...] spółka zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 122, art. 124, art. 127, art. 191 oraz art. 210§ 1 pkt 6 i § 4 O. p. poprzez niezasadne stwierdzenie, że w odwołaniu skarżąca zakwestionowała samą możliwość zastosowania przez organy zabezpieczenia zobowiązania wynikającego z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., podczas gdy w odwołaniu skarżąca nie kwestionowała tego, że co do zasady przepisy uprawniają organy podatkowe do zabezpieczenia tego typu zobowiązań, zarzucając w odwołaniu jedynie to, że w rozpatrywanej sprawie określenie przybliżonej kwoty zabezpieczonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, rzekomo powstałego w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. dokonane zostało bez jakiegokolwiek uprawdopodobnienia, że wystawione przez podatnika faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; - art. 233 § 1 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 i § 4 O.p. oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy określenie przybliżonej kwoty zabezpieczonego zobowiązania podatkowego w podatku VAT, rzekomo powstałego w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., dokonane zostało w sposób nieweryfikowalny, tj. bez wskazania powodów, dla których w ocenie organu, wystawione przez podatnika faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a przez to bez uprawdopodobnienia, że wykazany w tych fakturach podatek powinien zostać zakwalifikowany jako powstały w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., oraz bez uprawdopodobnienia, że rozliczenie przez podatnika podatku wykazanego w spornych fakturach na ogólnych zasadach VAT było nieuprawnione; - art. 233 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 w zw. z art. 122, art. 124, art. 187, art. 191 O.p. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, który wadliwie uznał, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane z uwagi na zaprzestanie prowadzenia działalności przez podatnika oraz brak przychodów wskazujących na możliwość uregulowania zobowiązań podatkowych, podczas gdy z deklaracji CIT za [...] wynika, że spółka prowadziła działalność i pomimo zablokowania przez organ podatkowy kwoty ok. [...] uzyskała przychody; - art. 233 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191 O.p. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, który wadliwie uznał, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane z uwagi na zaleganie przez spółkę z płatnościami VAT, podczas gdy jedyną przyczyną powstania wskazanych w decyzji zaległości podatkowych, jest działanie samego organu podatkowego, który na mocy wcześniejszych decyzji w sprawie zabezpieczenia zablokował kwotę ok. [...] złotych, zgromadzoną na rachunkach bankowych skarżącej (co pozbawiło skarżącą środków koniecznych do terminowej zapłaty zobowiązań podatkowych), a ponadto po uchyleniu tychże decyzji przez organ drugiej instancji nie zwolnił zablokowanych kwot, pomimo, że po uchyleniu tych decyzji nie miał żadnych podstaw prawnych by nadal przetrzymywać tak znaczne środki spółki; - art. 233 § 1 pkt 1, art. 122, art. 187, art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie, że skarżąca nie posiada odpowiedniego zaplecza pozwalającego prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu olejem napędowym, pomimo że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika niezbicie, że skarżąca posiada zaplecze wystarczające w świetle prawa do prowadzenia tego typu działalności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na okoliczność, że przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w decyzji zabezpieczającej określona została w sposób swobodny i niezgodny z ustaleniami wynikającymi z protokołu kontroli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł również o oddalenie wniosku dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż organy podatkowe, wydając decyzje nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących możliwość wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przesłanki wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego określa art. 33 § 1 O.p., który przewiduje, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...) jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Jak stanowi art. 33 § 2 O.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Z tej możliwości procesowej skorzystał organ podatkowy w niniejszej sprawie, albowiem kontrola podatkowa prowadzona w B w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013r i marzec 2014. została wszczęta w dniu [...] i na dzień wydania decyzji I i II instancji w przedmiocie zabezpieczenia nie została zakończona. Spór pomiędzy skarżącą spółką, a organami podatkowymi koncentrował się natomiast wokół zagadnienia, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki dające podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca chcąc wykazać, że takich podstaw nie było argumentowała, że organy nie zebrały wystarczających dowodów wskazujących na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań podatkowych przez spółkę. Konstrukcja przywołanego na wstępie art. 33 § 1 O.p. nie pozostawia wątpliwości, że przesłanka wydania decyzji o zabezpieczeniu tj. uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, powinna być rozumiana szeroko. Przede wszystkim nie można jej ograniczyć do dwóch sytuacji wymienionych w tym przepisie tj. sytuacji, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub gdy dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Ustawodawca nakreślił, co należy rozumieć pod pojęciem uzasadnionej obawy, wymieniając ww. sytuacje w sposób przykładowy, o czym świadczy użycie wyrażenia "w szczególności". Zatem przesłanka uzasadnionej obawy zachodzi również w innych przypadkach, które wskazują na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości. Taka wykładnia art. 33 § 1 O.p. nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym stawiana jest teza, że w hipotezie normy prawnej wyrażonej w art. 33 § 1 O.p. mieszczą się nie tylko czynności polegające na zbywaniu majątku podatnika, ale również wszelkie te jego działania, które mogą skutkować zagrożeniem efektywności przyszłej egzekucji administracyjnej (wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 marca 2015 r. I SA/Bd 62/15, wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14, wyrok NSA z 26 lutego 2015 r., I FSK 63/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawione przez organy okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o zabezpieczeniu zdaniem Sądu wypełniały przesłankę uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy I instancji wykazał, że podatnik nie uiszczał wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Należny podatek wpłacał po terminie, a na dzień wydania decyzji przez ten organ ( tj w [...]) zalegał z płatnością podatku VAT za[...] w kwocie [...]ł oraz w kwocie [...] z tytułu korekty deklaracji VAT-7 za [...], złożonej przez spółkę w [...]. Co prawda podatnik nie dokonywał czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogłyby utrudnić lub udaremnić egzekucję ale też takiego majątku nie posiadał. Nie miał bowiem żadnych nieruchomości ani ruchomości, które mogłyby być przedmiotem ewentualnej egzekucji. Organy wskazywały na prawdopodobieństwo pełnienia przez spółkę roli przedsiębiorstwa buforowego pośredniczącego w transakcjach pomiędzy znikającym podatnikiem w karuzeli podatkowej, którego zadaniem jest utrudnianie ewentualnego postępowania lub zatarcie powiązań pomiędzy poszczególnymi ogniwami karuzeli podatkowej. Ta okoliczność, zdaniem Sądu jest najistotniejsza z punktu widzenia działań, które mogą skutkować zagrożeniem efektywności przyszłej egzekucji administracyjnej. Odnośnie transakcji, jakich dokonywała skarżąca z innymi kontrahentami, Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że dostawcami paliwa do skarżącej były firmy D oraz E zaś jego odbiorcami firmy F.; G; H. Łączna wartość zakupionego od D oraz E oleju napędowego netto wyniosła [...] + [...] (podatek VAT), natomiast sprzedaż dla F.;G, H [...] wyniosła łącznie [...] + [...] (podatek VAT). Dostawca paliwa spółka D została zarejestrowana [...] przez GB, specjalizującego się w rejestrowaniu spółek prawa handlowego w celu ich odsprzedaży. W momencie rejestracji GB był udziałowcem spółki, a prezesem DŻ. W [...] zmienił się [...] udziałowiec, którym została J S. Ona też została prezesem zarządu spółki. W [...] nastąpiła kolejna zmiana jedynego udziałowca i prezesa zarządu. Została nim VI. Jak wynika z ustaleń Dyrektora UKS jedyni udziałowcy a zarazem prezesi tej spółki to cudzoziemcy. Nieposiadający nr PESEL, nieskładający zeznań podatkowych. Pierwotnie siedziba spółki B mieściła się w P, obecnie w R. W obu przypadkach pod adresem wirtualnych biur. Kolejny dostawca paliwa dla skarżącej spółki, spółka E również została zarejestrowana przez osoby specjalizujące się w rejestracji spółek w celu ich dalszej odsprzedaży MB i EP. MB był pierwszym prezesem zarządu. Z KRS-u wynika, że w [...] odnotowano zmianę właściciela spółki- został nim YH, a kolejną w [...] gdy właścicielem został VM. Zmiana w KRS z [...] dotyczyła również zmiany prezesa zarządu. Została nim AK, która została wykreślona w [...] i od tego czasu spółka E nie ma zarządu. Siedziba tej spółki również mieści się pod adresem wirtualnego biura., tak jak i siedziba skarżącej spółki B. Skarżącą spółkę założył, tak jak i spółkę D GB. Wszystkie [...] spółki wykazują kapitał zakładowy w wysokości [...]. B w [...] przekazała na konto D kwotę co najmniej [...]. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że B przekazuje środki pieniężne na rzecz podmiotów [...], w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że pełnią rolę tzw. znikającego podatnika. Kontrahenci skarżącej to podmioty posiadające niski kapitał podstawowy, z siedzibami zarejestrowanymi w wirtualnych biurach, w których następowały częste zmiany zarówno udziałowców jak i prezesów zarządu. Ja wynika z ustaleń organów skarżąca przekazała również znaczne środki finansowe na rzecz podmiotu zarejestrowanego w W co stoi w sprzeczności ze złożonymi przez spółkę deklaracjami dla podatku od towarów i usług VAT-7, z których wynika, że podmiot dokonuje wyłącznie transakcji krajowych. Ponadto skarżąca spółka nie zatrudniała pracowników, nie posiadała odpowiedniego zaplecza pozwalającego prowadzić działalność w zakresie handlu olejem napędowym. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że umowa poddzierżawy zawarta w dniu [...] pomiędzy skarżącą, a spółką D, nie stanowi dowodu na okoliczność posiadania przez skarżącą zaplecza do prowadzenia takiej działalności. Mimo bowiem zobowiązania się do zapłaty czynszu skarżąca nie przedstawiła dowodów dokumentujących ponoszenie kosztów magazynowania paliw. Wszystkie te okoliczności w ocenie Sądu dawały organom podatkowym podstawę do twierdzenia, że spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Końcowo należy wskazać, że wobec zarzutu skarżącej, iż przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w decyzji zabezpieczającej określona została w sposób swobodny i niezgodny z ustaleniami wynikającymi z protokołu kontroli skarbowej z dnia [...]. Sąd na wniosek pełnomocnika skarżącej spółki przeprowadził dowód z tego protokołu. Dowód ten nie miał jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia nie jest bowiem postępowaniem wymiarowym, dlatego też w jego ramach nie prowadzi się pełnego postępowania dowodowego. Organ miał w tym postępowaniu za zadanie wyjaśnić, czy na dzień wydania decyzji zabezpieczającej zachodziło prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego. Jego wysokość ma być zaś określona w przybliżonej wysokości, co ma walor informacyjny. Decyzja wydana w przedmiocie zabezpieczenia nie kreuje bowiem zobowiązania podatkowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p., jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 290 O.p. protokół kontroli dokumentuje przebieg kontroli podatkowej ( w przypadku skarżącej w zakresie prawidłowości jej rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług). Celem sporządzenia protokołu jest utrwalenie danych dotyczących działalności kontrolowanego i może stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Ubocznie Sąd zauważa, że z protokołu kontroli wynika, iż mimo stosownych wniosków Naczelnika Urzędu Skarbowego nie przeprowadzono kontroli u wszystkich istotnych kontrahentów skarżącej spółki, bądź to z powodu zaprzestania prowadzenia działalności bądź z powodu braku odpowiedzi innych organów ( E, D, I). Reasumując organ - na potwierdzenie istnienia przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania - przytoczył szereg okoliczności faktycznych, wspierając je stosowną argumentacją. Przyjęta przez organ zasada kompleksowej oceny wszystkich tych okoliczności w łączności ze sobą w sposób dostateczny uzasadniała główną tezę decyzji o istnieniu przesłanki zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu ww. okoliczności stanowiły wystarczające uzasadnienie dla zastosowania instytucji z art. 33 O.p. Powołanych przez organ okoliczności skarżąca nie zdołała podważyć, zostały one zatem zaakceptowane przez Sąd jako podstawa rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W związku z tym, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.