I SA/Po 1678/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych za lata 2007 – 2012 z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości; postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 03 listopada 2016 r., skarżąca wspólnie z mężem – J. W. wniosła skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 20 czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającą umorzenia J. W. zaległości podatkowych za lata 2007 – 2012 z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi skarżącej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podanie o umorzenie zaległości podatkowej zostało złożone wyłącznie przez J. W.. Tymczasem decyzja organu I instancji została doręczona zarówno skarżącej jak i jej mężowi, mimo tego, że sentencja tej decyzji wskazuje, że jej adresatem był wyłącznie J. W.. Skarżąca wraz z mężem pismem z dnia 29 czerwca 2016 r., wniosła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji organu I instancji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 13 września 2016 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania argumentując to m.in., tym, że decyzja organu I instancji została skierowana jedynie do J. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej przez osobę nie będącą adresatem decyzji będącą jednak podmiotem, na którym ciąży solidarny obowiązek zapłaty tej zaległości. Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a"), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brzmienie przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że prawo do zaskarżenia do sądu administracyjnego działania lub zaniechania organu administracji publicznej przysługuje jedynie legitymowanym podmiotom. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony [tak: postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., II OSK 355/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. O interesie prawnym konkretnego podmiotu do wniesienia skargi na akt organu administracji publicznej można mówić w sytuacji gdy stanowiący przedmiot skargi akt rzutuje na sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Wychodząc z powyższych założeń należy stwierdzić, że skarżąca nie ma legitymacji skargowej do kwestionowania na drodze postępowania sądowadministracyjnego wskazanej w rubrum niniejszego orzeczenia decyzji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 20 czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającą umorzenia J. W. zaległości podatkowych za lata 2007 – 2012 z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości pobranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Adresatem zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był wyłącznie J. W. nie zaś skarżąca. Wpływu na powyższe nie wywiera fakt, że organ I instancji w sposób nieuprawniony dokonał doręczenia wydanej przez siebie decyzji do rąk skarżącej, która jak wskazano powyżej nie była adresatem tego aktu. Prawidłowości powyższych zapatrywań nie zmienia również okoliczność, że odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe objęte zaskarżoną decyzją spoczywała solidarne na skarżącej i jej mężu. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Zgodnie z kolei z art. 373 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), zwolnienie z długu lub zrzeczenie się solidarności przez wierzyciela względem jednego z dłużników solidarnych nie ma skutku względem współdłużników. Zastosowanie przytoczonego ostatnio przepisu w odniesieniu do zobowiązań podatkowych prowadzi do wniosku, że zwolnienie z obowiązku zapłaty (umorzenie) zobowiązania podatkowego w stosunku do jednej z solidarnie odpowiedzialnych osób, nie zwalnia z obowiązku zapłaty tego zobowiązania pozostałych solidarnie odpowiedzialnych osób [por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 stycznia 2012 r., I SA/Lu 535/11, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie ma interesu prawnego w składaniu skargi na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 20 czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającą umorzenia J. W. zaległości podatkowych za lata 2007 – 2012 z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości pobranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych rozważań wynika, że skarżąca nie miała legitymacji skargowej do wniesienia skargi na wskazany w rubrum niniejszego orzeczenia akt. Powyższe uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie przytoczonego ostatnio przepisu. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.