I SA/Po 1685/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. A. B., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w A. z dnia [...], nr [...], wymierzającą A. B. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry w wysokości [...] zł. W petitum skargi skarżąca sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawczyni podniosła, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż doprowadzi do zamknięcia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Tymczasem działalność ta jest jej jedynym źródłem dochodu, a kwota wymierzonej kary ([...] zł) stanowi równowartość 8-miesięcznych dochodów skarżącej. Strona zaznaczyła przy tym, że nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, z których mogłaby pokryć przedmiotową karę. Stwierdziła, że nawet w razie uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu wyegzekwowanej kwoty nie będzie w stanie podjąć na nowo działalności, albowiem koszty rozpoczęcia danego przedsięwzięcia są znacznie wyższe niż koszty jego bieżącego prowadzenia. Do wniosku załączyła podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do czerwca 2015 r., rozliczenia dochodu z remanentem za okres od stycznia do czerwca 2015 r. i deklarację PIT-5 na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za czerwiec 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca przedstawiła konkretne okoliczności, z których wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w jej przypadku wywołać trudne do odwrócenia skutki. Co istotne, swoje twierdzenia poparła dokumentami źródłowymi (podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do czerwca 2015 r., rozliczenia dochodu z remanentem za okres od stycznia do czerwca 2015 r., deklaracja PIT-5 na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za czerwiec 2015 r.), które w sposób niebudzący wątpliwości dowodzą, że w sprawie ziściła się przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem za taką należy uznać realną możliwość likwidacji prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Twierdzenie to znajduje potwierdzenie w zestawieniu kwoty kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji ([...] zł) z osiąganymi przez skarżącą w okresie ostatnich 6 miesięcy dochodami ([...] zł), a także w okoliczności, że skarżąca nie posiada żadnych oszczędności ani majątku, z którego mogłaby pokryć orzeczoną karę, a prowadzona działalność jest jej jedynym źródłem dochodu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.