I SA/Po 169/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.Ł. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr: [....] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz umorzenia postępowania w zakresie odsetek za zwłokę i kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ Maria Skwierzyńska Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga R.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]., mocą której organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] – w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki z o.o. "X" z s. we W. za zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej orzeczenia wskazanej odpowiedzialności strony w odniesieniu do odsetek za zwłokę i kosztów postępowania egzekucyjnego – umarzając w tym zakresie postępowanie. W treści powyższej skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "(...) do czasu rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym" (k. 8). Skarżący podał, iż w chwili obecnej czynności mogą w sposób nieodwracalny naruszyć jego interesy i uszczuplić skromne środki finansowe. Zdaniem R. Ł., jego obecna sytuacja finansowa nie pozwala choćby w części przyjąć takich zobowiązań. Jego żona jest na świadczeniu przedemerytalnym i otrzymuje [...] netto, a zarobki strony wynoszą [...] netto na miesiąc, stąd środki te ledwie pokrywają bieżące wydatki oraz zakup niezbędnych lekarstw związanych z jego przewlekłym leczeniem. Skarżący nie posiada też ruchomości i nieruchomości, które byłyby jego wyłączną własności, a na koncie bankowym posiada on środki niezbędne na bieżące wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej przed sądem administracyjnym pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, LexPolonica nr 2114635), przy czym ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna z nich możliwe jest również w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. też: postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2009/2 poz. 22). W niniejszym przypadku strona uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki zajścia w wyniku wykonania decyzji trudnych do odwrócenia skutków, tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). W przedstawionym przez skarżącego stanie faktycznym zastosowanie wobec niego środków egzekucyjnych skutkowałoby niewątpliwie pozbawieniem go majątku osobistego pozwalającego na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, co stanowiłoby dotkliwy skutek - uzasadniający udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska