I SA/Po 173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia NIP-2 dotyczącego ustania bytu prawnego spółki cywilnej za prawidłowe oraz uznania za nieprawidłowe zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2 dotyczącego ww. spółki wskazującego na zmianę składu osobowego wspólników postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wspólnicy spółki cywilnej: [...] w skardze na powyższą decyzję wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że wykonanie decyzji oznacza w praktyce zerwanie umów na leczenie i jego zaprzestanie co narazi spółkę cywilną na nieodwracalne oraz ciężkie skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, który został zaskarżony i którego dotyczy wniosek. Wykonaniu podlegają akty administracyjne zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W ocenie sądu decyzja, będąca przedmiotem zaskarżenia z uwagi na swój charakter prawny nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ona na skarżących żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, że niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.