I SA/Po 179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Wyrokiem z dnia 01 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I SA/Po 733/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. o sygn. akt II FSK 746/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił ponadto od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Za "przypadek szczególnie uzasadniony" Sąd uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny I instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pozostawał w obrocie prawnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu poinformował tut. Sąd, że po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu poniesionego kosztu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. skarżąca została zwolniona od wpisu od skargi. Ponadto w wyroku z dnia 20 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził kwestię ewentualnego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poprzez odstąpienie od ich zasądzenia w całości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.