I SA/Po 18/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Małecki WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi I.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/K.Wolna-Kubicka /-/W.Zygmont /-/J.Małecki Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia 30. 04.2008r. nr [...] działając na podstawie art. 207, art. 107 § 1 i 2 pkt 2, art. 108 § 1, art. 109 § 2, art. 116 § 1 i 2, art. 51 § 1 oraz 53 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.) orzekł o odpowiedzialności I. M. jako członka zarządu "X" sp. z o. o. z siedzibą w P., za zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, w kwocie [...], z tytułu zobowiązania w tym podatku za 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę według stanu na dzień wydania decyzji w kwocie [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że spółka nie zapłaciła należnego zapłaty podatku za 2003r. w kwocie [...], która stała się zaległością. Wystawione zostały tytuły wykonawcze, stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w toku którego okazało się, że biorąc pod uwagę rodzaj zajętych składników majątkowych, ich ewentualna sprzedaż nie pokryje w całości dochodzonych zobowiązań. Tym samym zaszły przesłanki do uznania, że egzekucja z majątku spółki okazała się w części bezskuteczna. W związku z tym zaistniała konieczność wydania decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności osoby trzeciej. Z dokumentów rejestracyjnych spółki wynika, że zobowiązana I. M. była prezesem zarządu spółki w okresie, w którym powstała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. Wyjaśniając swoje stanowisko w sprawie, zobowiązania podała, że P. K. umową zwartą w dniu 21.12.2006 r. nabył udziały w spółce i majątek spółki oraz złożył oświadczenie o przejęciu osobistej odpowiedzialności za wszelkie aktywa i pasywa spółki oraz za wszelkie zobowiązania i roszczenia w stosunku do spółki i jej zarządu. Ponadto wskazała, iż jako były prezes zarządu spółki nie zgłosiła wniosku o otwarcie postępowania upadłościowego albowiem spółka nie zaprzestała płacenia swoich zobowiązań oraz z uwagi na fakt, iż dłużnikiem spółki jest Skarb Państwa i nie można było w tym wypadku wszcząć postępowania układowego. Po sprzedaży spółki nie miała upoważnienia do podjęcia takich kroków w imieniu spółki, która nie posiada nieruchomości, a wszystkie przedmioty ruchome zostały przekazane do dyspozycji organu egzekucyjnego. Przytoczone przez zobowiązaną I.M. zdarzenia nie wyczerpywały warunków zawartych w art. 116 § 1 O.p. pozwalających na zwolnienie członka zarządu spółki z odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Poinformowanie organu podatkowego w toku niniejszego postępowania o zmianie udziałowców pozostało bez wpływu na stanowisko organu podatkowego. W odwołaniu zobowiązana wniosła o zmianę powyższej decyzji zarzucając, że wydana została wskutek błędnej wykładni art. 116 § 1 O.p. Nie ponosi ona bowiem żadnej winy za to, iż nie nastąpiło zgłoszenie upadłości lub zgłoszenie postępowania układowego. W dniu 21.12.2006r. nastąpiła sprzedaż całości udziałów byłej spółki oraz wykreślenie wpisu w KRS, że jest prezesem zarządu spółki. W sytuacji, gdy nie pełniła już tej funkcji, nie miała możliwości oddziaływania na to, by wszczęto w terminie postępowanie upadłościowe lub układowe. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] nr [...] działając w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje. Zaległość powstała w okresie, gdy I. M. pełniła obowiązki prezesa spółki. Postanowieniem z dnia 07.11.1995r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. Wydział XIV Gospodarczy - Rejestrowy wpisał "X" spółka z o.o. do rejestru handlowego dział [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia 06.06.2002r. Sąd Rejonowy w P. XXI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego sygn. sprawy [...] wpisał spółkę do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS [...]. W postanowieniu tym wskazano I. M., jako osobę pełniącą funkcję prezesa zarządu (którą pełniła do dnia 21.12.2006r.). Argument, iż jako były prezes zarządu spółki nie może odpowiadać za jej zaległości, jest bezzasadny, gdyż stoi w sprzeczności z art. 116 § 4 O.p. Z jego treści wynika, iż przepisy § 1 - 3 stosuje się również do byłego członka zarządu. Egzekucja z majątku spółki okazała się w części bezskuteczna, co w dniu 07.09.2007r. stwierdzi organ egzekucyjny. Według stanu na 07.09.2007r. wysokość dochodzonych zaległości wynosiła łącznie ok. [...], z czego zobowiązania podatkowe wynosiły ok. [...] (należność główna i odsetki), składki ubezpieczenia społecznego - ok. [...], koszty egzekucyjne i koszty upomnień - ok. [...]. Wskazane przez zobowiązaną mienie spółki nie umożliwiło zaspokojenia zaległości w znacznej części. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia ujawnionej wierzytelności z rachunku bankowego, co doprowadziło do wyegzekwowania jedynie części dochodzonych zaległości. W dniach 20-22.05.2006r. przeprowadzono czynności egzekucyjne w siedzibie spółki, podczas których ustalono majątek podlegający zajęciu. Ponadto dokonano zajęcia praw majątkowych do licencji w zakresie produkcji środków chemicznych, których wartość szacunkowa, ustalona w oparciu o przedstawiony wykaz wartości niematerialnych i prawnych, określona została na kwotę [...]. Zainteresowanie ogłaszanymi licytacjami licencji było znikome, a oferowane kwoty zakupu niskie. Dodatkowym utrudnieniem był brak kontaktu z zobowiązaną spółką, przy czym w dniu 03.01.2007r. organ egzekucyjny uzyskał informację, że spółka z dniem 21.12.2006r. zmieniła właściciela, skład osobowy, siedzibę oraz nazwę - "Y" sp. z o.o. Korespondencja wysyłana na nowy adres zwracana była z adnotacją, że adresat pod wskazanym adresem jest nieznany. Powyższe uniemożliwiło organom egzekucyjnym prowadzenie egzekucji z zajętego prawa majątkowego do licencji, w związku z czym niemożliwe stało się uzyskanie znacznej kwoty na poczet zaległości. Natomiast podczas postępowania o orzeczeniu odpowiedzialności, zobowiązana nie wskazała żadnego majątku spółki, mogącego stanowić przedmiot postępowania egzekucyjnego. Wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien był zostać złożony w czasie, gdy I. M. pełniła funkcję prezesa zarządu spółki, a nie dopiero w momencie sprzedaży spółki, czyli pod koniec 2006r. W czasie pełnienia obowiązków prezesa zarządu - jak wskazują dokumenty - była doskonale zorientowana w pogarszającej się sytuacji finansowej spółki. Nie wystąpiły okoliczności, uniemożliwiające złożenie wniosku o upadłość, tj. choroba czy nieobecność. Podkreślić również należy, iż protokoły z dnia 30.06.2005r. i 30.06.2006r. z obrad Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników stwierdzają, że zła sytuacja spółki była tematem obrad, że to I. M. jako prezes zarządu została zobowiązana do wdrożenia programu naprawczego. Z bilansu za 2004r. wprost wynika, że wartość zobowiązań w kwocie [...] przekroczyła wartość majątku spółki w wysokości [...]. Również z bilansu za 2005r. wynika, iż wartość zobowiązań ([...]) przekroczyła wartość majątku spółki ([...]). Wobec spółki już od marca 2001r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne, które również wskazuje na fakt, iż od dłuższego czasu nie płaciła ona systematycznie swoich zobowiązań. W 2003r. spółka odnotowała zysk w wysokości ponad [...], mimo to nie uregulowała w miesiącach czerwiec - grudzień 2003r. podatku od towarów i usług w wysokości [...]. W 2004r. wygenerowała stratę w kwocie [...]; za 2005r. w kwocie [...]. Z bilansu za 2005r. wynika, iż od 2004r. w wyniku ponoszonych strat spółka wykazywała ujemną wartość kapitału własnego: w 2004r. minus [...]; w 2005r. minus [...]. Zatem już na podstawie bilansu spółki sporządzonego na dzień 29 czerwca 2006r., wykazującego aktywa i pasywa firmy wg stanu na koniec bieżącego roku obrotowego (czyli 2005) i poprzedniego roku obrotowego (czyli 2004) można wykazać, iż już w 2004r. spółka miała poważne trudności finansowe, a poniżej prawidłowych kształtowały się wskaźniki płynności bieżącej i płynności szybkiej oraz wskaźnik kapitałowy. Wskaźniki płynności pozwalają określić zdolność firmy do utrzymania egzystencji w perspektywie krótkiego okresu czasu. Płynność bieżąca oznacza, że zobowiązania krótkoterminowe powinny być w krótkim okresie spłacane, bez konieczności upłynniania części aktywów trwałych. Prawidłowe wielkości tych wskaźników powinny być większe od "1". I tak wskaźniki płynności bieżącej i płynności wysokiej (szybkiej) są w analizowanym przypadku zbliżone. Wskaźnik płynności bieżącej za 2004r. wynosi 0,58, natomiast wskaźnik szybki płynności finansowej wynosi 0,52. Za 2005r. wskaźniki te wynoszą odpowiednio: 0,60 i 0,56. Obie wielkości oznaczają zmniejszającą się płynność finansową spółki tym bardziej, iż za lata poprzednie 2002 i 2003 wskaźniki te były wyższe (0,81 i 0,98). Wskaźniki zaangażowania kapitału odzwierciedlają stopień pokrycia majątku trwałego kapitałem własnym (lub kapitałem własnym i zobowiązaniami długoterminowymi). Spółka w 2004 i 2005r. nie posiadała jednak kapitału własnego (wg bilansu były to wartości ujemne), co oznaczało, że cały majątek firmy był zadłużony. Zgodnie z obowiązkiem określonym w ustawie o rachunkowości, przedsiębiorstwo powinno przynajmniej raz w roku, we wprowadzeniu do sprawozdania finansowego, wypowiedzieć się na temat możliwości kontynuowania przez nie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie brak dokumentów, potwierdzających działania prezesa zarządu w celu monitorowania pogarszającej się sytuacji finansowej spółki w celu podjęcia zgodnego z prawem działania na rzecz zgłoszenia upadłości przedsiębiorstwa. W tym kontekście argument, że po sprzedaży spółki zobowiązana nie mogła już wystąpić o zgłoszenie upadłości spółki, nie może zostać uwzględniony przez organy podatkowe. W skardze I.M. domagała się uchylenia powyższej decyzji organu odwoławczego, której zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., przez nieuwzględnienie, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez winy skarżącej, a nadto - brak wykazania przez organ podatkowy przesłanki pozytywnej dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej, to jest wykazania, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Uzasadniając skargę I. M. przyznała, że zaległości podatkowe powstały w czasie pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu spółki. Nie ponosi ona jednak winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Nie miała żadnego na to wpływu, bowiem w dniu 21 grudnia 2006 roku doszło do formalnego przeniesienia wszystkich udziałów spółki na inny podmiot, który przejął cały majątek i oraz wszystkie zobowiązania spółki. W chwili sprzedaży istniały co prawda zaległości podatkowe spółki, lecz jej kondycja finansowa i perspektywy rozszerzenia działalności nie wymuszały ówcześnie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Postępowanie egzekucyjne, o którym mowa w art. 116 §1 O.p., w dniu sprzedaży udziałów spółki toczyło się nadal, a postanowienie orzekające o jego bezskuteczności zostało podjęte bez mała rok później po dniu sprzedaży spółki i odwołaniu skarżącej z funkcji prezesa zarządu. Skarżąca nie otrzymała zawiadomienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu jego bezskuteczności. Niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości spowodowane było sprzedażą udziałów spółki, która nastąpiła poza wolą skarżącej (nie będącej udziałowcem). Istotnym jest również, że to niezależna od skarżącej okoliczność sprzedaży całości udziałów spółki miała faktycznie decydujący wpływ na stwierdzenie, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Jak to bowiem przedstawia organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, łączna kwota zajętych w toku postępowania egzekucyjnego ruchomości i praw majątkowych sięga bez mała [...]. Oczywistym jest zatem, że wyegzekwowanie tej kwoty, pozwoliłoby w całości, a przynajmniej w znaczącej części, zaspokoić roszczenia organu podatkowego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, przyczyną bezskuteczności prowadzonego przeciwko spółce postępowania egzekucyjnego była niemożność nawiązania z nią kontaktu oraz trudności w sprzedaży zajętego majątku. Osoby trzecie, o których mowa w art. 116 O.p., nie mogą być obarczane winą za nieskutecznie prowadzone przez organ postępowanie egzekucyjne. Ma to szczególne znaczenie w tych przypadkach, kiedy zajęty przez organ egzekucyjny majątek spółki zaspokoiłby w całości - przez wzgląd na swoją wartość - zobowiązania podatkowe spółki. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28.04.2009 r., sygn. I SA/Po 1267/08 oddalił skargę. Uzasadniając wyrok stwierdził, że prowadzona przeciwko spółce egzekucja nie dała spodziewanego rezultatu, wobec nie uzyskania kwot pozwalających pokryć zaległości podatkowe, wobec czego została uznana za bezskuteczną a uznania tego nie można uważać za przedwczesne. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, uzależnione jest od oceny konkretnej sytuacji faktycznej w konkretnej sprawie. Może też o niej przesądzać odniesienie do kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego dopuszczalnego dowodu. W związku z tym dokonanie zabezpieczenia licencji na produkcję określonych produktów, która jednak nie mogła znaleźć nabywcy nie może przesądzać o przedwczesności uznania bezskuteczności egzekucji. Jak ustalił Urząd Skarbowy w K. – N. H., który obecnie prowadzi egzekucję przeciwko spółce "Y" P.K., nie było możliwe dalsze prowadzenie egzekucji , bowiem nie istnieje ona pod wskazanym adresem, a jej jedyny udziałowiec P.K. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem i nie zgłosił faktu prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej. Brak dowodu na to jakoby skarżąca wskazała mienie, do którego organ egzekucyjny mógł skierować egzekucję, a tym bardziej, by wskazała ona mienie z którego w znacznej części możliwe byłoby wyegzekwowanie obciążających spółkę zaległości podatkowych. W skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie powyższego wyroku zarzucając sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: ppsa) w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: - art. 141 § 4 ppsa poprzez: a) przedstawienie stanu sprawy w części niezgodnie ze stanem rzeczywistym, b) brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w odniesieniu do wszystkich zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji, w szczególności odnośnie zarzutu zaniechania sporządzenia wniosku do sądu o wyjawienie majątku spółki, - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w stopniu mogącym istotny wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ppsa - polegającym na błędnej wykładni przepisów art. 116 § 1 in principio O.p. i przyjęcie na skutek tego, że w sprawie zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, a zatem istnieje podstawa do wszczęcia postępowania z art. 116 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1403/09 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Uzasadniając wyrok stwierdził między innymi, że nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Ze zwięzłego stanu sprawy wynika jedynie, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko spółce udało się wyegzekwować tylko część należności. Zajęto także prawa majątkowe spółki w postaci licencji na produkcję środków chemicznych, której wartość określono na [...]. Egzekucja z tego majątku okazała się bezskuteczna. W części zawierającej wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego dopuszczalnego dowodu. W związku z tym dokonanie zabezpieczenia licencji na produkcję określonych produktów, która nie mogła znaleźć nabywcy, nie może przesądzać o przedwczesności stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Sąd nie wyjaśnił przy tym, z jakich dowodów wysnuł wniosek o braku nabywców na licencję w sytuacji, gdy nawet Dyrektor Izby Skarbowej przyznał ostatecznie w pismach procesowych, iż nie podejmowano prób jej sprzedaży, zaś strona skarżąca złożyła w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oświadczenie dozorcy licencji z 6 kwietnia 2009 r., iż przez ostatnie trzy lata nikt z urzędu skarbowego nie zwracał się do niego o wydanie dokumentacji licencji. Sąd nie odniósł się tym samym do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego niespełnienia przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, czyli przesłanki bezskuteczności egzekucji (art. 116 § 1 O.p.). Sąd nie wyjaśnił również szerzej powodów, dla których uznał za niemożliwe prowadzenie egzekucji przez organ egzekucyjny właściwy dla obecnej siedziby spółki, skoro, jak wynika z oświadczenia dozorcy zajętego prawa majątkowego, dokumentacja licencji znajdowała się w posiadaniu znanej organowi egzekucyjnemu osoby. Nie odniósł się także wprost do zarzutu, że przed stwierdzeniem bezskuteczności egzekucji organ egzekucyjny winien był wystąpić o wyjawienie majątku spółki. W uzasadnieniu wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, Sąd zobowiązany będzie do przedstawienia w uzasadnieniu stanowiska, co do stanu faktycznego sprawy oraz do odniesienia się w sposób jasny i wyczerpujący do zarzutów skargi odnoszących się do niespełnienia przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki w postaci bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Sądu będąc związany z mocy art. 190 ppsa wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, stwierdza, że organy podatkowe nie podjęły ciążących na nich z mocy art. 122 O.p. wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nałożonego przez art. 187 § 1 O.p. obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W rezultacie przedwcześnie przyjęły, iż został spełniony wskazany w art. 116 § 1 O.p. warunek bezskuteczności egzekucji. Tymczasem bezspornym jest, że w toku egzekucji zajęto prawa majątkowe spółki w postaci licencji na produkcję środków chemicznych, których wartość szacunkową określono na [...] i tylko dlatego, że spółka zmieniła siedzibę co pociągnęło trudności w skontaktowaniu się z nią , nie podjęto próby ich sprzedaży. Dodatkową okolicznością wskazującą na przedwczesność ustalenia bezskuteczności egzekucji jest to, że dozorca zajętych ruchomości i praw nie został nawet wezwany do przekazania organowi egzekucyjnemu dokumentacji licencji, potrzebnej do przeprowadzenia licytacji. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 153 O.p. wskazuje, że w sprawie konieczne są dalsze ustalenia organu podatkowego w zakresie przesłanki bezskuteczności egzekucji, zwłaszcza w kontekście zajętego i pozostającego nadal poza dozorem organu egzekucyjnego, prawa majątkowego w postaci licencji jak i w aspekcie niezastosowania wobec spółki instytucji prawnej wyjawienia majątku. Natomiast Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości nastąpiło bez jej winy. Dłużnik jest obowiązany - zgodnie z art. 21. ust. 1 ustawy z dnia 28.02.2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm. - dalej: upuin) - , nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Zgodnie z art. 21 ust. 2 upuin , jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami - a więc w niniejszej sprawie na skarżącej. Przepis nie zawiera wyłączeń, co oznacza, iż w każdym razie, w przypadku wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości istnieje obowiązek złożenia takiego wniosku. Zgodnie z art. 11 upuin dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych a dłużnika będącego osobą prawną (a więc spółkę), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku - i to nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z dokonanej przez organ odwoławczy, analizy, którą Sąd podziela, wynika, iż już w 2001 r. wystąpiły przesłanki niewypłacalności zarządzanej przez skarżącą spółki - co obligowało ją do złożenia w terminie 14 dni wniosku o ogłoszenie upadłości. Wobec spółki od marca 2001r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne, co wskazuje na fakt, iż od dłuższego czasu nie płaciła ona systematycznie swoich zobowiązań. Z bilansu za 2004r. wprost wynika, że wartość zobowiązań przekroczyła wartość majątku spółki. W latach w 2004 i 2005r. spółka nie posiadała kapitału własnego - wg bilansu były to wartości ujemne - co oznacza, że cały majątek firmy był zadłużony. O niewypłacalności świadczyło także zaprzestanie spłaty wymagalnych zobowiązań spółki, która generowała zaległości podatkowe w tym w podatku od towarów i usług. Fakt sprzedały wszystkich udziałów spółki w grudniu 2006r. i następujące po tym pozbawienie skarżącej funkcji prezesa zarządu nie jest zatem okolicznością wyłączającą jej odpowiedzialność za wcześniejsze okresy. Skarżąca nie może się w ten sposób ekskulpować albowiem zgodnie z art. 293 § 2 ustawy z dnia 15.09.2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) członek zarządu spółki z ograniczona odpowiedzialnością powinien przy wykonywaniu swoich obowiązków dołożyć szczególnej staranności – będącej wynikiem zawodowego charakteru swojej działalności. Sąd nie podziela argumentacji skarżącej, iż za zwolnieniem jej z odpowiedzialności przemawiają podjęte kroki zmierzające do rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Jak wielokrotnie podkreślano w judykaturze, w świetle art. 116 O.p. tego rodzaju działania nie stanowią podstawy do wyłączenia odpowiedzialności członków zarządu. Restrukturyzacja odbywa się na wniosek przedsiębiorcy i to występujący w imieniu spółki o restrukturyzację należności publicznoprawnych, a nie organ podatkowy, zobowiązany jej ocenić, czy zasadne jest skorzystanie z tego dobrodziejstwa - czy też należało wystąpić z wnioskiem do Sądu o ogłoszenie upadłości. Okoliczność w postaci trwania postępowania restrukturyzacyjnego nie zwalnia z powinności zgłoszenia upadłości, jeśli istnieją do tego podstawy (tak m.in.: orzeczenie NSA z dnia 24.02.2008r., sygn. akt I FSK 2041/08). Natomiast Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska wyrażonym w powołanych przez skarżącą dwóch wyrokach WSA w Gdańsku. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 200, art. 152 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ W. Zygmont Na mocy art. 143 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzam niemożność podpisania uzasadnienia wyroku przez sędziego J. Małeckiego z powodu choroby /-/W. Zygmont