I SA/Po 1815/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu dochodu uzyskanego z pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W petitum skargi z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spowodowanych egzekwowaniem należności. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu poinformował, że postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu rodzi dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedłożył także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej. Ograniczenie się wyłącznie do zacytowania ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., zdaniem Sądu, jest niewystarczające do przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wobec zaniechania przez skarżącego wyczerpującego uzasadnienia wniosku przejawiającego się w braku przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. Podkreślić przy tym należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Na marginesie wypada także zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.