I SA/Po 184/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie /-/M.Bejgerowska /-/K.Nikodem /-/W.Zygmont W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" S.A. w P. zaskarżyła interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy koszt związany z opłaceniem składki z tytułu umowy ubezpieczenia grupowego pracowników przez pracodawcę stanowi dla ubezpieczonych pracowników, będących osobami fizycznymi dodatkowy przychód na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm.- dalej jako "u.p.d.o.f.") i w jakim momencie ów przychód powstaje, a w związku z tym w jaki sposób winien być doliczany do przychodu pracowników. Dnia 24 maja 2010, sygn. akt II FSK 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę, która brzmi "wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f. stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy" (opubl. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 4, poz. 58). Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 541/09, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił ponownie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj. "czy wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, którzy mają uprawnienie do ich wykorzystania, przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?" Następnie niniejsze zagadnienie prawne zostało przekazane do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy postanowienia z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 7/10. Wprawdzie w zapytaniu prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, o sygn. akt II FPS 7/10 i poprzednich, mowa jest o pakietach medycznych, ale kwestia źródła przychodu pracownika jest analogiczna i opiera się m.in. na wykładni art. 12 u.p.d.o.f. W tym też Sąd upatruje zależność obu postępowań. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm - dalej powoływana jako p.p.s.a.) dopuszcza możliwość zawieszenia postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania. Wówczas orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania. W związku z tym, że przedstawione w zapytaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FPS 7/10, zagadnienie prawne na gruncie u.p.d.o.f. dotyczy podobnych świadczeń ubezpieczenia (w jednym przypadku na życie i wypadkowego, w drugim medycznego), Sąd w składzie orzekającym uznał, że wynik postępowania przed NSA, rozstrzygającego powyższe zagadnienie prawne będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Kierując się zatem zasadą jednolitości orzecznictwa sądowego, Sąd uznał za zasadne zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadmionistracyjnego. Niezależnie od powyższego należy pamiętać, że uchwały NSA co do zasady posiadają ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a, albowiem przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Mając na uwadze to, że rozstrzygniecie sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/M. Bejgerowska /-/K. Nikodem /-/W. Zygmont