I SA/Po 1848/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński /spr./ Sędziowie NSA Gabriela Gorzan as.sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi K. i K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]r nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K.Nikodem /-/ J.Ruszyński /-/ G.Gorzan Określając K. i K. W. wysokość podatku od nieruchomości położonej w Z. [...] organy samorządowe za podstawę rozstrzygnięcia przyjęły treść informacji podatników w sprawie podatku od nieruchomości za rok [...]. Wynika z niej, że podatnicy wskazali powierzchnię użytkową budynków określając je jako budynki rekreacji indywidualnej. Oparto się również na decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę [...] r. i na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy letniskowej w miejscowości Z. Wskazano też, że z najniższej stawki podatku od nieruchomości nie powinny korzystać budynki letniskowe, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie zaspokajane potrzeby mieszkaniowe, związane z wypoczynkiem, rekreacją, spędzaniem urlopów. Według organu odwoławczego bezspornym jest, iż właściciele opodatkowanej nieruchomości mieszkają w P. na os. [...]. Adres ten został wskazany jako miejsce zamieszkania w deklaracji podatkowej a także w odwołaniu. Tak więc, organ podatkowy gminy prawidłowo zakwalifikował dom w Z. jako budynek rekreacji indywidualnej /stosując nazewnictwo, przyjęte w uchwale o stawkach/. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za rok [...] K. i K. W. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze podatnicy twierdzą, że dom w Z. jest jedynym domem mieszkalnym, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Skarżący twierdzą, że nie są właścicielami żadnego innego domu mieszkalnego ani lokalu mieszkalnego. Skarżący twierdzą, że w mieszkaniu w P. na osiedlu [...] stanowiącym własność ich syna przebywającego od trzech lat jako lekarz na kontrakcie w USA są jedynie zameldowani ze względu na zachowanie bezpieczeństwa dla tego lokalu i jego wyposażenia oraz, że w tym lokalu przebywają okazjonalnie dla doraźnych potrzeb – w tym pomocy lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustalenia Kolegium co do treści deklaracji podatników, decyzji o warunkach zabudowy, pozwoleniu na budowę i postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za prawidłowe. Kwestie te nie mają znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości bez ustalenia, czy wskazany w decyzji podatkowej budynek zaspokaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe. W uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 lipca 2002r. FPK 3/2202 Sąd stwierdził, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Z treści uzasadnienia uchwały wynika, że o budynku mieszkalnym można mówić wówczas, gdy posiada on niezbędne warunki do stałego przebywania w nim ludzi wraz z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwa domowego i gdy służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, czyli przeznaczony jest do zamieszkania. Budynek letniskowy jest niewątpliwie budynkiem przeznaczonym na pobyt ludzi. Skoro decydującym kryterium zaliczenia budynku letniskowego do budynku mieszkalnego jest zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich oznacza to, że konieczne staje się uwzględnienie faktycznego przebywania właściciela i osób mu bliskich w przedmiotowym domu letniskowym. W tym zakresie ustalenia organów obu instancji są niewystarczające. Po pierwsze – należy jednoznacznie ustalić, czy przedmiotowy budynek spełnia warunki zapewniające stały pobyt w nim ludzi wraz z możliwością prowadzenia gospodarstwa domowego. Po drugie – należy ustalić, czy budynek ten zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżących. Dla ustalenia, czy przedmiotowy budynek zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżących nie wystarcza wskazanie przez nich adresu pod którym zamieszkują w deklaracji podatkowej, w odwołaniu i również w skardze. Należało sprawdzić, które z mieszkań zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżących, jaką rolę odgrywają dla skarżących oba mieszkania. Ustaleń tych można dokonać na podstawie różnorakich środków dowodowych. Brak precyzyjnych ustaleń, co do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych skarżących uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania i wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji orzeczono na podstawie art. 200 i 152 tej ustawy. /-/ K.Nikodem /-/ J.Ruszyński /-/ G.Gorzan uk