I SA/Po 187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2012r. określającą X.Y. stratę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w wysokości [...] zł. Podatnik w 2008r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "X" dalej "X". W zakres wykonywanej działalności gospodarczej wchodziła naprawa pojazdów samochodowych (głównie w zakresie regeneracji rozruszników i alternatorów), sprzedaż detaliczna i hurtowa części do pojazdów mechanicznych oraz sprzedaż pojazdów mechanicznych. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) - PIT - 36L za 2008 rok, podatnik wykazał przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, i stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. W trakcie toczącego się postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie objętym postępowaniem podatnik nie wykazał przychodu ze sprzedaży używanych samochodów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie organów podatkowych jednoznacznie wskazuje, że przychody uzyskiwane przez podatnika z tytułu sprzedaży pojazdów mechanicznych należało uznać za przychody związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 5a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej updof). Uzasadniając to stanowisko organy podatkowe obu instancji wskazały na następujące okoliczności: 1) wielokrotność dokonywanych transakcji towarami tego samego rodzaju - w 2008r. podatnik nabył 8 pojazdów mechanicznych tj. pojazdy marki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], z których w 2008r. zbył pojazd [...] oraz samochód marki [...] nabyty w 2007r. - na przestrzeni lat 2002 - 2011 podatnik zakupił łącznie 50 pojazdów, z czego tylko jeden marki [...], został zaliczony do środków trwałych prowadzonego przedsiębiorstwa, 2) w poszczególnych miesiącach 2008r. podatnik był właścicielem od 8 do 15 pojazdów mechanicznych 3) w dużej ilości przypadków pomiędzy datą zakupu a datą sprzedaży samochodu upłynął krótki okres, nie przekraczający roku, 4) ze sprzedaży pojazdów mechanicznych w latach 2002-2011 osiągnął łączny zysk w wysokości [...] zł, 5) przed sprzedażą podatnik ponosił nakłady na naprawę uszkodzonych pojazdów, 6) podatnik korzystał z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów, spośród 37 transakcji sprzedaży – 16 transakcji za pośrednictwem podmiotów prowadzących działalność komisową, 7) podatnik kompletował dokumentację niezbędną przy rejestracji pojazdów, wraz z tłumaczeniem na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów, 8) podatnik poddawał pojazd badaniu technicznemu przed pierwszą rejestracja w kraju i rejestrował w Starostwie Powiatowym w [...], korzystając z usług różnych osób fizycznych w zakresie pozyskiwania dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów. Podmioty te w oparciu o upoważnienia bądź pełnomocnictwa udzielone przez podatnika, reprezentowały go przed organami administracji celnej i podatkowej, 9) część transakcji w zakresie sprzedaży pojazdów odbywała się na terenie biura prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, o czym świadczą zeznania świadków; A.X., B.Y. i C.Y., D.Y., E.Y. oraz F.X., 10) w transakcji zbycia pojazdów marki [...] oraz [...] podatnik działał w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, 11) przy transakcji nabycia pojazdu marki [...] podatnik oświadczył sprzedającemu ("[...]" z [...]), że prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą pojazdów, 12) wprowadzając na rynek samochód marki [...], nr nadwozia [...] podatnik w oświadczeniu nr [...] złożonym "Z" Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wskazał, że działa w charakterze przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "X" z siedzibą w [...], 13) nabycie 16 pojazdów udokumentowane zostało dowodami księgowymi, w których jako nabywcę wskazano "X". Dowody te jednoznacznie wskazują, że przedmiotowe pojazdy nabyte zostały przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą . Organy podatkowe obu instancji nie dały wiary twierdzeniom podatnika, że czynności nabycia i sprzedaży pojazdów miały służyć jego celom osobistym. Wskazały, że w latach 2002-2011 część z nabytych przez stronę pojazdów stanowiły pojazdy ciężarowe, a trudno uznać, że nabywanie przez osobę fizyczną pojazdów o charakterze ciężarowym służy zaspokajaniu jego potrzeb osobistych. W ocenie organów trudno też uznać za wiarygodne zeznania wskazanych przez podatnika świadków: H.Y., I.Y. oraz J.Y., którzy jako motyw dokonywania przez X.Y. transakcji zakupu i sprzedaży pojazdów, wskazywali chęć zaspokojenia przez niego potrzeby posiadania jak najlepszych pojazdów, którymi mógłby pochwalić się przed innymi osobami. Organ wskazał, że żaden ze świadków nie uczestniczył w transakcjach zakupu bądź sprzedaży pojazdów sprowadzonych w latach 2002-2011 przez podatnika. Wskazani świadkowie nie mieli wiedzy o skali transakcji zakupu i sprzedaży pojazdów przeprowadzonych w latach 2002-2011 przez stronę, a posiadana przez nich wiedza odbiega od ustalonego w sprawie stanu faktycznego, opartego na materiale dowodowym. Wskazani świadkowie zeznali, że kupowane przez skarżącego pojazdy były to pojazdy z "wyższej półki", a sprzedaż posiadanych pojazdów nie miała charakteru zarobkowego. Okoliczności tych nie potwierdza zebrany materiał dowodowy. Pojazdy będące w latach 2002 -2011 przedmiotem obrotu były w przeważającej większości pojazdami wieloletnimi, wartość transakcyjna zakupu nie przekraczała kilku lub kilkunastu tysięcy złotych. Ponadto organ zauważył, że K.X. w okresie od [...] 07.2004r. do [...] 12.2009r. była właścicielką 4 pojazdów, a przez cały 2008r. posiadała 2 pojazdy marki [...], oraz [...]. Trudno zatem dać wiarę, że tak duża ilość pojazdów posiadanych przez podatnika i jego małżonkę miała służyć wyłącznie potrzebom osobistym. W ocenie organów podatkowych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że dokonywany przez podatnika w latach 2002-2011 obrót pojazdami mechanicznymi w całości wykonywany był w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego, osiągnięte z tytułu obrotu pojazdami dochody zostały trafnie uznane za dochody pochodzące z działalności gospodarczej i zostały opodatkowane we właściwy dla źródła przychodów sposób, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. Pismem z dnia [...] lutego 2013r. strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930) poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadził działalność w zakresie handlu częściami i akcesoriami, czym rzekomo wypełnił warunki określone w tym przepisie; 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu przez organ, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży pojazdów, wobec czego przychody związane z tytułu sprzedaży pojazdów mechanicznych należało uznać za przychody związane z tą działalnością, a w związku z tym wszelkie wydatki poniesione w związku z zakupem i sprzedażą pojazdów należało udokumentować w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, przez co w uznaniu organów decyzyjnych doszło do naruszenia art. 24 a ust. 1 updof; 3) naruszenie przepisów prawa proceduralnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz, 749 ze zm. dalej O.p.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowodów i okoliczności wskazanych w toku postępowania kontrolnego, w tym brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz brak przesłuchania skarżącego skutkujące błędną wykładnią prawa oraz błędnym ustaleniem wysokości zobowiązania, gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego, a organ rozpatrujący niniejszą sprawę nie ocenił wskazanych przepisów w kontekście zarówno specyfiki prowadzonej przez skarżącego działalności, jak i celu posiadanych przez niego pojazdów; 4) sprzeczność w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenię materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie dokonywanie całkowicie dowolnych ustaleń, niepopartych jakąkolwiek logiką wynikającą z zasad doświadczenia życiowego, z których raz wynika, że skarżący nie używał zakupionych samochodów dla celów prywatnych, a w innych przypadkach, że używał, ale nie ma to wpływu na treść decyzji; ponadto potraktowanie w jednakowy sposób wszystkich dokonywanych przez skarżącego transakcji niezależnie od długości faktycznego używania przez niego pojazdów oraz niezależnie od zdarzeń losowych, które powodowały potrzebę ich zbycia, co stanowi naruszenie art. 187, art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p.; 5) błędne ustalenia faktyczne mające niewątpliwy wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez przyjęcie przez organ, że podatnik odmawiał złożenia zeznań w trakcie postępowania, podczas gdy nieobecność skarżącego na terminach wezwań spowodowana była przewlekłą chorobą oraz potwierdzana zwolnieniami lekarskimi, co stanowi naruszenie art. 123 § 1 O.p., w szczególności poprzez uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zarówno decyzja organu I instancji jak również organu odwoławczego wydane zostały na podstawie błędnego przekonania, iż w stosunku do skarżącego znajduje zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. f o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie przytoczony przepis nie powinien znaleźć zastosowania, ponieważ stanowi, iż do wyłączenia przychodów podatnika z opodatkowania w formie ryczałtowej wymagane jest uzyskiwanie przez tego podatnika przychodów z działalności w zakresie handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych. Przychody takie powinny być przy tym uzyskiwane łącznie z tytułu handlu "częściami" oraz handlu "akcesoriami" do pojazdów mechanicznych, na co wyraźnie wskazuje łącznik "i". Tymczasem skarżący w żaden sposób nie zrealizował warunku łącznego prowadzenia działalności w tym zakresie i nigdy nie uzyskiwał przychodu z obu tych źródeł. Skarżący dokonywał bowiem wyłącznie sprzedaży części samochodowych, ale nigdy nie wykonywał działalności w zakresie handlu akcesoriami. Następnie skarżący zwrócił uwagę, na błędne przyjęcie przez organy podatkowe, że prowadził on działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych, w związku z czym przychody uzyskane ze sprzedaży pojazdów mechanicznych związane były z prowadzoną działalnością. Zdaniem strony skarżącej takie wnioski nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącego mylnie organy podatkowe uznały, że podatnik przy zakupie pojazdów samochodowych miał zamiar ich sprzedaży. Tezy tej nie potwierdzają przesłuchani świadkowie. Pełnomocnik w złożonej skardze podkreślił, że skarżący zawsze kupował samochody w celach prywatnych. Ponadto dokonywał zakupów części pojazdów w celach osobistych, a części w "celach hobbystyczno - kolekcjonerskich". W ocenie strony, o zorganizowanym charakterze działalności w zakresie obrotu pojazdami nie może również świadczyć fakt dokonywania transakcji sprzedaży w biurze skarżącego. Nieuzasadniony jest również argument, że skarżący oprócz naprawy uszkodzonych pojazdów, podejmował czynności pozyskiwania z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, co świadczy o zaplanowanym działaniu polegającym na sprzedaży nabywanych pojazdów. Są to standardowe czynności podejmowane przez każdą osobę chcącą po raz pierwszy zarejestrować samochód w Polsce. Skarżący, zwracając uwagę na treść art. 197 § 1 O.p. podniósł także, że przy tak obszernym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zasadnym wydaje się konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, na okoliczność czy rzeczywiście skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi. Reasumując skarżący wskazał, iż wydanie zaskarżonych decyzji, a także decyzji utrzymanych w mocy nastąpiło z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania organów podatkowych wyrażonych w Rozdziale I Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pragnie wskazać, że art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, nie był podstawą rozstrzygnięcia dotyczącego określenia skarżącemu straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w związku z czym zarzuty w powyższym zakresie należało uznać za bezpodstawne, podatnik w roku 2008 wybrał opodatkowanie podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy zgodnie z obowiązującym prawem organy podatkowe uznały, że sprzedaż pojazdów mechanicznych następowała w ramach prowadzonej działalności. W tym kontekście skarżący kwestionuje przede wszystkim prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego i jego oceny podkreślając, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie dawał organom podstaw do takiej kwalifikacji dokonywanych przez niego czynności i w związku z tym naruszenie również prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że organy podatkowe prowadząc postępowanie zmierzające do zajęcia prawidłowego stanowiska w powyższej kwestii nie naruszyły art. 120 O.p. bowiem działały praworządnie tj. na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Zaskarżona decyzja nie narusza też art. 121 O.p. O naruszeniu tego przepisu nie może stanowić podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Organy obu instancji nie naruszyły także zasady wynikającej z przepisu art. 124 O.p. i art. 210 § 1 O.p., ponieważ szczegółowo uzasadniły, jakimi przesłankami kierowały się, podejmując rozstrzygnięcie i ustosunkowywały się do argumentów podnoszonych przez podatnika w trakcie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy podatkowe wyjaśniły również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły m.in. zasad wyrażonych w art. 122 i 187 O.p. i podjęły wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie do art. 180 O.p. dopuściły mieszczące się w granicach prawa dowody w postaci: przeprowadzonych czynności sprawdzających, analizy zeznań świadków, dokumentów od organów podatkowych, urzędów rejestrujących pojazdy czy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, które zgodnie z art. 188 O.p. mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Za bezzasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 123 § 1 O.p. Skarżący w toku postępowania był wielokrotnie wzywany do pisemnego udzielenia informacji i wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów. Natomiast z kserokopii zaświadczeń lekarskich, świadczących o przewlekłej chorobie wynikało, że wskazania lekarskie pozwalały skarżącemu na poruszanie się, a więc potwierdzały niezdolność do pracy, ale nie usprawiedliwiały unikania składania zeznań, wyjaśnienie, czy przedkładania dokumentów. Strona była również pisemnie zawiadamiana o wyznaczonym terminie przesłuchania wszystkich na co najmniej 7 dni przed terminem przesłuchania oraz o możliwości udziału w tym przesłuchaniu. Ponadto, organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2012r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedziana się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednak skarżący nie wykazał aktywności w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w ocenie sądu nie zaszły żadne okoliczności uzasadniające konieczność pozyskania jakiejkolwiek specjalistycznej wiedzy, nie wymaga specjalistycznej wiedzy ustalenie, czy transakcje były dokonywane w sposób ciągły, zorganizowany, w celu uzyskania zysku. Sąd stwierdza, że zgodna z art. 191 O.p., jest dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą więzi. Podstawę rozstrzygnięcia organów stanowiła całość zebranego materiału dowodowego, a nie pojedyncze fakty. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje fakt, że wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. To z kolei, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza jeszcze, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W opinii sądu organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo wyjaśnił, czym kierował się, rozstrzygając sprawę, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a jakim dał wiarę. Podatnik w opinii sądu w toku postępowania nie przedstawił argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że ocena dowodów przeprowadzona przez organy podatkowe nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.f. działalnością gospodarczą jest działalność zarobkowa: (...) prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób ciągły i zorganizowany. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Już w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r. w sprawie III CZP 117/91 (publ. OSP 1992, z. 11-12, poz. 235), sformułowano cechy działalności gospodarczej wskazując na: a) zawodowy (zatem nie amatorski, nie okazjonalny) charakter działalności; b) podporządkowanie się zasadom racjonalnego gospodarowania (regułom opłacalności i zysku); c) powtarzalność działań (standaryzacja transakcji, seryjność produkcji, stała współpraca); uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Mając na uwadze wskazane definicje, zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy dał podstawę do stwierdzenia, że skarżący w 2008r. dokonywał sprzedaży używanych samochodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Działania te były bowiem ukierunkowane na dokonywanie czynności noszących cechy działalności gospodarczej, były zamierzone celowe i nakierowane na osiągnięcie przychodu. Charakter działań podatnika nie był jedynie incydentalny, niezorganizowany, o niezarobkowym charakterze. Podatnik dokonywał w istocie szeregu powtarzalnych czynności sprzedaży samochodów, uzyskując z tego tytułu zyski. W okresie od [...] lipca 2002r. do dnia [...] maja 2011r. nabył łącznie 50 pojazdów z czego zbył 37. Tylko 16 pojazdów zostało nabytych w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. W 2008r. skarżący nabył 8 pojazdów mechanicznych i dokonał zbycia 2 pojazdów. Okres długości posiadania w przypadku pojazdów sprzedanych w 2008r. wynosił nie dłużej niż rok. Ponadto w poszczególnych miesiącach 2008r. był właścicielem od 8 do 15 pojazdów mechanicznych. Samochody nabywał po korzystnych cenach, co niewątpliwie musiało wiązać się z analizą rynku, przeszukaniem najkorzystniejszych ofert. Podatnik podejmował przy tym aktywne działania w zakresie sprzedaży pojazdów. Przede wszystkim ponosił nakłady na naprawę niektórych uszkodzonych pojazdów, korzystał z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność komisową w zakresie handlu pojazdami, pozyskiwał dokumenty od organów administracji celnej i podatkowej niezbędne do zarejestrowania pojazdów, przeprowadzał badania techniczne, pozyskiwał tłumaczenia na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów (dowody rejestracyjne, faktury, umowy dokumentujące transakcje), rejestrował pojazdy i korzystał przy tych czynnościach z usług osób fizycznych. Organy przeanalizowały rozmiar transakcji kupna i sprzedaży pojazdów przez X.Y. od 2002 r. do 2011 r. Dokonały zestawienia długości posiadania poszczególnych pojazdów przez skarżącego. W rozpatrywanej sprawie zarówno ilość zakupywanych samochodów jak i częstotliwość ich sprzedaży nie tylko w 2008r., ale i na przestrzeni lat 2002 - 2011 nie wskazuje na zaspokajanie potrzeb własnych podatnika w celu podniesienia prestiżu czy też dla celów kolekcjonerskich. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia końcowego ustalenia faktycznego, że podatnik, podjął aktywne i planowe działania w zakresie obrotu samochodami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co uzasadnia uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Podsumowując, zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia końcowego ustalenia faktycznego, że podatnik podjął aktywne i planowe działania w zakresie obrotu samochodami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co uzasadnia uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Tym samym organy prawidłowo zakwalifikował przychód ze sprzedaży pojazdów do źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3 updof i uwzględniając koszty związane z tym przychodem, określił zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.