I SA/Po 1875/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska ( spr.) Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek As. sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006r. sprawy ze skargi A. C. i J. S. - A spółki cywilnej w G. W.. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. Ch. i J. S.- A spółki cywilnej w G. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ M. Bejgerowska /-/ B. Sokołowska /-/ T. M. Geremek W dniu [...]r. w Oddziale Celnym IV w S., na podstawie zgłoszenia celnego JDA SAD [...], Agencja Celna "B"., działająca w imieniu Spółki "A" zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci obuwia sportowego firmy "A." o podeszwach z tworzywa sztucznego i cholewkach ze skóry z dodatkami z materiałów włókienniczych w ilości [...] par. Towar ten został poddany rewizji częściowej, w wyniku której ustalono, że objęte procedurą obuwie sportowe "A." jest w trzech kolorach: szarym, czarnym i granatowym. Ponadto pobrano próbę towaru (nr [...]). Po zabezpieczeniu należności celno-podatkowych niniejszy towar został zwolniony w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego. Dniu [...]r. Spółka "A" na podstawie art.248 Kodeksu celnego wystąpiła z wnioskiem o zwrot należności celnych. Do powyższego wniosku strona załączyła: JDA SAD nr [...] z [...]r., fakturę importową nr [...] i fakturę eksportową nr [...]. W piśmie z dnia [...]r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że firma "S." z D. dostarczyła towar nie odpowiadający oczekiwaniom spółki. Towar był inny niż określała to umowa pomiędzy stronami, a ponieważ pomyłka nastąpiła z winy dostawcy z D. złożono reklamację, która została przyjęta przez zagranicznego kontrahenta (przetłumaczona na język polski została dostarczona organom celnym). W kolejnym piśmie z dnia [...]r. strona podała, iż umowa dostawy towaru została zawarta w formie ustnej. Podczas odbioru towaru z magazynu w D. cała partia zgadzała się pod względem ilościowym. Dopiero podczas przygotowań do dalszej sprzedaży w Polsce okazało się, iż zamiast obuwia w kolorze czarnym i granatowym zostało dostarczone obuwie w kolorze białym. Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...]r., nr [...] stwierdził brak możliwości potwierdzenia tożsamości towaru. Po przeprowadzonych dwukrotnie oględzinach towaru wskazał, iż dokumenty zgłoszenia celnego z dnia [...]r. oraz pobrana próba towaru nie pozwalają na potwierdzenie tożsamości towaru. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art.207 Ordynacji podatkowej, art.248 § 1 i art.252 § 1 Kodeksu celnego, po rozpatrzeniu powyższego wniosku odmówił zwrotu należności celnych - cła w kwocie [...] PLN od towaru obuwia sportowego firmy A., o podeszwach z tworzywa sztucznego i cholewkach ze skóry z dodatkiem materiałów włókienniczych-[...] par. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art.248 Kodeksu celnego, ponieważ nie można stwierdzić wadliwości towaru, natomiast na skutek braku dokumentu zawarcia umowy nie można ustalić, iż występuje niezgodność dostarczonego towaru z warunkami zawartego kontraktu. Organ celny podkreślił również, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka tożsamości towaru wywożonego z uprzednio wprowadzonym na polski obszar celny. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik strony zarzucił nie- wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności poprzez poprzestanie na stwierdzeniu, że nie ma podstaw do zwrotu cła, dlatego że organ celny nie może stwierdzić tożsamości towaru, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na założeniu, że strona nie udowodniła, iż łączyła ją umowa z kontrahentem zagranicznym oraz naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretacją przepisów art.248 Kodeksu celnego i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz. U. z 1997r., Nr 158, poz. 1050 ze zm.).W uzasadnieniu podniósł, że Dyrektor Izby Celnej nie ustalił, iż towar faktycznie dostarczony nie jest tożsamy z towarem wynikającym ze zgłoszenia celnego i dlatego nie można odmówić zwrotu należności celnych. Zdaniem pełnomocnika organ celny nie wskazał także na podstawie jakich dowodów uznał, że to nie jest ten towar. Przy dopuszczeniu towaru na polski obszar celny nie kwestionował tożsamości towaru znajdującego się na środku transportu z dokumentami celnymi i dołączonymi rachunkami. Określony on był zaś tymi samymi cechami, co przy późniejszym wywozie. Ponadto według strony nietrafny jest zarzut organu, iż nie udowodniła ona faktu zawarcia umowy z kontrahentem zagranicznym. Obowiązku zawarcia umowy pisemnej nie nakłada na stronę ani kodeks cywilny, ani żaden przepis celny. Dlatego też strona poprzestała na ustnych uzgodnieniach poczynionych z zagranicznym kontrahentem. Jako, że przepisy nie sformułowały takiego nakazu, brak dokumentu umowy nie może skutkować odmową zwrotu cła, skoro zostały spełnione przez stronę wszystkie wymogi przewidziane do zwrotu nadpłaconego cła. Potwierdzeniem zawarcia umowy są natomiast przesłane faksy uznające reklamację. Z nich też wynikają ustalenia w zakresie koloru, fasonu i typu obuwia sportowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono również, że organ celny niewłaściwie zinterpretował normy prawne zawarte w art.248 Kodeksu celnego oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. dotyczące umarzania i zwrotu należności celnych przyjmując, że akty te nie dają podstaw do zwrotu spółce żądanych należności. Według pełnomocnika strony brzmienie art.248 § 1 Kodeksu celnego nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego, w jakim strona może żądać zwrotu należności celnych. Ma on nastąpić każdorazowo i bezwzględnie po ustaleniu, że zarejestrowana kwota cła dotyczy towarów objętych procedurą celną nie przyjętych przez osobę wprowadzającą, ze względu na to, że w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu (reklamacje), w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. W związku z tym przepisem pozostaje § 2, który stanowi, że warunkiem zastosowania powyższych przesłanek jest fakt, że towary nie zostały użyte (po stwierdzeniu wadliwości dostawy od razu podjęto działania mające na celu zwrot reklamowanego towaru) i zostały wywiezione poza polski obszar celny (kontrahent otrzymał już zwrócony towar). Wszystkie te przesłanki wystąpiły łącznie, zatem strona ma pełne prawo żądania zwrotu nadpłaconego cła. Nadto zdaniem pełnomocnika strony organ celny błędnie przyjął, iż nie ma przesłanek do zastosowania przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia. Zarówno sytuacje opisane w § 1 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 mogą być podstawą do wypłacenia stronie nadpłaconego cła, tym bardziej, że spełnione zostały inne wymogi tego rozporządzenia tj. ust 3 i 4 § 1, ponieważ towary zostały wywiezione poza polski obszar, do kontrahenta zagranicznego. Zgodnie zaś z kodeksem cywilnym reklamacja może zostać zgłoszona w momencie dostarczenia towaru wadliwego (co zmniejsza jego wartość lub użyteczność), gdy towar nie ma właściwości, o których zapewniano, albo gdy towar został wydany w stanie niezupełnym. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art.233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art.262, art. 248 i art.252 § 1 Kodeksu celnego oraz § 3- § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz. U. z 1997r. , Nr 158, poz. 1050 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. W uzasadnieniu swej decyzji organ celny wskazał, iż możliwość zwrotu cła (art.248 Kodeksu celnego) wiąże ze sobą stan towaru z momentem zaistnienia tego stanu. Wadliwość towaru lub niezgodność z warunkami kontraktu musi występować w momencie przyjęcia zgłoszenia przez organ celny, natomiast strona nie wykazała, iż wprowadzony w dniu [...]r. towar jest wadliwy lub niezgodny z zawartym kontraktem. Z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego z dnia [...]r. nie wynika, aby w chwili wprowadzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD [...] organ celny, czy strona miała wątpliwości, co do wadliwości wprowadzonego towaru. Strona dopiero po zwolnieniu towaru przy dalszej jego dystrybucji na polskim obszarze celnym stwierdziła niezgodność towaru. Ponadto organ wskazał, iż kwestia zwrotu cła od towaru wprowadzonego na polski obszar celny jest wyjątkiem od zasady powszechności cła, dlatego organ celny zobowiązany jest do ścisłego stosowania przepisów prawa i ich interpretacji według wykładni gramatycznej. Wymóg ustawowy zawarty w art. 248 kodeksu celnego obliguje, więc organ celny do ustalenia, czy wprowadzany towar zawiera wadę lub czy jest niezgodny z zawartym kontraktem. Organ celny prawidłowo stwierdził, iż strona wnioskując o zwrot cła winna ową wadliwość lub niezgodność z warunkami kontraktu udokumentować poprzez przedłożenie kontraktu, w którym zostałyby określone wymogi dla importowanego towaru lub poprzez przedłożenie innego dowodu świadczącego o wadliwości towaru. W omawianej sprawie, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, trudno jest mówić o wadliwości towaru, gdy jak twierdzi strona wada dotyczy koloru obuwia. Jak wynika z dokumentów sprawy wprowadzany towar to obuwie sportowe o określonych cechach charakterystycznych. Strona nie przedłożyła jednak dowodu wskazującego na obiektywnie istniejącą wadzę towaru. Dlatego należy wskazać, iż jest to towar pełnowartościowy, który może zostać sprzedany na warunkach normalnego obrotu bądź może zostać wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem. W odniesieniu zaś do kwestii niezgodności ze złożonym zamówieniem organ odwoławczy podkreślił, iż prawdą jest, że strona mogła zawrzeć umowę w formie ustnej. Niemniej jednak winna również orientować się, że forma pisemna ma służyć celom dowodowym. Dlatego też w sytuacji, gdy strona zawarła z kontrahentem umowę ustną brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia istotnych cech towaru w tym koloru, modelu, czy fasonu stwierdzającego niezgodność ze złożonym zamówieniem. Składane przez dostawcę towaru wyjaśnienia nie są jednoznaczne, nie oddają istoty rzeczy, raz wskazują, iż pomyłka nastąpiła w modelu i rozmiarze, drugi raz wskazują, iż pomyłka dotyczy koloru. Niezależnie jednak od powyższego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organy celne dwukrotnie przeprowadziły oględziny towaru w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w celu stwierdzenia w sposób nie budzący wątpliwości, że towar objęty wnioskiem o zwrot cła jest dokładnie tym samym towarem, który został uprzednio wprowadzony na polski obszar celny wg SAD [...]. Organ celny na podstawie zgromadzonej dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego z dnia [...]r. oraz próby towaru nr [...] nie mógł jednoznacznie potwierdzić tożsamości towaru. Dlatego samo wskazywanie przez stronę, iż jest to ten sam rodzaj towaru a wywóz za granicę następuje do danego dostawcy nie jest wystarczające dla uznania tożsamości towarów. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik A. C. i J.S. wspólników Spółki "A" w G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, który wydał zaskarżoną decyzję w I instancji. Zarzucił, tak jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, naruszenie prawa materialnego (art.248 Kodeksu celnego i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia) oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności i poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na założeniu, że strona nie udowodniła, że łączyła ją umowa z kontrahentem zagranicznym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących przytoczył dotychczasowe argumenty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne nie mają, więc uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. W myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest zwrot należności celnych za towar w postaci1680 par butów firmy A., albowiem towar ten według skarżących niezgodny był z zawartą umową. Dyrektor Izby Celnej uznał zaś, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrot należności celnych, ponieważ na podstawie zgromadzonej dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego z dnia [...]r. oraz próby towaru nr [...] nie można było jednoznacznie potwierdzić tożsamości towaru. Należy jednak zauważyć, że rewizja partii towaru dokonana w dniu zgłoszenia celnego tj. [...]r. była częściowa, a towar opisany został niedokładnie. Zdaniem, więc Sądu przy tak przeprowadzonej rewizji nie można wykluczyć, iż w 3100 parach butów mogły znajdować się również buty białe. Podczas rewizji pobrano także próbkę towaru tj. jedną parę obuwia sportowego z logo firmy A. wykonaną z materiałów włókienniczych z dodatkami skóry, koloru czarnego. Próbka ta jak i załączone dokumenty tj. zgłoszenie celne z dnia [...]r. stanowiły przedmiot oględzin organów celnych, które nie dały jednoznacznej odpowiedzi, czy istnieje tożsamość towaru wywożonego z uprzednio wprowadzonym na polski obszar celny. Inspektor celny wskazując na kolor zwracanego przez stronę obuwia ( kolor biały) i próbkę towaru nr [...] (buty w kolorze czarnym) stwierdził, że brak jest możliwości stwierdzenia tożsamości towaru. Przeprowadzenie jednak oględzin w taki sposób nigdy nie pozwoli na ustalenie tożsamości towaru wywożonego z wprowadzonym na polski obszar celny, albowiem kolor obuwia jest jedną z cech charakterystycznych oprócz modelu, fasonu, czy rozmiarówki, która pozwala na ustalenie tożsamości spornego towaru. Ponadto w uwagach organu celnego (rubryka nr 6 wniosku o dokonanie zwrotu/umorzenia należności celnych) brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat wyglądu zewnętrznego zareklamowanych przez stronę butów. Nie wiadomo także, czy opis towaru dokonany przez stronę, iż jest to obuwie sportowe firmy A. o podeszwie z tworzywa sztucznego i cholewkach ze skóry z dodatkiem materiałów włókienniczych 1680 par (rubryka nr 8) jest zgodny z wynikami rewizji. Tak, więc powyższe jednoznacznie wskazuje, iż zarówno rewizja jak i oględziny spornego obuwia zostały przeprowadzone pobieżnie i opisane mało precyzyjnie. W dalszej kolejności podkreślić należy, iż skarżący słusznie podnoszą, iż organ celny nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Nie wyjaśnił w szczególności, dlaczego dokumenty tj. zgłoszenie celne SAD [...] i próbka towaru pobrana podczas rewizji, nie pozwalają na potwierdzenie tożsamości towaru. Dyrektor Izby Celnej nie wykazał na podstawie, jakich dowodów nie uznał tożsamości spornego towaru. Jednocześnie organ celny nie wyczerpał możliwości ustalenia tożsamości spornego towaru. Ponadto, na uwzględnienie zasługuje argumentacja, że organ celny nie wziął pod uwagę treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe i wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz.U. z 1997r., Nr 158, poz. 1050 ze zm.), które przewiduje inne wypadki zwrotu cła niż wymienione w Kodeksie celnym oraz reguluje tryb i warunki zwrotu cła. W § 1 ust 1 pkt 7 niniejszego rozporządzenia przewidziano, iż cło jest zwracane lub umarzane gdy towary zostały dostarczone odbiorcy wskutek pomyłki kontrahenta zagranicznego, natomiast w pkt 8 wskazano, iż cło jest zwracane lub umarzane gdy towary okazały się nieprzydatne do użytku, przewidzianego przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury celnej, z powodu oczywistej pomyłki w zamówieniu. Skarżący w pismach z dnia [...], [...] i [...]r. wyjaśnili, w jaki sposób doszło do pomyłki zagranicznego kontrahenta (firmy duńskiej) i przedłożyli uznaną przez tego kontrahenta reklamację, która potwierdza w ocenie spółki ustalenia poczynione przez strony kontraktu w zakresie koloru, fasonu i typu obuwia sportowego. Przedłożyli także rachunki zakupu spornego obuwia. Skarżący wskazali, że nie wszystkie kartony zawierały odpowiadające ich wymogom (i wymogom ustnej umowy) obuwie sportowe. Zamiast bowiem butów w kolorze czarnym i granatowym otrzymali inny model w kolorze białym. Zdaniem Sądu organy celne powinny wziąć pod uwagę fakt, iż obie strony kontraktu zgodnie twierdzą, iż doszło do pomyłki ze strony zagranicznego kontrahenta i część towaru dostarczono niezgodnie z umową. Nieścisłości natomiast związane są z tym, czy pomyłka dotyczyła oprócz koloru również innych cech charakterystycznych obuwia tj. modelu i rozmiaru. Także tę kwestię należało wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej przedwcześnie uznał, że strona nie wykazała, iż towar wprowadzony na polski obszar celny w dniu [...] był niezgodny z treścią kontraktu, zawartego z duńską firmą. Nie może o tym przecież przesądzać okoliczność, iż w dacie zgłoszenia celnego nr SAD [...] strona nie miała wątpliwości co do zgodności przedmiotowego towaru z zamówieniem . Należy mieć bowiem na względzie, że towar ujawniony w wyniku rewizji częściowej spełniał wymogi określone w kontrakcie. Nie można się zgodzić z twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej, że w sytuacji, gdy została zawarta ustna umowa, to brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia istotnych cech sprowadzonego do Polski przez spółkę "A" obuwia sportowego firmy "A". Na potwierdzenie dokonania czynności zawarcia umowy ustnej dopuszczalny jest dowód ze świadków lub z przesłuchania stron, gdy obie strony wyrażą na to zgodę lub, gdy fakt ten będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma. Zgodnie zaś z art.180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 122 cytowanej ustawy nakłada obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Natomiast w myśli zasady swobodnej (ale nie dowolnej) oceny dowodów organ celny powinien dokonać oceny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżący spełnili przesłanki umożliwiające zwrot cła. Można odmówić wiary poszczególnym dowodom zgromadzonym w sprawie, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając jednocześnie przyczyny takiej oceny. Rację ma zaś Dyrektor Izby Celnej, podnosząc w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998r. I SA/Ka 1605/96, LEX nr 33414). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można jednak skarżącym postawić zarzutu bierności. Należy też podkreślić, że organ celny w swej decyzji z dnia [...]r. nie ustosunkował się odpowiednio do argumentów strony zawartych we wniosku z dnia [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczących istnienia przesłanek do zastosowania przepisów cytowanego już wyżej rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie zwracania lub umarzania należności celnych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej winien mieć na względzie powyższe rozważania. Sąd uznał bowiem, że dokonane przez organ celny naruszenia przepisów postępowania, a przede wszystkim art.122, art.187 § 1, art. 191 art.210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest przecież niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Mając, więc na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.145 § 1 ust. 1 lit c, art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ M. Bejgerowska /-/ B. Sokołowska /-/ T.M. Geremek