I SA/Po 1912/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2 września 2015 r. B. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w A. z dnia [...], nr [...], wymierzającą B. P. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach o nazwie [...] oraz [...], poza kasynem gry w łącznej wysokości [...] zł. W treści skargi skarżący sformułował także wniosek o "nakazanie wstrzymania przez Organy Izby Celnej w P. wszelkich czynności egzekucyjnych" względem niego. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania, czy zawarty w skardze wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), czy też zawieszenia czynności egzekucyjnych. Jednocześnie wskazano skarżącemu, że w sytuacji gdy jego wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to winien on wskazać, która z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, jest podstawą jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także stosowanie uzasadnić wniosek. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, skarżący w piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem jej wykonanie niesie za sobą wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto skarżący podniósł, że absolutnie nie zgadza się z zasadnością nałożonej na niego kary, która, jego zdaniem, jest bezzasadna i rażąco wysoka. Jednocześnie, odwołując się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazał, że utrzymuje się z prac dorywczych, a brak wstrzymania wykonania kwestionowanej przez niego decyzji spowoduje podjęcie czynności komorniczych, które zostaną skierowane do jego domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (uzupełniony pismem z dnia 26 listopada 2015 r.) nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać należy, że wnioskodawca jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zajęcie i zbycie w drodze egzekucji jego domu. Z tej okoliczności skarżący wywodzi, że grozi mu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Na potwierdzenie swojej aktualnej sytuacji finansowej skarżący powołał się na dokumenty, które przedłożył w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Sąd zauważa jednak, że skarżący w sposób wybiórczy potraktował skierowane do niego wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie przedstawił wszystkich dokumentów, które zobrazowałyby w sposób pełny oraz obiektywny sytuację majątkową jego i pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym osób. Wskazane zaniechania uniemożliwiły Sądowi ocenę ewentualnych następstw zapłaty nałożonej na skarżącego kary w kwocie [...] zł, a tym bardziej stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się dla niego wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący - w ocenie Sądu - nie uprawdopodobnił. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że skarżący, wnosząc o przyznanie jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.