I SA/Po 1925/96

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot alimentów, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci, w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca rozróżnił dwa stany faktyczne. W pierwszym podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot alimentów w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym. Dotyczy to alimentów w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym między małżonkami, rodzeństwem, pasierbem i ojczymem oraz odwrotnie, krewnym w linii prostej, z tym że w tym ostatnim przypadku ustawodawca wyłączył możliwość odliczenia alimentów na rzecz dzieci. Jest to drugi stan faktyczny wynikający z tego przepisu. Ustawodawca wyłączył możliwość odliczenia od dochodu wszelkich alimentów na rzecz dzieci. Wyjątkiem są bowiem alimenty na rzecz dzieci w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym.