I SA/Po 200/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok uchyla zaskarżoną decyzję. W dniu 26 lutego 2024 r. W. Z. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 stycznia 2024 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z 3 lutego 2021 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 r. Powyższa skarga została wniesiona na tle stanu faktycznego, w którym powołaną na wstępie decyzją Burmistrz ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2021 r. w wysokości [...] zł, wskazując jako podstawę prawną ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), uchwałę nr XXXV/281/20 Rady Miejskiej w [...] z 3 listopada 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 207 i 210 § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") Z uzasadnienia decyzji wynika, że wysokość podatku organ pierwszej instancji ustalił na podstawie złożonej informacji dla celów naliczenia podatku, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w ww. uchwale. W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, skarżący zarzucił jej wydanie sprzecznie z powołaną wyżej uchwałą oraz przepisami Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzucił jej brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, nieuwzględnienie zawiadomienia o zmianach, które mają wpływ na wymiar podatku oraz doręczenie w ramach roku podatkowego, co jest doręczeniem spóźnionym. Utrzymują w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium przytoczyło treść art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 7 u.p.o.l. oraz art. 21 § 3, art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności zaskarżonej decyzji z ww. uchwałą, SKO wskazało, że określa ona wysokość stawek podatku od nieruchomości na rok 2021 i jako akt prawa miejscowego obowiązuje, gdyż została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. W ocenie Kolegium materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest kompletny, a motywacja Burmistrza zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, spójna i logiczna. Nie wymaga uzupełnienia lub też pogłębionej wykładni. W żaden sposób nie przekracza ona granicy swobodnej oceny dowodów ani wyciągania nieuprawnionych w świetle okoliczności sprawy wniosków. W skardze na opisaną wyżej decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, wydanie kopii zawartości akt sprawy oraz nakazanie Sądowi Okręgowemu w P. wydania akt sprawy o uznanie wyborów za nieważne ze skargi H. S. i przeprowadzenie z nich dowodów na okoliczność uznania wyborów za nieważne i co za tym idzie uznanie, że P. M. nie jest Burmistrzem Gminy [...] ani nigdy nim nie był. W treści skargi strona podkreśliła, że SKO w wydanym rozstrzygnięciu podało, iż Burmistrz złożył komplet dokumentów w sprawie, jednak nie wskazało co na ów komplet ma się składać. Ponadto zaznaczyła, że za lata poprzednie kompletem była kopia decyzji. Wówczas SKO kwestionowało decyzję, dlatego też w odpowiedzi Burmistrz zaniechał wydania decyzji z kompletem dokumentów za 10 lat wstecz. Następnie skarżący odniósł się do kwestii przedterminowych wyborów oraz zakwestionował legalność wyboru na stanowisko Burmistrza, stwierdzając nieważność tych wyborów i dodając, że Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę "pod byle pretekstem". W ocenie strony "ta władza ani poprzednie" nie były wiarygodne, ponieważ zatajają akta spraw, nie mają pełnych akt spraw i nie dbają o to. Nie uchwalali i nie uchwalają w terminie uchwał podatkowych oraz nie doręczają wcale lub w terminie decyzji podatkowych. Ponadto przyjęli taktykę nie wykonywania zaleceń i orzeczeń SKO co do podania decyzji za 10 lat wstecz - każdej z osobna wraz z kompletem dokumentów. Robią to dlatego, że chcą uniknąć zarzutu zgłoszenia kilka lat temu przez skarżącego zmian dotyczących przedmiotu opodatkowania/powierzchni nieruchomości, które teraz częściowo uwzględnili. Ukrywają przeszłość przedstawiając dokumentację niekompletną, którą każą SKO traktować jako kompletną. Skarżący ani jego pełnomocnik nie mieli i nie mają dostępu do jakiejkolwiek dokumentacji sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł potrzeby odnoszenia do zarzutów skargi. Zdaniem SKO skarga nie wskazuje żadnych istotnych, nowych okoliczności, które mogłyby skłonić do zmiany stanowiska. Sąd zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na na wynik sprawy. Ocenę kontrolowanej sprawy poprzedzić należy wskazaniem, że stosownie do art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a.") sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tylko więc kompletne akta administracyjne przekazane sądowi przez organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, dają sądowi możliwość wszechstronnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a w szczególności dokonania należytej oceny, czy kontrolowany akt oraz poprzedzające go postępowanie, nie naruszają prawa, w stopniu nakazującym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. W konsekwencji uznać należy, że brak kompletnych akt sprawy (pełnego materiału dowodowego będącego podstawą podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia) uniemożliwia sądowi przeprowadzenie kontroli decyzji objętych skargą. Skoro bowiem obowiązkiem organu administracji jest przekazanie sądowi kompletnych akt administracyjnych sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 2 P.p.s.a.), to nie jest rolą sądu poszukiwanie dokumentów będących podstawą rozstrzygnięcia organu lub też orzekanie w oparciu o materiał dowodowy, który nie został sądowi administracyjnemu zaoferowany (por. wyrok WSA w Krakowie z 13 stycznia 2022 r., I SA/Kr 1242/21 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA). W kontrolowanej sprawie, stwierdzona wadliwość skutkująca uchyleniem zaskarżonej decyzji polegała po pierwsze na braku należytego udokumentowania w aktach sprawy zasadniczych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych i w konsekwencji braku możliwości weryfikacji poprawności tych ustaleń. Na organy podatkowe został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 w zw. z 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Ordynacji podatkowej). Tylko więc kompleksowe zebranie materiału dowodowego, jego należyte udokumentowanie i wszechstronna ocena – mogą świadczyć o poprawnym ustaleniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Natomiast w ocenianej sprawie, z uwagi na braki w zawartości akt administracyjnych, sąd nie był w stanie zweryfikować trafności kluczowych ustaleń faktycznych organów, które legły u podstaw wydanych decyzji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 30 czerwca 2022 r., I SA/Wr 1013/21). Zwrócić bowiem należy uwagę, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy u.p.o.l., w tym art. 2 ust. 1 ww. ustawy zgodnie z którym, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma również treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm.; dalej: "P.g.k."), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie dominuje pogląd, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, wynikającej z art. 21 ust. 1 P.g.k., ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Podstawowym dowodem w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru przedmiotowego podatku będzie więc aktualny dla danego roku podatkowego wypis z ewidencji gruntów i budynków. (por. wyrok z 8 marca 2012 r., I SA/Ke 411/11). Tymczasem analiza akt administracyjnych kontrolowanej sprawy prowadzi do wniosku, że przedstawione w decyzji Burmistrza ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, zaakceptowane przez SKO w zaskarżonej decyzji, nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym znajdującym się w przesłanych Sądowi wraz ze skargą aktach administracyjnych. Brak w nim dokumentu (dowodu), który ma podstawowe znaczenie w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. W tym zakresie nośnikiem kompleksowych informacji jest aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków. Zaniechanie załączenia aktualnego dla bieżącego roku podatkowego wypisu z ewidencji gruntów i budynków nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie prawidłowości dokonanych przez organy podatkowe ustaleń w zakresie wyliczenia wymiaru podatku od nieruchomości. W aktach brak również informacji dla celów naliczenia podatku, o której w swojej decyzji wspomina organ pierwszej instancji. Z powołanej wyżej uchwały wynika wysokość stawek w podatku od nieruchomości za 2021 r. Jednakże, aby skontrolować prawidłowość dokonanego w kontrolowanej sprawie wymiaru podatku, niezbędny jest dokument, z którego wynikają dane ewidencyjne opodatkowywanej nieruchomości, tj. przedmiot opodatkowania (np. grunty pozostałe, budynki mieszkalne itp.) oraz jego powierzchnia stanowiąca podstawę opodatkowania. Nadto w aktach administracyjnych brak jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że to skarżący jest właścicielem nieruchomości, zatem podmiotem, który jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Dodatkowo Sąd zauważa, że w aktach sprawy brak zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji, co uniemożliwia stwierdzenie komu rozstrzygniecie zostało wysłane i w jakim terminie je doręczono. W myśl art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Istotą wyrażonej w cytowanym przepisie zasady dwuinstancyjności jest prawo strony postępowania do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Dwukrotne rozpatrzenie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego – pierwszy raz przez organ pierwszej instancji i drugi raz przez organ odwoławczy. Konsekwencją tej zasady jest obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej, nie zaś weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji. Po skutecznym złożeniu przez stronę odwołania sprawę podatkową, w granicach jej podmiotowego i przedmiotowego rozstrzygnięcia, organ musi w sposób kompleksowy przeanalizować i dać wyraz tej analizy w swojej decyzji, której niezbędnymi elementami są m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym organ dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tego rodzaju wymogi formalne stawiane uzasadnieniu decyzji mają na celu realizację również innej ogólnej zasady postępowania podatkowego, a mianowicie wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej zasady przekonywania. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez zastosowania środków przymusu. Nadto prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji, które można uznać za spełniające wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej realizuje również zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem w uzasadnieniu decyzji powinien znaleźć odzwierciedlenie proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów, argumenty przemawiające za dokonanymi przez organ ustaleniami, odniesienie się do zarzutów odwołania. Wyczerpujące uzasadnienie decyzji pozwala nie tylko stronie na zapoznanie się z procesem decyzyjnym organu, ale również umożliwia sądowi administracyjnemu ocenę prawidłowości prowadzenia tego procesu. Z uzasadnienia decyzji muszą wynikać poczynione przez organ podatkowy ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz ocena tych ustaleń z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. Wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej zasadę dwuinstancyjności naruszyło SKO, albowiem rozpatrując odwołanie nie dostrzegło, że w aktach sprawy brak powyższych podstawowych dokumentów, niezbędnych do wydania decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości. Tym samym rozpatrzyło odwołanie bez analizy, czy w 2021 r. na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wymienionych w decyzji Burmistrza. Ponadto stopień ogólności uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia zapoznanie się z jakąkolwiek argumentacją Kolegium, czy powodami, dla których utrzymało ono w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przedmiotem postępowania był podatek od nieruchomości, zatem Kolegium przytoczyło brzmienie przepisów u.p.o.l. oraz Ordynacji podatkowej, wyjaśniając przy tym ogólnie na jakich przepisach powinien opierać się organ podatkowy ustalając podatek od nieruchomości oraz kwestię wydania i doręczenia decyzji w powyższym zakresie. W żadnym fragmencie sporządzonego uzasadnienia organ odwoławczy jednak nie odniósł się indywidualnie do wymierzonego skarżącemu podatku od nieruchomości. Co istotne stwierdził, że "materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest kompletny". Tymczasem w aktach brak jakiegokolwiek materiału dowodowego, bo za taki nie można uznać uchwały Rady Miejskiej w [...], decyzji organu pierwszej instancji i odwołania złożonego przez pełnomocnika skarżącego. Zwrócić należy również uwagę na wspomniane odwołanie i zawarte w nim zarzuty, które nie tylko dotyczą kwestii doręczenia decyzji, jej sprzeczności z uchwałą, ale też kompletności akt sprawy, braku uzasadnienia prawnego i faktycznego, które nie uwzględnia "zawiadomienia o zmianach mających wpływ na wymiar podatku". Do zarzutów tych organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, lakonicznie stwierdzając, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach jest kompletny, a decyzja prawidłowa, spójna i logiczna. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji próżno doszukiwać się jakichkolwiek ustaleń faktycznych, czy dokładnego wskazania, które przepisy i dlaczego stanowią podstawę prawną wymierzonego podatku. Ogólne powołanie się na przepisy u.p.o.l., czy Ordynacji podatkowej, bez odniesienia się do ustaleń dokonanych w sprawie, nie można traktować jako jej uzasadnienie faktyczne (tego w zaskarżonej decyzji brak) i uzasadnienie prawne, a zatem narusza ono przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Ten sposób procedowania pozbawia podatnika ukształtowanych przepisami prawa procesowego gwarancji ochrony jego interesu (por. wyrok NSA z 23 maja 2001 r., III SA 1602/00). Organ odwoławczy był zobowiązany dokonać własnej oceny prawidłowości opodatkowania gruntów i budynków, ustalić czy stanowią one własność strony, ocenić zgromadzone dowody i przedstawić tę ocenę w uzasadnieniu decyzji tak, by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale także z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Uzasadnienie decyzja SKO takich wymogów nie spełnia. W ocenie Sądu dostrzeżone uchybienia przepisom postępowania przemawiały za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium, które swoim rozstrzygnięciem naruszyło nie tylko art. 127 Ordynacji podatkowej, ale również art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 187 § 1, art. 191 i art. 233 § 1 pkt 1 tej ustawy. Należy też zauważyć, że rozpatrzenie odwołania skarżącego zajęło SKO 3 lata, a i tak dokonało tego w sposób bardzo lakoniczny, z pominięciem zarzutów tegoż odwołania. Sąd wyjaśnia, że dopiero po skontrolowaniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonym orzeczeniu jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do rozstrzygających wywodów w zakresie zastosowania prawa materialnego. Tym samym z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd nie odniósł się wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2021 uznając, że byłoby to przedwczesne z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu przede wszystkim merytorycznie rozpozna sprawę, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności. Zobligowany będzie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania pełnego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej jego oceny. Wyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym podjętego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia. Kończąc należy dodać, że kwestia ważności wyboru organu samorządowego, jakim jest Burmistrz, nie może być rozpoznawana w sprawie skargi na decyzję podatkową przez tego Burmistrza wydawaną, zatem Sąd nie jest uprawniony do jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Zresztą z uzasadnienia skargi wynika, że kwestię ważności wyborów na Burmistrza [...] badał Sąd Okręgowy w P. i takiej nieważności nie stwierdził. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.