I SA/Po 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2009r. sprawy ze skargi K. T. i L. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. oddala skargę /-/ R.Wiatrowski /-/ S.Zapalska /-/ W. Zygmont Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000, Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) – dalej: pdof, określił podatnikom – małżonkom L. i K. T. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w wysokości [...] zł. Uzasadniając decyzję stwierdził, że podatnicy w zeznaniu podatkowym PIT - 36 o wysokości dochodów osiągniętych w 2004r. wykazali wspólny dochód w wysokości [...]zł i że nie wystąpił u nich podatek dochodowy od osób fizycznych. Wprawdzie kontrola dotycząca prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika L. T. za 2004 rok, nie ujawniła nieprawidłowości, zakwestionowane zostało odliczenie od dochodu części straty za 2003r., bowiem na podstawie czynności kontrolnych przeprowadzonych w PPHU "T." ustalono, że podatnik w 2003 r. osiągnął dochód z działalności gospodarczej i została wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzja z dnia [...]r., nr [...], w której określono podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości [...]zł. W rezultacie odliczono od dochodu 50 % straty w kwocie [...]zł poniesionej w 2002r. w wysokości [...]zł z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika L. T. (do odliczenia w następnych latach pozostała kwota [...] zł). Uwzględniając art. 9 ust. 3 ustawy o pdof organ I instancji uznał, że w rozliczeniu podatkowym za 2004 rok podatnik ma prawo obniżyć dochód o kwotę [...]zł. Podatnicy wykazali jako odliczenie od podatku kwotę [...]zł z tytułu ulgi za wyszkolenie uczniów przyznanej decyzjami decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. Kwoty ulg wynikające z decyzji wydanych dnia [...]r. i dnia [...]r. w łącznej wysokości [...]zł ([...] zł + [...]zł) odliczono od podatku przy rozliczeniu 2003r. decyzją z dnia [...]r. nr [...]. Natomiast kwota ulgi wynikająca z decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. w wysokości [...]zł nie może być odliczona od podatku w rozliczeniu za 2004 rok ze względu na to, że jak stanowi art. 27c ust. 7 ustawy o pdof, ulgę uczniowską stosuje się od miesiąca następującego po miesiącu, w którym została wydana decyzja o przyznaniu ulgi. Wobec powyższego, organ I instancji uznał, że kwotę ulgi z decyzji z dnia [...]r. w wysokości [...]zł podatnik może odliczyć w rozliczeniu za 2005 rok. W rezultacie do odliczenia od podatku w rozliczeniu za 2004 rok pozostała będąca sumą kwot ulg wykazanych w decyzjach z dnia [...]r. i z dnia [...]r. kwota [...]zł. W odwołaniu pełnomocnik podatników wnosił o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji. Podniósł zarzuty, że decyzja: 1. wydana została przez osobę nieuprawnioną, 2. nie zawiera prawidłowego oznaczenia stron, 3. nie określa, w jakim zakresie i na jakich zasadach podatnicy odpowiadają za określone w niej zobowiązanie, 4. nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego ani faktycznego, poprzez powołanie się na stan faktyczny wskazany w innej nieprawomocnej decyzji, W dalszej części odwołania pełnomocnik podniósł zarzuty odnoszące się do ustaleń wcześniejszej, nieprawomocnej decyzji, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję, a mianowicie że : 1. opinia biegłej E. W. jest nierzetelna, nieobiektywna, nie uwzględnia braku uregulowania stanu prawnego nieruchomości, ustanowienia prawa dożywotniego użytkowania i uwarunkowań samej transakcji pomiędzy J. K. a podatnikiem (sprzedaż w warunkach sprzedaży wymuszonej), a nadto, że: - biegła E. W. jako podstawę przyjęła do porównania nieruchomości, które nie są nieruchomościami podobnymi: są znacznie mniejszymi i łatwiej zbywalnymi, ich lokalizacja - odmiennie do wycenianej nieruchomości - wiąże się ze ścisłym centrum P., - opinia błędnie przyjmuje, iż budynek myjni znajdował się wyłącznie na działce będącej przedmiotem sprzedaży, - opinia nie wskazuje wartości netto nieruchomości, podczas gdy wartość netto stanowi podstawę określenia podatku dochodowego od osób fizycznych, 2. roszczenie o zapłatę ceny stało się wymagalne w 2004r., zatem umowa ta (bez względu na przyjętą wartość nieruchomości) pozostaje bez wpływu dla dochodu podatników w grudniu 2003r., 3. nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności w sprawie oraz miała miejsce odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez podatników dowodów (przesłuchanie biegłej E. W., podatnika strony – L. T., świadka T. M.), co stanowi naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., 4. biegła, której opinię przyjęto do rozstrzygnięcia podlegała z urzędu wyłączeniu ze sprawy na podstawie art. 197 § 3 w zw. z art. 130 § 1 pkt 5 i 7 O.p., bowiem zeznawała w charakterze świadka, istnieje też uzasadnione przypuszczenie, że wskutek nieprawidłowości związanych z czynnościami w zakresie wycen nieruchomości, wobec biegłej toczy się lub toczyło postępowanie wyjaśniające, a ponadto w toku postępowania nie kryła swojego osobistego stosunku do podatnika i jego pełnomocnika oraz sprawy, 5. nieprawidłowe jest wskazanie podstawy prawnej decyzji (brak), w tym nie wskazanie, który podpunkt art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi podstawę decyzji, co stanowi naruszenie art. 210 § 1 O.p., brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego oraz całkowity brak uzasadnienia prawnego decyzji, a nadto naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., poprzez brak w uzasadnieniu wskazania: a) z jakich przyczyn organ I instancji nie uwzględnił przy orzekaniu opinii biegłych W. W. i T. M., pomimo że włączył te opinie w poczet dowodów w sprawie, b) dlaczego organ I instancji dał wyłączną wiarę biegłej E. W., mimo że jej opinia skrajnie odbiega od dwóch zbieżnych opinii biegłych – W. W. i T. M., c) dlaczego i w jakim zakresie organ odmówił wiarygodności zeznaniom podatnika L. T., d) dlaczego organ, mimo że dopuścił dowód z przesłuchania świadka M. i uzupełniającego przesłuchania podatnika L. T., zaniechał przeprowadzenia tych dowodów, e) brak określenia, jaką stawkę podatkową zastosował organ określając podatnikom zobowiązanie podatkowe; 6. niezasadne jest określenie zobowiązania podatkowego, 7. wybiórcza i stronnicza jest ocena materiału dowodowego oraz występuje interpretowanie wątpliwości na niekorzyść podatników. Natomiast podatnicy we własnym odwołaniu domagali się ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego za rok 2003, bowiem jego wynik może być inny niż ten, jaki określono w decyzji z dnia [...]r. dotyczącej roku 2003, a wynik za rok 2003 ma zasadniczy wpływ na wymiar podatku za rok 2004, zatem uważali, że powyższe lata należy rozpatrywać łącznie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], którą decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W skardze z dnia 2 grudnia 2008 roku pełnomocnik zarzuca decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]r. nr [...]: 1. oparcie decyzji na niezgodnej z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] roku nr [...]w sprawie częściowego uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] roku oraz Urzędu Kontroli Skarbowej w P., i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2003, 2. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 19, art. 14 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, 3. naruszenie przepisów art. 121, 122 i 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym pełnomocnik wnosi o: - uchylenie w całości skarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, ewentualnie - stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, - zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] roku nr [...], nr pomocniczy [...] w sprawie częściowego uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] roku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2003. Uzasadniając przedstawione zarzuty pełnomocnik powiela w znacznej części zarzuty zawarte w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] roku nr [...]: Skarżona decyzja nie jest zasadna, a wydając ją, organ podatkowy naruszył prawo. Jak sam organ podatkowy wskazuje, skarżona decyzja została wydana jako konsekwencja ustaleń dokonanych na podstawie art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w których organ podatkowy stwierdził, iż poprzez zaniżenie w umowie z dnia 19 grudnia 2003 roku pomiędzy skarżącymi i J. K. ceny sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] w P. w roku podatkowym 2003 skarżący L. T. osiągnął dochód w wysokości [...] zł w miejsce deklaracji straty podatkowej [...] zł. Skutkiem tego skarżący nie miał możliwości skorzystania z uprawnienia w zakresie odliczenia części straty za 2003 rok, a zatem skarżący zobowiązani są, do zapłaty podatku dochodowego we wskazanej w skarżonej decyzji wysokości. Skarżący podają, że skarżona decyzja opiera się bezpośrednio na ustaleniach dokonanych przez organ podatkowy na podstawie art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie określania rynkowej ceny nieruchomości będącej przedmiotem umowy z dnia 19 grudnia 2003 roku zawartej pomiędzy skarżącymi i J. K.. Tymczasem, zdaniem skarżących, według stanu prawnego z chwili zawierania umowy sprzedaży nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania - to jest według stanu na dzień 19 grudnia 2003 roku - brak podstawy prawnej w art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarówno do wydania decyzji jak i wszczęcia postępowania ją poprzedzającego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. stoi na stanowisku, że zawarte w skardze zarzuty są bezzasadne, w związku z czym wnosi o jej oddalenie. Pełnomocnik formułując zarzuty i ich uzasadnienie w stosunku do zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok w istocie wywodzi je w głównej mierze do innej decyzji organu odwoławczego, tj. do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok (karty nr 99 - 123). Wskazane przez skarżących przepisy art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i art. 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych, w tym decyzji i innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Celem i zamierzonym efektem tej kontroli jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W zakresie swej kognicji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Jeśli zaś sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 p.p.s.a. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o które nastąpiło ustalenie stanu faktycznego. Jedynie bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu faktycznego przepisu podatkowego prawa materialnego, jako normy stanowiącej o treści rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. Podnieść należy, iż stosownie do art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Przepis ten wyraża zasadę legalizmu i praworządności, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Pod określeniem "przepisy prawa" należy rozumieć przede wszystkim ustawy i wydawane na podstawie ustaw i w celu ich wykonania przepisy wykonawcze, które decydują w szczególności o tym, kiedy organ podatkowy wydaje decyzję. Z zasadą legalizmu i praworządności związana jest również kwestia samego orzekania przez podmioty uprawnione. Naruszenie przez organy podatkowe komentowanych zasad musi powodować obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego podejmowanego przez nie rozstrzygnięcia. Z kolei z art. 121 § 1 O.p. wynika zasada, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie do organów podatkowych to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne. W rozpoznawanej sprawie wymienione zasady nie doznały uszczerbku. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 65, z późn. zm.) dyrektor urzędu kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdy ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, oraz podatku akcyzowego, a więc m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych (art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, Dz. U. 2004, Nr 121, poz. 1267, z późn. zm.), natomiast w myśl art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej od decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1, służy odwołanie do właściwego dyrektora izby skarbowej albo do właściwego dyrektora izby celnej, jeżeli decyzję wydał dyrektor urzędu kontroli skarbowej. Ponadto przepis art. 17 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej (co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca) właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. Stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., jak i Dyrektor Izby Skarbowej w P. byli organami podatkowymi właściwymi rzeczowo, miejscowo oraz instancyjnie. Stanowiska tego nie zmienia okoliczność, iż decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez osobę pełniącą obowiązki Dyrektora Urzędu Skarbowego w P., natomiast drugiej instancji - przez pełniącą obowiązki Wicedyrektora Izby "z upoważnienia" Dyrektora Izby Skarbowej w P. Jak bowiem wynika z przepisu art. 143 § 1 O.p. organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 2 powołanego artykułu, upoważnienie, o którym o mowa w § 1 może być udzielone również pracownikom izby skarbowej przez dyrektora izby skarbowej. Podkreślenia przy tym wymaga, iż żaden przepis prawa, a w szczególności art. 210 § 1 O.p., nie zawiera wymogu, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu, poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone, lecz wymaga jedynie, aby decyzja zawierała podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2005r., sygn. V SA/Wa 43/05). Ponadto Sąd zauważa, iż akty powołania na stanowisko osób udzielających pracownikowi Izby upoważnienia, nie zostały podważone w żadnym postępowaniu (zob. uchwała SN z 20 lutego 2008r., III SZP 1/08), co mogłoby uzasadniać zarzut naruszenia przepisów art. art. 143 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 235 O.p. Skarżący nie wykazali, by decyzje nie zostały oparte na prawie. Sąd wskazuje, iż decyzje zostały wydane na podstawie przepisów prawa precyzyjnie przytoczonych i wyjaśnionych w tych decyzjach. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ustosunkowywały się bowiem one do twierdzeń i wniosków uważanych przez podatników za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Bezzasadny był zarzut naruszenia przepisu art. 122 O.p. Stosownie do wymienionego przepisu w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Podstawowym narzędziem realizacji wynikającej z tego przepisu zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe, do której nawiązują także reguły postępowania dowodowego zawarte w art. 187 - 192 O.p. Gromadzenie materiału dowodowego nie może jednak polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu, uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Sąd zaznacza również, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Takie stosowanie tej zasady prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 O.p., nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Według art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W najszerszym znaczeniu, przedmiot dowodu to fragment rzeczywistości (fakt) obejmujący zjawiska minione lub współczesne, które mają w konkretnej sprawie znaczenie prawne. Przepis art. 181 O.p. w pewnym sensie wskazuje na odejście od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, skoro ustawodawca wyraźnie wskazał, że dowodami mogą być materiały zgromadzone w toku innych postępowań. Niemniej podkreślić należy, że za sprawą art. 181 O.p. materiały te mogą być dowodami w postępowaniu podatkowym. W szczególności ustawa z dnia 24 lutego 2006r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 66, poz. 470) wprowadziła zmianę treści art. 181 O.p., eliminując ograniczenie dowodowe wykorzystania w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w toku niezakończonego prawomocnie postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (ograniczenie dowodowe zostało wprowadzone ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 143, poz. 1199). Tym samym przywrócono brzmienie art. 181 O.p. obowiązujące przed dniem 1 września 2005r., przy czym nowela z dnia 30 czerwca 2005r. wyeliminowała błąd w treści art. 181 O.p. poprzez wskazanie w tym przepisie art. 284b § 3 O.p. w miejsce art. 284 § 4 O.p. Zgodnie z art. 4 noweli z dnia 24 lutego 2006r., przepis art. 181 O.p. w nowym brzmieniu stosuje się również do materiałów zgromadzonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, które nie zostały prawomocnie zakończone. W postępowaniu organ podatkowy może wykorzystać dowodowo również dane zgromadzone w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak też administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W procesie karnym dopuszczalne jest wykorzystanie dowodów rzeczowych i dokumentów uzyskanych w wyniku czynności operacyjno - rozpoznawczych. Mając na uwadze powyższe, organy podatkowe, dopuszczając dowód z opinii biegłego oraz innych dokumentów – opinii rzeczoznawców przedłożonych przez skarżącego, nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 180 O.p. Zwrócić należy również uwagę, iż organ odwoławczy, mając na uwadze treść przepisu art. 200a § 1 pkt 1 O.p. ("organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę z urzędu – jeśli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania"), przeprowadził w dniu 10 czerwca 2008r. rozprawę, umożliwiając podatnikom czynny udział w postępowaniu, poprzez zadawanie pytań biegłej E. W., w celu wyjaśniania wszelkich możliwych wątpliwości. Jak wynika z treści protokołu rozprawy, biegła wyjaśniła wszystkie wątpliwości dotyczące sporządzonego operatu, w szczególności wskazała, iż wyceniała już nieruchomości w P., co czyni bezzasadnym zarzut nieznajomości przez biegłą rynku nieruchomości w tym mieście (str. 2 – 4, k. 881 – 883 akt pod.). Okoliczność tą biegła potwierdziła również w trakcie jej przesłuchania w dniu [...] r. (str. 3 protokołu przesłuchania, k. 677 – 680). Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 180 O.p., poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców. Skarżący w toku postępowania wielokrotnie wypowiadali się co do wyceny sporządzonej przez biegłą W., zgłaszając m. in. zastrzeżenia co do wyceny (k. 641 – 643), czy składając pismo z dnia 24 sierpnia 2007r. (k. 650 – 652). Skoro więc, mimo złożonych przez biegłą wyjaśnień (k. 645 – 649, 682 – 685, 881 – 883) oraz przesłuchania w dniu [...]r., skarżący nadal kwestionowali ustalenia w zakresie wyceny, to, mając na uwadze rozważania na temat ciężaru dowodu, jak słusznie podnosi organ odwoławczy, na skarżących spoczywał obowiązek przeprowadzenia przeciwdowodu z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców. Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania podatkowego argumentów przemawiających za wyłączeniem biegłej E.W. od udziału w sprawie wskazać należy, iż w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że instytucja wyłączenia pracownika organu podatkowego, organu podatkowego czy biegłego służy realizacji zasad ogólnych tego postępowania, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej i zaufania do organów podatkowych. Celem instytucji wyłączenia jest bowiem zapewnienie bezstronności pracownika, organu podatkowego bądź biegłego w każdym stadium postępowania (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, 2007, s. 514). Zgodnie z art. 130 § 1 i § 2 w zw. z art. 197 § 3 O.p. biegły podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw unormowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 1) jest stroną, 2) pozostaje ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki, 3) stroną jest małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty pierwszego stopnia, 4) stronami są osoby związane z biegłym z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 5) był świadkiem, był lub jest przedstawicielem podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt. 3 i 4, 6) brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, 7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciwko biegłemu postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne, 8) stroną jest osoba pozostająca wobec biegłego w stosunku nadrzędności służbowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, iż organy podatkowe prawidłowo uznały, że brak jest przesłanek powodujących wyłączenie biegłej E. W., w szczególności, nie zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciwko niej postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne. Organ I instancji ustalił, na podstawie wyciągu z Centralnego Rejestru Rzeczoznawców Majątkowych, że biegła W. była wpisana na listę w czasie, gdy była powoływana na biegłego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. Skarżący mieli również możliwość przedstawienia swoich uwag, co do osobistego stosunku do nich biegłej, czego wynikiem, ich zdaniem, była nieobiektywność i nierzetelność wydanej opinii, zarówno podczas przesłuchania biegłej, jak i podczas rozprawy w dniu 10 czerwca 2008r. L. T. ograniczył się jednak tylko do stwierdzenia, iż cyt.: "Pani W. oferowała mi sprzedaż swojego terenu. Nie było mnie na taki zakup stać. Myślę, że to mógł być powód, dla którego wycena mogłaby być tak wysoka". Jednocześnie skarżący nie odniósł się do stwierdzenia inspektora kontroli skarbowej, że skarżący nie podniósł tej okoliczności podczas obecności biegłej oraz do pytania przedstawiciela organu I instancji, dlaczego temat ten nie był kontynuowany przy E. W., przez co nie mogła ona ustosunkować się do zarzutów i nie umożliwiono jej przez to potwierdzenia lub zaprzeczenia temu zarzutowi. Wskazał jedynie, że ocena zarzutu braku obiektywizmu należy do organu odwoławczego. Z kolei sama biegła podniosła, iż ze skarżącymi nie łączył ją żaden stosunek osobisty (str. 3 protokołu rozprawy, k. 882). Pozbawione podstaw jest twierdzenie skarżących, że organ podatkowy, jak sam wskazuje, dopuścił dowód z opinii biegłych T. M. i W. W., które to opinie w sposób rażący odbiegają od opinii biegłej W., nie powołując kolejnego biegłego, tym bardziej że biegła w swojej opinii popełniła błędy rachunkowe, co niesłusznie organ podatkowy bagatelizuje. Przede wszystkim Sąd podkreśla, iż pismem z dnia 19 czerwca 2008r. (k. 898) biegła dokonała korekty wcześniej obliczonej wartości nieruchomości na kwotę [...] zł w związku z zaistniałą pomyłką podczas sporządzania operatu, polegającą na tym, iż zastosowana poprawka z tytułu upływu czasu w pozycji nr 10 w tabeli analizy transakcji przyjętych do porównania wyniosła 240 zł/m2 a powinna 120 zł/m2. Niezasadne jest zatem stwierdzenie skarżących, iż organ podatkowy "niesłusznie bagatelizuje" popełnione w opinii biegłej W. błędy rachunkowe. W myśl art. 197 § 1 O.p. w przypadku gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Biegłym w znaczeniu procesowym staje się osoba powołana przez organ podatkowy. Powołanie biegłego następuje na wniosek bądź z urzędu. Wniosek strony o powołanie biegłego oceniany jest w kontekście art. 188 oraz art. 197 O.p. O powołaniu biegłego organ podatkowy rozstrzyga w formie postanowienia. Postanowienie to, oprócz osoby biegłego, powinno zawierać szczegółowe informacje o przedmiocie i o zakresie opinii. Postanowienie może zawierać szczegółowe pytania, na które biegły powinien odpowiedzieć w opinii. Treść postanowienia jest istotna zwłaszcza z punktu widzenia strony postępowania, która uzyskuje dzięki temu niezbędne informacje na temat okoliczności związanych z uczestniczeniem biegłego w postępowaniu. Na postanowienie powołujące biegłego, jak również odmawiające powołania biegłego, nie przysługuje zażalenie. Może ono być zaskarżone dopiero w odwołaniu od decyzji. Zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie w sprawie wiadomości specjalnych, w celu ułatwienia należytej oceny przedstawionych mu do zaopiniowania okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu dowód z opinii biegłego przeprowadzono przy zachowaniu wszystkich rygorów procesowych, w szczególności w postanowieniu o powołaniu biegłego szczegółowo wskazano przedmiot opinii oraz jej cel. Zwrócić należy uwagę, iż biegła E.W., wobec braku transakcji porównywalnych nieruchomości zbywanych w P. w pobliżu ul. [...], wzięła pod uwagę różnice pomiędzy poszczególnymi nieruchomościami, a tym samym skorygowała wskaźnik wyceny tak, iż można było mówić o transakcjach porównywalnych. Prawidłowo zastosowała podejście porównawcze metoda korygowania ceny średniej. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności, na podstawie art. 154 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603) cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, funkcję wyznaczoną dla niej w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej oraz dostępne dane o cenach nieruchomości podobnych. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianych (art. 153 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami). Podejście porównawcze polega zatem na określeniu wartości nieruchomości wycenianej na podstawie cen transakcyjnych, jakie osiągnięto na normalnym rynku za podobne nieruchomości. Nieruchomości podobne są to takie, których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest do siebie najbardziej zbliżony. Biegła kierowała się także treścią przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Zgodnie z § 4 rozporządzenia przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Biegła E. W. w procesie wyceny przyjęła rynek dla centrum miasta P. – tak jak nieruchomość przy ul. [...], który został poszerzony o Śródmieście (transakcje o niższych cenach). Wyliczając średnią cenę 1 m2 biegła zastosowała cenę średnioważoną, tj. wagą ceny była wielkość powierzchni. Cena działki o powierzchni większej waży więcej na cenie średniej od ceny nieruchomości mniejszej, a zatem najwięcej na cenie średniej waży największa działka, o cenie najniższej. Z operatu wynika również, że to cena działki z ulicy [...], a więc w Śródmieściu, o najniższej cenie transakcyjnej najbardziej wpływała na ostateczną średnią cenę 1 m2 gruntu (10 – krotnie większy wpływ na wartość przedmiotowej nieruchomości niż transakcja z ulicy [...] czy [...]). Z kolei rzeczoznawca W. W. w przedłożonym operacie szacunkowym (k. 657 – 676 akt pod.) dokonał wyceny nieruchomości na dzień 10 marca 2006r., przy czym celem jego wyceny było: "określenie aktualnej wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej dla celów prywatnych", z tego też względu opinia ta nie mogła mieć mocy dowodowej w przedmiotowej sprawie takiej jak opinia biegłego powołanego z urzędu przez organ I instancji. Miała bowiem charakter dokumentu prywatnego, podlegającego przez organy podatkowe swobodnej ocenie (art. 191 O.p.). Taki sam prywatny charakter miała również opinia T. M. Podkreślenia nadto wymaga, iż sama rozbieżność opinii nie stanowi jeszcze podstawy do powołania kolejnego biegłego. W razie takiej rozbieżności organy podatkowe winny rozstrzygnąć, która ze sprzecznych opinii jest przeważająca, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie można także pominąć okoliczności, iż organy podatkowe powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 125 § 1 O.p.). Powołanie kolejnego biegłego nie służy z pewnością realizacji powołanej zasady, powodując przedłużenie postępowania i naruszenie, wynikającego z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993, Nr 61, poz. 284, z późn. zm.), obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (por. np. wyrok Trybunału z dnia 21 grudnia 2000r. sygn. akt 32734/96, Lex nr 44041). Tym samym, w ocenie Sądu, nie można uznać, iż odmowa powołania kolejnego biegłego, stanowiła naruszenie przepisów postępowania. Organy podatkowe dokonały rozważenia zebranego w sprawie materiału rozumianego jako uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny i wiarogodności. Przeto fakt czy dana okoliczność została udowodniona oceniany jest na podstawie całego materiału dowodu, a nie na podstawie poszczególnych dowodów. Nie ma podstaw, aby w sprawie zdyskwalifikować ocenę dowodów, którą Sąd władny jest podważyć tylko wówczas, gdyby - w świetle dyrektyw płynących z art. 191 O.p. - okazała się rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. Skarżący nie naprowadzają zarzutów mogących wskazywać na kwalifikowaną obrazę zasad swobodnej oceny dowodów dokonaną przez organy podatkowe. Samo dokonanie jego oceny w sposób odmienny od oczekiwań skarżącego, nie może być potraktowane jako naruszenie art. 187 § 1 O.p. W rezultacie nie doszło więc do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut niespełnienia przez decyzje podatkowe wymogów określonych w art. 210 § 1 i § 4 O.p. Decyzje wydane przez organy podatkowe obu instancji zawierają oznaczenie organu podatkowego oraz strony postępowania. Wskazana jest data ich wydania, podstawa prawna oraz rozstrzygnięcie. Uzasadnienia obu decyzji są obszerne, organy odnoszą się w nich do wszystkich kwestii mających wpływ na wynik sprawy oraz wyjaśniają podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazują fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Ponadto podpisane są przez osobę upoważnioną do podpisywania decyzji (pełniącego obowiązki Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz pełniącego obowiązki Wicedyrektora Izby Skarbowej). Jak już zostało bowiem wspomniane, żaden przepis, a w szczególności art. 210 § 1 pkt 8 O.p., nie wymaga, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone, lecz wymaga jedynie, aby decyzja zawierała podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2005r., sygn. V SA/Wa 43/05). Sąd zauważa przy tym, iż akty powołania na stanowisko osób udzielających pracownikowi Izby upoważnienia, nie zostały podważone w jakimkolwiek postępowaniu (zob. uchwała SN z 20 lutego 2008r., III SZP 1/08). Zdaniem Sądu brak było przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego na zasadzie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podkreślenia wymaga, iż w sprawie określenia K. i L. T. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. orzekały tożsame organy podatkowe, co w sprawie określenia tym małżonkom wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r., tj. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. oraz Dyrektor Izby Skarbowej w P. (powołany przepis wskazuje na "inny organ"). Ponadto brak jest, w ocenie Sądu, zależności pomiędzy decyzją podatkową za 2003r. a decyzją za 2004r., skoro obie oparte zostały na materiale dowodowym zebranym w ramach jednego postępowania kontrolnego. Reasumując, stwierdzić należy, iż organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ustalając w sposób prawidłowy stan faktyczny. W konsekwencji zasadnie przyjęto, iż wartość nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej przez L. T. pod firmą PPHU "T.", która została zbyta przez niego w 2003r. wynosi [...]zł a nie jak podali skarżący - [...]zł. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Bezpodstawne jest twierdzenie podatników, że w stanie prawnym obowiązującym w 2003r. art. 19 ustawy pdof nie upoważniał organu podatkowego zarówno do prowadzenia postępowania w celu ustalenia innej niż transakcyjna ceny nieruchomości, jak i do wydania zaskarżonej decyzji. Podnieść należy, iż w konsekwencji zmian z mocą od 1 stycznia 2003r. w przypadku podatników, którzy prowadzili lub prowadzą działalność gospodarczą (niezależnie od przedmiotu tej działalności) i dokonują odpłatnego zbycia praw majątkowych oraz rzeczy wykorzystywanych w działalności (w tym również sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 pdof), przychód z tytułu odpłatnego zbycia tego majątku klasyfikowany jest jako przychód z działalności gospodarczej, opodatkowany na zasadach progresji podatkowej lub według stawki wynikającej z art. 30c pdof. Powyższa zasada nie dotyczy jednakże odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, gruntu albo prawa użytkowania wieczystego gruntu związanego z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, co skutkuje opodatkowaniem dochodu z ich zbycia na zasadach określonych w art. 28 pdof, a od 1 stycznia 2007r. - na zasadach określonych w art. 30e pdof. Z kolei w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2004r. odpłatne zbycie wykorzystywanych w działalności gospodarczej oraz przy prowadzeniu działów produkcji rolnej: lokalu mieszkalnego, budynku mieszkalnego, gruntu lub prawa wieczystego użytkowania związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej oraz udziału w tych nieruchomościach lub prawach, opodatkowane jest na zasadach przewidzianych dla odpłatnego zbycia rzeczy lub praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 pdof. Wynika to z brzmienia art. 10 ust. 3 pdof, dodanego z mocą od 1 stycznia 2004r. Reguła ta obowiązywała także w 2003r., jednakże wówczas wynikała ona z art. 14 ust. 2 pkt 1 pdof. Z przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 pdof wynika, iż przy określeniu wysokości przychodów ze zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przepisy art. 14 ust. 1 i art. 19 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Według stanu prawnego obowiązującego w 2003 roku zgodnie z art. 14 ust. 1 pdof za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. W myśl przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem przychodów z odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, gruntu albo prawa użytkowania wieczystego gruntu związanego z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Natomiast stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. W związku z powyższym, ponieważ sporna nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika L. T. pod firmą PPHU "T.", przychód z jej sprzedaży stanowił przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 pdof, a organy podatkowe były uprawnione do ustalenia innej niż transakcyjna ceny nieruchomości. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącego z decyzji podatkowych wynika, na jakiej zasadzie małżonkowie odpowiadają za określone w nich zobowiązania podatkowe. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pdof, który organ podatkowy I instancji powołał w podstawie prawnej decyzji, małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być jednak, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. W złożonym zeznaniu za rok 2004 PIT – 36 małżonkowie K. i L. T.wskazali, że wybierają wspólne opodatkowanie z małżonkiem. Z kolei stosownie do art. 92 § 3 O.p. małżonkowie wspólnie opodatkowani ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty. Tym samym chybione jest twierdzenie, iż decyzje podatkowe nie określają, na jakiej zasadzie małżonkowie odpowiadają za zobowiązanie. Jak wynika z powyższego, organy podatkowe dokonały w sposób prawidłowy subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod normy prawne wynikające z przytoczonych powyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zasadnie zatem określono skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie [...]zł. Odnosząc się do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...]roku nr [...], nr pomocniczy [...] w sprawie częściowego uchylenia decyzji nr [...]z dnia [...] roku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2003, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia, skoro wydanie orzeczenia w sprawie ze skargi dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2003 nastąpiło tego samego dnia, co orzeczenia w sprawie zobowiązania podatkowego za 2004r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ S. Zapalska /-/ W. Zygmont ----------------------- 1