I SA/Po 2159/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska(spr) Sędziowie NSA Gabriela Gorzan Włodzimierz Zygmont Protokolant st.sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od nie zaewidencjonowanego przychodu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. o Nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego D.P. kwotę 136 zł (sto trzydzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. /-/Wł.Zygmont /-/S.Zapalska /-/G.Gorzan Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] r. ustalił D. P. 20 % zryczałtowany podatek dochodowy od nie zaewidencjonowanego przychodu za rok [...] w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyraził pogląd, że podatnik w miesiącu styczniu, lutym i marcu [...] r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług publicznego transportu osobowego i uzyskał przychód w wysokości [...] zł. Ponadto postępowanie kontrolne wykazało, iż w prowadzonej ewidencji nie ujął przychodu w wysokości [...] zł uzyskanego w dniu [...] roku z tytułu sprzedaży samochodu marki "A" o numerze rejestracyjnym [...]. W okresie od [...] roku do dnia sprzedaży samochód osobowy "A" stanowił składnik majątku podatnika i służył do wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na przewozie osób. Organ I instancji jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia powołał art. 6 ust. 1 i art. 17 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestionuje stanowisko Urzędu Skarbowego oraz podnosi, że samochód marki "A" zakupiony został na użytek prywatny i nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej dla celów transportowych. O tym, że stanowił własność prywatną wynika z dowodów jakim jest dokument celny i rejestracja w Wydziale Komunikacji. Samochód "A" nie został nabyty na firmę i nie stanowił składnika majątkowego związanego z działalnością gospodarczą. Prawdą jest, że służył do przewozu osób, ale nie w celach zarobkowych. Wniesione odwołanie nie zostało uwzględnione i decyzją z [...] r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, oraz powołała się na zebrane w sprawie dowody, a w szczególności na oświadczenie podatnika z [...] r. i uwagi do protokołu z [...] r. Od powyższej decyzji D. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Poznaniu w której zarzucił, że organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń i naruszyły przepisy prawa materialnego i proceduralne zawarte w Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że samochód "A" nigdy nie figurował jako "taksówka", nie był wpisany do ewidencji środków trwałych i nie służył do zarobkowego przewozu osób. W konsekwencji domagał się uchylenia w całości obu decyzji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd uznał, że organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy proceduralne zawarte w Ordynacji podatkowej - ustawie z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Organy podatkowe przyjęły, że podatnik wykonywał działalność gospodarczą trudniąc się zarobkowym przewozem osób. W oświadczeniu z [...] r. (k. 2 akt podatkowych) i w piśmie - "uwagi do protokołu" z dnia [...] r. (k. 10 akt podatkowych) D. P. wyjaśnia, że samochód "A" służył do przewozu osób, ale nie w celach zarobkowych, został zakupiony prywatnie i nie służył do zarobkowania na "taksówce". W piśmie "uwagi do protokołu" podatnik ponadto podkreśla, że stan zdrowia nie pozwalał mu na prowadzenie działalności gospodarczej, a zeznając w charakterze strony (protokół przesłuchania strony k. 28 i 27 akt podatkowych) podniósł, że przychody wpisane do ewidencji przychodów pochodziły od dłużników, którzy poprzednio korzystali z jego usług. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji z powyższych dowodów wyciągnęły daleko idące wnioski skoro ustaliły, że przewóz osób jest równoznaczny z wykonywaną działalnością gospodarczą i stanowi usługę publicznego transportu osobowego. To ustalenie nie zostało poparte wnikliwie prowadzonym postępowaniem dowodowym do czego są zobowiązane organy podatkowe a mianowicie przepisami działu IV Ordynacji podatkowej. Obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa w myśl art. 122 cytowanej ustawy na organach podatkowych I-szej i II-ej instancji. Jako dowód mogą one dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem art. 180 - 187 Ordynacji. W postępowaniu tym nie obowiązuje ograniczenie dowodowe i dowodem mogą być przesłuchania świadków między innymi dłużników jak i osób "zawodowych taksówkarzy", którzy wyjaśniliby czy skarżący jeździł na postój taksówek i w jakim celu. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 121 cyt. ustawy postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a fakty znane organowi podatkowemu z Urzędu należy zakomunikować stronie. Sąd wskazuje na dotychczasowe orzecznictwo "jeżeli strona przedstawi, zdaniem organu niepełny materiał dowodowy, to organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić" - wyrok NSA z 8 maja 1998 r. I SA/Wr 659/96 (Temida CD Gdańsk 2000) oraz "że zaniechanie przez organy podatkowe czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone okoliczności jest uchybieniem przepisów postępowania, skutkującym wadliwość decyzji (wyrok NSA z 29 września 1997 r. I SA/Wr 700/97)". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe będą musiały uwzględnić powyższe uwagi, gdyż bez ich uwzględnienia każdej przyszłej decyzji będzie można przypisać naruszenie cytowanych przepisów Z powyżej podanych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 122, 123, 180, 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200, a o wykonalności na podstawie art. 152 cytowanej wyżej ustawy. /-/Wł. Zygmont /-/S.Zapalska /-/G.Gorzan LF