I SA/Po 220/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r., styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec 2013 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za czerwiec, sierpień, wrzesień 2010 r., od maja do lipca , od września do grudnia 2011 r. i od października do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami postanawia : oddalić wniosek. W petitum skargi z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, iż jest on bezprzedmiotowy, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej odnosi się do decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące, a więc aktu który ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Akty administracyjne odmowne w żadnej mierze nie określają nakazanego albo zakazanego zachowania, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do podejmowania przez organy administracji publicznej czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. Ponadto należy wskazać, że we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). Strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Wobec tego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.