I SA/Po 221/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [....] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik i listopad 2018 r. oddala skargę. Naczelnik Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] przedłużył M. sp. z o.o. (dalej zwanej również skarżącą) termin zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za: – październik 2018 r. w kwocie [...]zł do [...] grudnia 2021 r.; – listopad 2018 r. w kwocie [...]zł do [...] grudnia 2021 r. Spółka [...] listopada 2018 r. złożyła deklarację VAT-7 za październik 2018 r., w której wykazała kwotę podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Następnie [...] grudnia 2018 r. złożyła analogiczną deklarację za listopad 2018 r. z wykazaną kwotą podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Zasadność zadeklarowanego zwrotu podatku od towarów i usług była przedmiotem kontroli podatkowej. Na etapie kontroli podatkowej wydano postanowienia z [...] stycznia, [...] lutego oraz [...] marca 2019 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania spornych zwrotów. Naczelnik postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2018 r. W trakcie tego postępowania wydano postanowienia z [...] i [...] grudnia 2019 r., [...] listopada 2020 r., [...] lutego i [...] maja 2021 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania spornych zwrotów. Na mocy postanowienia z [...] maja 2021 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przedłużono do [...] sierpnia 2021 r. Wyjaśniono, że z ustaleń kontroli podatkowej wynika, że w październiku i listopadzie 2018 r. dokonywano zakupu towarów (tworzyw sztucznych) i usług (usługi transportowe oraz usługi mielenia tworzyw) od V. sp. z o.o., które to czynności nie zostały wykonane. Skarżąca poza fakturami nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu przez jej kontrahenta. Naczelnik Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. decyzją z [...] stycznia 2020 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego za październik i listopad 2018 r. w kwotach wynoszących odpowiednio [...] zł i [...] zł. Wskazaną decyzją ustalono również dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane za w kwotach wynoszących odpowiednio [...] zł oraz [...] zł. W decyzji tej uznano, że spółka nie miała prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów (tworzyw sztucznych) i nabycia usług (usługi transportowe oraz usługi mielenia tworzyw) od V. sp. z o.o., z uwagi na fakt, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2020 r., nr [...] ([...]) a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Organ wyjaśnił, że obecnie trwają czynności zmierzające do weryfikacji przebiegu wzajemnych transakcji pomiędzy skarżącą a O. sp. z o.o. Pismem z [...] czerwca 2021 r. zwrócono się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. o przeprowadzenie czynności sprawdzających dotyczących transakcji zawartych ze skarżącą. Do dnia wydania postanowienia nie otrzymano odpowiedzi. Naczelnik wskazał również, że po otrzymaniu żądanych materiałów zamierza przesłuchać w charakterze świadka prezesa zarządu O. sp. z o.o. Wyjaśniono również, że postanowieniem z [...] maja 2021 r. włączono do akt pismo Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. dotyczące kontrahenta – S. sp. z o.o. Z uwagi na podejrzenie, że kontrahent ten nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, istnieje konieczność weryfikacji przebiegu transakcji skarżącej z tym podmiotem. Za niezbędne uznano pozyskanie zabezpieczonych przez Prokuraturę Rejonową we W. faktur dokumentujących zakupy od S. sp. z o.o. za listopad 2018 r. oraz wszelkich innych dowodów zgromadzonych przez Prokuraturę. Zaznaczono również, że z uwagi na stan zagrożenia epidemicznego działania organu pierwszej instancji są znacznie utrudnione. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] stycznia 2022 r., nr [...] utrzymał w postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora warunek zakładający, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny został spełniony. W tym kontekście przytoczono w ślad za organem pierwszej instancji okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wydłużenie terminu zwrotu. Odnosząc się do zarzutu wyznaczenia terminu zwrotu z uchybieniem terminów ustawowych, wskazano, że Naczelnik gromadzi materiał dowodowy i w związku z tym trudno jest wyznaczyć dokładne ramy czasowe, w których możliwe jest dokonanie stosownych czynności procesowych. Stwierdzono również, że termin zakończenia postępowania podatkowego określony w art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") nie jest terminem tożsamym z terminem przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, który to jest określonym terminem zakończenia weryfikacji powyższych zwrotów, a nie terminem ustawowym zakończenia postępowania podatkowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadne jest ustalenie okoliczności transportu, m.in. załadunku, wyładunku towaru, ustalenia, czy towar przewożony przez V. sp. z o.o. dotarł do odbiorcy. W ocenie Dyrektora zaistniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikacją zwrotów podatku za październik i listopad 2018 r. do [...] grudnia 2021 r. w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Pismem z [...] marca 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] stycznia 2022 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz rozważenie uchylenia w całości poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PTU") polegającą na bezpodstawnym wydłużaniu terminu zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad podatkiem należnym; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 217 § 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia w zakresie przedłużenia terminu zwrotów stronie nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2018 r. i miesiąc listopad 2018 r., co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; b) art. 139 § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. polegające na: – nieznajdującym oparcia w przepisach prawa wyznaczeniu terminu zakończenia sprawy z uchybieniem terminów ustawowych, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; – wyznaczeniu ww. terminu z uwagi na gromadzenie materiału dowodowego nakierowanego na udowodnienie z góry przyjętej tezy o braku uprawnienia Spółki do uzyskania zwrotu zadeklarowanych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym; c) art. 125 § 1 O.p. polegające na dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku od towarów usług poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób godzący w zasady szybkości i prostoty tego postępowania W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym utrzymano w mocy wymienione postanowienie organu pierwszej instancji przedłużające skarżącej spółce termin zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 r. w kwocie [...]zł oraz za listopad 2018 r. w kwocie [...]zł do [...] grudnia 2021 r. W ocenie Dyrektora w sprawie zaistniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikacją zwrotów. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o PTU, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o PTU stoi na stanowisku, że zastosowanie tego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością w postaci stwierdzenia, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny [tak: wyrok NSA z 05 października 2016 r., I FSK 87/15]. Sąd podkreśla również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r., K 16/07 uznał, że art. 87 ust. 2 ustawy o PTU (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) jest zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. nr 347, poz. 1). Powołując się na orzecznictwo TS (m.in. na wyrok z 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide, C-286/94; Peter Schepens, C-340/95; Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV, C-401/95 i Sanders BVBA, C-47/96) TK uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest " (...) możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie, wykazano, że zasadność zwrotów zadeklarowanych w deklaracjach VAT-7 wymaga dodatkowego zweryfikowania. Treść zapadłych w sprawie rozstrzygnięć wskazuje, że przyczyną uzasadniające wydłużenie terminów zwrotu spornych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym były wątpliwości organów dotyczące transakcji skarżącej z V. sp. z o.o., O. sp. z o.o. i S. sp. z o.o. Skarżąca zadeklarowała nabycia od V. sp. z o.o. towarów (tworzysz sztucznych) oraz usług (usług transportowych oraz usługi mielenia tworzyw). Skarżąca poza fakturami VAT nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu przez V. sp. z o.o. usług oraz dostarczeniu towarów. W toku kontroli podatkowej prowadzonej względem skarżącej stwierdzono nieprawidłowości skutkujące wszczęciem postępowania podatkowego. W toku tego postępowania doszło do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z [...] stycznia 2020 r., nr [...] określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2018 r. wraz z dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego za wskazane miesiące. Wydając decyzję Naczelnik stanął na stanowisku, że skarżąca nie miała prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów (tworzyw sztucznych) i nabycia usług (usługi transportowe oraz usługi mielenia tworzyw) od V. sp. z o.o., z uwagi na fakt, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wskazana decyzja została następnie uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2020 r., nr [...] ([...]) a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego. Z treści postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że na dzień jego wydawania trwały czynności zmierzające do weryfikacji przebiegu transakcji pomiędzy skarżącą a O. sp. z o.o. Pismem z [...] czerwca 2021 r. zwrócono się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z prośbą o przeprowadzenie w O. sp. z o.o. czynności sprawdzających dotyczących transakcji zawartych ze skarżącą. Do dnia wydania postanowienia nie otrzymano odpowiedzi. Naczelnik wskazał również, że po otrzymaniu żądanych materiałów zamierza przesłuchać w charakterze świadka prezesa zarządu O. sp. z o.o. Wyjaśniono również, że postanowieniem z [...] maja 2021 r. włączono do akt pismo Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. dotyczące kontrahenta – S. sp. z o.o. Z uwagi na podejrzenie, że kontrahent ten nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, istnieje konieczność weryfikacji przebiegu transakcji skarżącej z tym podmiotem. Za niezbędne uznano pozyskanie zabezpieczonych przez Prokuraturę Rejonową we W. faktur dokumentujących zakupy od S. sp. z o.o. za listopad 2018 r. oraz wszelkich innych dowodów zgromadzonych przez Prokuraturę. Fakt, że na wcześniejszym etapie organy podatkowe nie poddawały w wątpliwość transakcji skarżącej z O. sp. z o.o. oraz S. sp. z o.o. nie może być w żadnym stopniu poczytywany za naruszenie prawa. Postępowanie podatkowe czy też kontrola podatkowa mają charakter dynamiczny, a czynione w ich trakcie ustalenia mogą zmieniać się w miarę przeprowadzania kolejnych czynności dowodowych. Za bezzasadne należało uznać zarzuty podnoszące naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. W swoich rozstrzygnięciach organy przedstawiły powody uzasadniające przedłużenie terminu zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym. Przed upływem terminu do zwrotu nadwyżek podjęto czynności zmierzające do zweryfikowania zasadności zwrotów, lecz czynności te nie dały jednoznacznych rezultatów. W konsekwencji za spełniony należało uznać warunek zastosowania dyspozycji art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o PTU. W ocenie Sądu przedłużając termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do [...] grudnia 2021 r. nie naruszono postanowień O.p. Przedłużenie terminu zwrotów znajduje uzasadnienie w świetle sformułowanych decyzją organu odwoławczego wytycznych związanych z uzupełnieniem materiału dowodowego. Wyjaśnić przy tym należy, że terminy na załatwienie sprawy przewidziane m. in. przez postanowienia art. 139 O.p. mają charakter instrukcyjny. W konsekwencji przedłużenie przez organy podatkowe terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na okres dłuższy niż przewidziany przez postanowienia art. 139 O.p. nie może samo w sobie świadczyć o naruszeniu prawa. Kwestia tego czy okres, o który wydłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie jest zbyt długi musi być badana ad casum, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy. W tym zakresie uwzględnić należy m. in. jakie czynności dowodowe niezbędne są do zakończenie weryfikacji zasadności zwrotu oraz jaki jest przewidywalny termin ich zakończenia. Uwzględnić należy również czas potrzebny organowi na dokonanie oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z zachowaniem czasu na sporządzenie oraz doręczenie decyzji kończącej postępowanie podatkowe. W ocenie Sądu uwzględniając powyższe kryteria za uzasadnione należało uznać przedłużenie terminu zwrotu spornych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do [...] grudnia 2021 r. Za bezzasadne należało uznać zarzuty podnoszące naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 125 § 1 O.p. W realiach niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] stycznia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu spornych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za październik i listopad 2018 r. W konsekwencji poza granicami zawisłej przed Sądem sprawy pozostaje kwestia ewentualnej bezczynności lub przewlekłości postępowań. W ocenie Sądu zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć również argumenty skargi wskazujące, że pomiędzy postanowieniem z [...] marca 2019 r., przedłużającym termin zwrotu do [...] czerwca 2019 r., a postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. brak było w obrocie prawnym aktu administracyjnego odnoszącego się do terminu zwrotu VAT. W orzecznictwie NSA przyjęto, że w przypadku kierowanych do tego samego podatnika postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten sam okres rozliczeniowy, nie występuje tożsamość stanów faktycznych. Każde kolejne postanowienie wydawane jest bowiem na gruncie okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania tegoż postanowienia. W rezultacie każde przedłużenie terminu zwrotu może być oparte na innych przesłankach faktycznych, a merytoryczna zasadność wydania "pierwszego" postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku nie musi przekładać się na zasadność wydania kolejnych postanowień w tym przedmiocie. Niewątpliwie istnieje powiązanie pomiędzy kolejno wydawanymi postanowieniami o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wynikające z konieczności doręczenia następnego postanowienia zanim upłynie termin wyznaczony w postanowieniu poprzednim. Tym niemniej powiązanie to nie sprawia, że wszystkie postanowienia wydawane są w granicach tej samej sprawy. Każde z tych postanowień podlega odrębnemu zaskarżeniu zażaleniem, co wynika z art. 274b § 2 O.p. Na każde z tych postanowień przysługuje skarga do sądu administracyjnego stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Każde więc z tych postanowień jest przedmiotem odrębnej sprawy [tak: wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r., I FSK 1314/20 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., I FSK 345/20 oraz powołane tam orzeczenia]. W świetle powyższego należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest jedynie zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji. W realiach niniejszego postępowania Sąd administracyjny nie jest władny do oceny terminowości wprowadzenia do obrotu prawnego wcześniejszych postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu spornych nadwyżek podatku. Podkreślić przy tym należy, że utrzymane w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone przed upływem terminu zwrotu spornych nadwyżek wyznaczonym poprzednim postanowieniem Naczelnika z [...] maja 2021 r. Wskazać również należy, że tutejszy Sąd wyrokiem z 04 listopada 2021 r., I SA/Po 642/21 oddalił skargę skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. z [...] lutego 2021 r., nr [...] Postanowieniem tym przedłużono skarżącej spółce termin zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 r. w kwocie [...]zł oraz za listopad 2018 r. w kwocie [...]zł do [...] maja 2021 r. Powołany wyrok jest prawomocny. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.