I SA/Po 226/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej zwanej: O.p.) odmówił [...] (Strona, Skarżący) wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...].10.2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. W uzasadnieniu wskazano, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. strona powołuje się na przesłanki, które są tożsame z tymi, które już zostały rozważone przez organy podatkowe i sądy obu instancji. Jako przesłankę wznowienia postępowania strona wskazuje na kwestie ważności czynności wniesienia aportu do spółki " [...]", które były podstawą wniosku z dnia [...] listopada 2009r. W tej sytuacji, wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...].10.2003 r. Nr [...] na wniosek strony z dnia [...].08.2012 r. jest niedopuszczalne. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie naruszałoby "powagę rzeczy osądzonej", w związku z czym decyzja byłaby nieważna (art. 247 § 1 pkt 4 O.p.), ponieważ dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...].08.2010 r. [...] odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu twierdząc, że sprawa była już wielokrotnie rozpatrywana przez organy skarbowe i sądy administracyjne pomija kwestię, iż obecny wniosek o wznowienie postępowania zgłoszony jest po raz pierwszy i uzasadniony jest prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego wydanym po uprawomocnieniu się wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] października 2003r. Według Strony nieporozumieniem jest twierdzenie, że rozstrzygnięcie sądowe winno być wcześniejsze, gdyż przeczy to istocie i treści art. 240 § 1 O.p. W ocenie Strony uzasadnienie decyzji wymiarowej z 2003 roku zdezaktualizowało się, gdyż zaniechanie inwestycji, wniesienie aportu i sprzedaż w sensie prawnym nie miały miejsca. Ponadto Strona stwierdza, że - cyt. "Naruszenie zaś powagi rzeczy osądzonej jest w prawodawstwie znane chyba tylko organowi, zważywszy, że sprawa mimo zapewnień nie była jeszcze rozpoznana.". W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik Strony pismem z dnia [...] listopada 2012r. zgłosił dodatkowe dowody, które - jego zdaniem - nie były uwzględniane w dotychczasowym postępowaniu. Są to: pismo Strony z dnia [...] lipca 2010r., w którym [...] podniósł, że we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2009r. mylnie wskazał jako podstawę prawną przepis art. 240 § 1 pkt 6 O.p. zamiast art. 240 § 1 pkt 7 tej ustawy, a także złożył żądanie by przed wydaniem decyzji wziąć pod uwagę postanowienia art. 253a O.p. – tj. ważny interes strony oraz wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] o złożenie przez Stronę wyjaśnień czy pismo z dnia [...] lipca 2010r. jest uzupełnieniem odwołania czy też jest to nowy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 253 O.p. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. jest tożsamy z wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. W obu wnioskach Strona jako podstawę ich złożenia podała art. 240 § 1 pkt 7 O.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Strona wskazała przy tym na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...], którym - cyt.: "...Sąd Okręgowy w [...] uchylił wszystkie akty notarialne, na których miała oparcie decyzja z [...].10.2003r. W rezultacie tego wyroku nie było przeniesienia własności nieruchomości przez stronę na rzecz Spółki [...]..." (wniosek z [...] listopada 2009r.) oraz - cyt.: "Przez blisko 4 lata dochodziłem swych praw przed Sądem iż zostałem oszukany i okradziony przez pełnomocnika. ...doszedłem swych praw i uznania przez Sąd wszystkich czynności dokonanych przez pełnomocnika za nieważne w sensie prawa." (wniosek z [...] sierpnia 2012r.). Nie ulega zatem wątpliwości, że oba wnioski są tożsame co do treści i podstawy prawnej. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podkreślił, że przedmiotowy wyrok Sądu Okręgowego w [...] był już uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (prawomocny wyrok z dnia [...] września 2009r. sygn. akt I SA/Po 695/09) przy rozpatrywaniu skargi [...] na w/wym. decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r., w której stwierdzono, że zasadnie organ kontroli skarbowej zakwestionował w rozliczeniu za grudzień 2000r. prawo Strony do odliczenia m.in. podatku naliczonego w wysokości [...]zł z faktury nr [...] z [...] listopada 2000r. wystawionej przez [...] "[...]" Spółka z o.o. dokumentującej wykonanie, na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...], robót budowlanych na budowie Stacji Paliw wraz z budynkami towarzyszącymi oraz budynkiem handlowo-usługowym w [...], z uwagi na fakt zaprzestania prowadzenia tej inwestycji i przekazania jej w formie aportu rzeczowego do innego podmiotu, tj. Spółki z o.o. "[...]", w której Strona była jedynym udziałowcem, w związku z czym rozpoczęta inwestycja nie została przez Stronę wykorzystana przy realizowaniu czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem wniesienie aportu nie stanowiło czynności opodatkowanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę Strony uzasadniał, że wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] w żadnym punkcie nie odnosi się do m.in. umowy dotyczącej robót budowlanych wskazanych w fakturze zakupu nr [...] z dnia [...] listopada 2000r. Treść wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] i jego wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2003r. nr [...] była również przedmiotem rozważań sądów administracyjnych przy rozpatrywaniu skargi Strony na decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2010r. nr [...] wydanych po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wszczętego wyżej przywołanym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. Do kwestii tej odniesiono się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 787/10. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, że przesłanka wznowienia postępowania wskazana we wniosku [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., tj. wyżej przywołany art. 240 § 1 pkt 7 O.p., była już przedmiotem postępowania wznowieniowego wszczętego wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. Organy obu instancji nie znalazły usprawiedliwionych podstaw uzasadniających uchylenie, na wyżej wskazanej podstawie prawnej, decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r., bowiem podstawą wydania przedmiotowej decyzji nie była inna decyzja lub orzeczenie sądu, które następnie zostały uchylone czy też zmienione w sposób wpływający na treść wyżej wskazanej decyzji. Przywołane przez Stronę orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] nie odnosiło się bowiem ani do umowy z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...] zawartej przez [...] z [...] "[...]" Spółka z o.o. dotyczącej wykonania robót budowlanych na budowie Stacji Paliw wraz z budynkami towarzyszącymi oraz budynkiem handlowo-usługowym w [...], ani do aktu notarialnego z dnia [...] września 2000r. Rep. [...], którym zawiązano Spółkę "[...]", a której kapitał zakładowy został pokryty w całości aportem rzeczowym w postaci nieruchomości w [...], ani też do aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2001r. Rep. [...] o objęciu udziałów w kapitale zakładowym Spółki "[...]" przez [...]. Podkreślić również należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w postępowaniu wznowieniowym wszczętym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. badał także czy zachodzi przesłanka wymieniona w wyżej przywołanym art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stwierdzono, że w dniu wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...], tj. [...] października 2003r. nie istniało oświadczenie o odwołaniu oświadczenia o objęciu udziałów w kapitale zakładowym spółki z dnia [...] kwietnia 200Ir. Rep. [...], bowiem złożono je przed notariuszem dopiero w dniu [...] stycznia 2010r. (por. akt notarialny Rep. [...]). Bezspornym jest również, że w dniu wydania w/wym. decyzji nie istniał wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...], który zapadł w dniu [...] października 2007r. Odnosząc się do pisma pełnomocnika Strony z dnia [...] listopada 2012r., w którym wskazano na pismo Strony z dnia [...] lipca 2010r. w sprawie zmiany podstawy prawnej wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2009r. - w piśmie z dnia [...] lipca 2010r. [...] podniósł, że błędnie podał art. 240 § 1 pkt 6 zamiast art. 240 § 1 pkt 7 O.p. - należy stwierdzić, że ani we wniosku z dnia [...] listopada 2009r. ani we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012r. Strona nie wnosiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 6 O.p. (wydano decyzję bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). W obu wnioskach jako podstawę prawną wskazano art. 240 § 1 pkt 7 O.p. (decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji), natomiast uzasadnienie tych wniosków sugerowało, że podstawą wznowienia winien być art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję) i obie przesłanki były przez organ badane. Wskazać także należy, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia [...] listopada 2009r. [...] nie odpowiedział na pismo organu II instancji z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], w którym wezwano Stronę do wyjaśnienia czy żądanie, zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2010r., tj. wzięcia pod uwagę przed wydaniem decyzji postanowień art. 253a § 1 O.p. należy traktować jako nowy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 253 tej ustawy, czy jest to uzupełnienie zarzutów odwołania o zarzut nieuwzględnienia w decyzji organu I instancji ważnego interesu strony. W tej sytuacji organ odwoławczy potraktował żądanie jako uzupełnienie zarzutów odwołania. W piśmie z dnia [...] listopada 2012r. pełnomocnik Strony żądania tego nie ponowił. Podkreślono również, że [...] w niniejszym postępowaniu nie przedłożył innych dokumentów i nie wskazał innych przesłanek niż te, które były już badane w postępowaniu wznowieniowym wszczętym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. Nie jest zatem prawdą, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2012r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. zgłoszony był po raz pierwszy. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał ponadto, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej ustawa o ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia i art. 170 tej ustawy, stanowiącym, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, jest związany wyżej przedstawionymi wyrokami sądów administracyjnych, tj. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 września 2009r. sygn. akt I SA/Po 695/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. oraz wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 787/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt I FSK 1030/11 w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. Pełnomocnik [...] wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Zdaniem pełnomocnika obie instancje błędnie wydały decyzje odmowne, twierdząc, że sprawa była już rozpatrywana w trybie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. W ocenie pełnomocnika jest to nieprawda, gdyż podstawą poprzedniego wniosku był przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zasadnie odmówił wznowienia postępowania, albowiem kwestia ta była już przedmiotem postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010r. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010r. nr [...] - rozpatrując wniosek Strony z dnia [...] listopada 2009r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p.- po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] z uwagi na brak przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane w tym zakresie podlegały kontroli sądowo-administracyjnej. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 787/10 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt I FSK 1030/11 oddalił skargę kasacyjną Strony od w/wym. wyroku WSA w Poznaniu. O identyczności wniosków Strony o wznowienie postępowania - z dnia [...] sierpnia 2012r. i 25 listopada 2009r. - świadczą niżej przedstawione okoliczności. W obu wnioskach [...] jako podstawę ich złożenia podał art. 240 § 1 pkt 7 O.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wskazał przy tym na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...], którym - cyt.: "...Sąd Okręgowy w [...] uchylił wszystkie akty notarialne, na których miała oparcie decyzja z [...].10.2003r. W rezultacie tego wyroku nie było przeniesienia własności nieruchomości przez stronę na rzecz Spółki [...]..." (wniosek z [...] listopada 2009r.) oraz - cyt.: "Przez blisko 4 lata dochodziłem swych praw przed Sądem iż zostałem oszukany i okradziony przez pełnomocnika. ...doszedłem swych praw i uznania przez Sąd wszystkich czynności dokonanych przez pełnomocnika za nieważne w sensie prawa." (wniosek z [...] sierpnia 2012r.). Nie ulega zatem wątpliwości, że oba wnioski są tożsame co do treści i podstawy prawnej. Należy jednak podkreślić, że przedmiotowy wyrok Sądu Okręgowego w [...] był już uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (prawomocny wyrok z dnia 15 września 2009r. sygn. akt I SA/Po 695/09 ) przy rozpatrywaniu skargi [...] na w/wym. decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r., w której stwierdzono, że zasadnie organ kontroli skarbowej zakwestionował w rozliczeniu za grudzień 2000r. prawo Strony do odliczenia m.in. podatku naliczonego w wysokości [...]zł z faktury nr [...] z [...] listopada 2000r. wystawionej przez [...] "[...]" Spółka z o.o. dokumentującej wykonanie, na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...], robót budowlanych na budowie Stacji Paliw wraz z budynkami towarzyszącymi oraz budynkiem handlowo-usługowym w [...], z uwagi na fakt zaprzestania prowadzenia tej inwestycji i przekazania jej w formie aportu rzeczowego do innego podmiotu, tj. Spółki z o.o. "[...]", w której Strona była jedynym udziałowcem, w związku z czym rozpoczęta inwestycja nie została przez Stronę wykorzystana przy realizowaniu czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem wniesienie aportu nie stanowiło czynności opodatkowanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę [...] uzasadniał, że wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] w żadnym punkcie nie odnosi się do m.in. umowy dotyczącej robót budowlanych wskazanych w fakturze zakupu nr [...] z dnia [...] listopada 2000r. Sąd wskazał, że - cyt.: "Przedmiot umów i oświadczeń objętych ustaleniami Sądu Okręgowego, nie odnosi się wprost do wniesienia aportu w postaci przedmiotowych robót budowlanych przekazanych. Stronami postępowania o ustalenie, zakończonego wyrokiem zaocznym z dnia [...] października 2007r. były spółki prawa handlowego: "[...]" Sp. z o.o. w likwidacji w [...] i [...] "[...]" Sp. z o.o. w [...].". Sąd zauważył również, że - cyt.: "Z ustalonego przez organy stanu faktycznego - nie kwestionowanego przez skarżącego w tym zakresie - wynika, że odmowa uznania odliczenia od podatku należnego kwoty [...] zł wynikała z transakcji między [...] prowadzącym [...] "[...]" a [...] "[...]" Sp. z o.o. w [...].". Ponadto - według Sądu - cyt.: "Żaden z dowodów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy lub przedłożonych Sądowi przed rozprawą nie pozwala przyjąć, aby skarżący nie zaniechał prowadzonej inwestycji i nie wniósł w dniu [...] marca 2001r. aportu w postaci zakupionych robót budowlanych na stacji paliw do innego podmiotu - "[...]" Sp. z o.o. ..." Treść wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] i jego wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2003r. nr [...] była również przedmiotem rozważań sądów administracyjnych przy rozpatrywaniu skargi Pana [...] na decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2010r. nr [...] wydanych po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wszczętego wyżej przywołanym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. I tak w wyroku z dnia [...] marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 787/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - oddalając skargę - stwierdził, że - cyt.: "Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy stwierdził brak przesłanek uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływała się strona skarżąca. Należy stwierdzić, że ocena organu w tym względzie była uzasadniona, a postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów ustawy -Ordynacja podatkowa. Wbrew sugestiom skarżącego wyrażonym w skardze, podkreślenia wymaga fakt, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, stąd postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i - na co należy zwrócić szczególnie uwagę - przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu przy rozpatrywaniu sprawy prawidłowo ograniczył się do dwukrotnego zbadania, czy istnieje któraś z podstaw uchylenia decyzji w nadzwyczajnym trybie uregulowanym w art. 240 i n. O.p.". Sąd wypowiadając się na temat przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej wskazał, że - cyt.: "...we wniosku z dnia [...] listopada 2009r. [...] zawarł żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 7 O.p., podnosząc, że decyzja ostateczna została oparta na aktach notarialnych, które zostały uchylone przez Sąd Okręgowy w [...]. Trafnie przy tym stwierdził organ, że wspominając w art. 240 § 1 pkt. 7 O.p. o innej decyzji lub orzeczeniu, ustawodawca miał na myśli akt administracyjny lub sądowy, który stanowi szeroko rozumianą podstawę prawą, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 20 stycznia 2010r., I SA/Sz 821/09, LexPolonica nr 2239710). W żadnym więc wypadku wskazana podstawa wznowieniowa nie traktuje - jak chce skarżący - o aktach notarialnych lub innych dokumentach urzędowych; chodzi w niej tylko i wyłącznie o indywidualny akt administracyjny lub orzeczenie sądowe sensu stricto. W tej perspektywie twierdzenie Strony podnoszone w toku postępowania podatkowego odnośnie zaistnienia w rozpoznawanym przypadku przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. nie posiadało usprawiedliwionej podstawy faktycznej i prawnej.". Ponadto, Sąd stwierdził, że organ podatkowy trafnie ocenił, analizując wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - stanowiącym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję - iż - cyt.: "...okoliczności faktyczne, a także dowody, o których mówi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich nowość polega na tym, że nikt dotychczas - ani organ, ani strona - nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące.". Sąd wskazał również, że - cyt.: "...słusznie organ podkreślił, że okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa, muszą być istotne dla sprawy, czyli mieć wpływ na jej wynik. Organ podatkowy dokonał ich oceny, podobnej do tej, jaką przeprowadził uprzednio w samym postępowaniu dowodowym na podstawie art. 188 O.p.". Tym samym - zdaniem Sądu - organ podatkowy trafnie ocenił, że akt notarialny z dnia [...] stycznia 2010r., którym Podatnik odwołał oświadczenie o objęciu udziałów z dnia [...] kwietnia 2001r., nie mógł istnieć w dniu wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r., zatem nie istniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną Strony na przedstawione powyżej rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrokiem z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt I FSK 1030/11 oddalił tę skargę. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia sąd II instancji wskazał, że na argumentację skargi kasacyjnej składają się dwa zasadnicze wątki - cyt.: "- nieodniesienie się przez Sąd wojewódzki do stanowiska skarżącego w kwestii skuteczności wniesienia aportem robót budowlanych na stacji paliw wraz z budynkami towarzyszącymi oraz budynkiem handlowo-usługowym do spółki [...] (s. 3-5 skargi kasacyjnej), - nieodniesienie się w motywach wyroku do kwestii zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy we wskazanym wyżej zakresie przez organ (s. 5-6 skargi kasacyjnej).". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że - cyt.: "...istotnie w zaskarżonym wyroku nie nawiązano do obszernej argumentacji skarżącego, kwestionującej skuteczność (ważność) ww. czynności prawnej wniesienia aportu do spółki [...], a przytoczonej w skardze oraz pismach procesowych ją uzupełniających (por. k. 5-6, 18-19 i 35-76 akt WSA). Sąd poprzestał na rozważaniach, dotyczących dowodów przedłożonych przez skarżącego we wskazanym zakresie w postępowaniu administracyjnym (wznowieniowym), w szczególności oświadczenia z dnia [...] stycznia 2010r., odwołującego oświadczenie o objęciu udziałów w spółce z dnia [...] kwietnia 2001r. oraz wniosku o wykreślenie tego podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] sierpnia 2008r. (s. 5-6 uzasadnienia wyroku). Tymczasem skarżący odwoływał się w tym względzie (ważności ww. czynności prawnej) również m.in. do ustaleń właściwego sądu powszechnego (wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r., [...]). Była to kwestia bez wątpienia wymagająca zbadania w kontekście oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Ma on bowiem zasadniczy związek z przyjętym w ostatecznej decyzji wymiarowej ustaleniem o zaniechaniu prowadzenia ww. inwestycji (w zakresie robót budowlanych na stacji paliw). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jednak jakiejkolwiek analizy argumentacji Strony w tym zakresie.". Naczelny Sąd Administracyjny negatywnie oceniając zaniechanie sądu I instancji uznał jednak, że - cyt.: "...uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa. W sprawie należy bowiem uwzględnić tę okoliczność, że prawomocnym (niezaskarżonym do NSA) wyrokiem z dnia 15 września 2009r., I SA/Po 695/09 WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję wymiarową, która stała się przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. W tym orzeczeniu Sąd odniósł się do okoliczności, w nawiązaniu do których Skarżący - także na obecnym etapie postępowania - kwestionuje skuteczność (ważność) czynności wniesienia aportu. W szczególności Sąd we wskazanym wyroku odniósł się do treści orzeczenia Sądu Okręgowego w [...] (o sygn. [...]) konstatując, że żaden z dowodów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy lub przedłożonych Sądowi przed rozprawą nie pozwala przyjąć, aby skarżący nie zaniechał prowadzonej inwestycji i nie wniósł w dniu [...] marca 2001r. aportu w postaci zakupionych robót budowlanych na stacji paliw do innego podmiotu - [...] sp. z o.o." Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że drogą do zakwestionowania tych ustaleń było złożenie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 września 2009r. sygn. akt I SA/Po 695/09, z której to możliwości Strona nie skorzystała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że - cyt. "...stosownie do art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 170 tej ustawy, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec tego ustalenia zawarte w ww. wyroku o sygn. I SA/Po 695/09, odnośnie kwestii ważności czynności wniesienia aportu do spółki [...], są wiążące w niniejszej sprawie (wznowieniowej) tak dla organów, jak i Sądu pierwszej instancji, a wreszcie Sądu kasacyjnego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a obecnie również Naczelny Sąd Administracyjny, nie mógł zająć merytorycznego stanowiska odnośnie do argumentów skarżącego podnoszonych w przedmiotowej sprawie we wskazanym wyżej zakresie. Uchybiałoby to bowiem ww. przepisom Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jakkolwiek więc brak jest w tym względzie stosownego wyjaśnienia w motywach zaskarżonego wyroku, to biorąc powyższe pod uwagę, poprawna jest wyrażona w tym orzeczeniu ocena o braku podstaw do uchylenia w sprawie skarżącego decyzji wymiarowej - po wznowieniu postępowania - w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powoływane przez stronę okoliczności (wznowieniowe) były już bowiem przedmiotem (prawomocnej) oceny, której nie sposób podważać na obecnym etapie postępowania w sprawie.". Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zasadnie stwierdził, że przesłanka wznowienia postępowania wskazana we wniosku [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., tj. wyżej przywołany art. 240 § 1 pkt 7 O.p., była już przedmiotem postępowania wznowieniowego wszczętego wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. Organy obu instancji nie znalazły usprawiedliwionych podstaw uzasadniających uchylenie, na wyżej wskazanej podstawie prawnej, decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r., bowiem podstawą wydania przedmiotowej decyzji nie była inna decyzja lub orzeczenie sądu, które następnie zostały uchylone czy też zmienione w sposób wpływający na treść wyżej wskazanej decyzji. Przywołane przez Stronę orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007r. sygn. akt [...] nie odnosiło się bowiem ani do umowy z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...] zawartej przez [...] z [...] "[...]" Spółka z o.o. dotyczącej wykonania robót budowlanych na budowie Stacji Paliw wraz z budynkami towarzyszącymi oraz budynkiem handlowo-usługowym w [...], ani do aktu notarialnego z dnia [...] września 2000r. Rep. [...], którym zawiązano Spółkę "[...]", a której kapitał zakładowy został pokryty w całości aportem rzeczowym w postaci nieruchomości w [...], ani też do aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 200Ir. Rep. [...] o objęciu udziałów w kapitale zakładowym Spółki "[...]" przez [...]. Podkreślić również należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w postępowaniu wznowieniowym wszczętym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. badał także czy zachodzi przesłanka wymieniona w wyżej przywołanym art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stwierdzono, że w dniu wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...], tj. [...] października 2003r. nie istniało oświadczenie o odwołaniu oświadczenia o objęciu udziałów w kapitale zakładowym spółki z dnia [...] kwietnia 2001r. Rep. [...], bowiem złożono je przed notariuszem dopiero w dniu [...] stycznia 2010r. (por. akt notarialny Rep. [...] ). Bezspornym jest również, że w dniu wydania w/wym. decyzji nie istniał wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...], który zapadł w dniu [...] października 2007r. Pełnomocnik Strony powołuje się również na dwa dowody, które zgłosił w postępowaniu odwoławczym pismem z dnia [...] listopada 2012r., a które dotąd - jego zdaniem - nie były uwzględnione. Pierwszym z dowodów jest pismo Strony z dnia [...] lipca 2010r. w sprawie zmiany podstawy prawnej wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2009r. -w piśmie tym [...] podniósł, że błędnie podał art. 240 § 1 pkt 6 zamiast art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Należy jednak stwierdzić, że ani we wniosku z dnia [...] listopada 2009r. ani we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012r. Strona nie wnosiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 6 O.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wydano decyzję bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W obu wnioskach jako podstawę prawną wskazano art. 240 § 1 pkt 7 O.p., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, natomiast uzasadnienie tych wniosków sugerowało, że podstawą wznowienia winien być art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślić należy, że obie przesłanki były przez organ badane. Jako drugi dowód pełnomocnik przesłał pismo organu II instancji z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], w którym wezwano Stronę do wyjaśnienia czy żądanie, zawarte w w/wym. piśmie z dnia [...] lipca 2010r., tj. wzięcia pod uwagę przed wydaniem decyzji postanowień art. 253a § 1 O.p. należy traktować jako nowy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 253 tej ustawy, czy jest to uzupełnienie zarzutów odwołania o zarzut nieuwzględnienia w decyzji organu I instancji ważnego interesu strony. Podkreślić należy, że [...] na przedmiotowe wezwanie nie odpowiedział i organ odwoławczy potraktował żądanie jako uzupełnienie zarzutów odwołania, natomiast w piśmie z dnia [...] listopada 2012r. pełnomocnik Strony żądania tego nie ponowił. Należy również mieć na uwadze, że [...] w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie przedłożył innych dokumentów i nie wskazał innych przesłanek niż te, które były już badane w postępowaniu wznowieniowym wszczętym wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2009r. Zatem wniosek z dnia [...] sierpnia 2012r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p.nie był zgłoszony - jak twierdził w nim Skarżący - po raz pierwszy. W decyzji będącej przedmiotem skargi, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał ponadto, że stosownie do treści art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia oraz art. 170 tej ustawy, stanowiącym, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, jest związany wyżej przedstawionymi wyrokami sądów administracyjnych, tj. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 września 2009r. sygn. akt I SA/Po 695/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. oraz wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 787/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt I FSK 1030/11 w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. Zasadne jest zatem stwierdzenie organu I instancji, zawarte w decyzji z dnia [...] września 2012r., że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2003r. nr [...] na wniosek Strony z dnia [...] sierpnia 2012r. jest niedopuszczalne, bowiem ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie naruszałoby "powagę rzeczy osądzonej", a w konsekwencji decyzja byłaby nieważna, ponieważ dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa. oddalił skargę. LF