I SA/Po 2308/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jarzy Małecki Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska (spr.) as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi W. Cz. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1999 rok oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ M.Skwierzyńska Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] określił W. Cz. prowadzącemu firmę A w M. podatek od towarów i usług za poszczególne 11 miesięcy roku 1999r. w wysokości wyższej od zadeklarowanej. W uzasadnieniu decyzji w. w. organ wskazał, że w toku kontroli przeprowadzonej w firmie podatnika stwierdzono, że w ewidencji sprzedaży prowadzonej do celów podatku VAT w poszczególnych miesiącach 1999r. nie ujęto sprzedaży usług eksportowych za kwotę [...] DM brutto, tj. [...] zł. W toku kontroli ujawniono bowiem, że podatnik wystawił faktury za usługi eksportowe świadczone na rzecz niemieckiej firmy B w B. W związku z wnioskiem Urzędu Kontroli Skarbowej skierowanym do Ministerstwa Finansów powołany Urząd uzyskał od niemieckich organów podatkowych kserokopie m. in. 17 faktur VAT wystawianych przez firmę A dotyczących robót budowlanych wykonanych na rzecz firmy B na terenie Niemiec. Wystawione w 1999r. faktury w ilości 17 opiewały łącznie na [...] DM. Faktury te nie zostały przez W. Cz. zaewidencjonowane w ewidencji sprzedaży VAT. Podatnik świadczył usługi w eksporcie zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które w myśl art. 18 ust. 3 tej ustawy podlegają stawce VAT w wysokości 0%, pod warunkiem, że podatnik prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 27 ust. 4 w. w. ustawy, w sposób prawidłowy. W. Cz. wymogu tego nie dochował, wobec czego świadczone przez jego firmę usługi eksportowe podlegają opodatkowaniu wg stawki 22% i kwota tak określonego podatku należnego podwyższa ogólną kwotę tegoż podatku. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołania, co do naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 pkt. 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 4 i 10, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 1, 2 i 3, art. 19 ust. 3, art. 27 ust. 4 i 5) przez przyjęcie, że podatnik osiągnął dochód z działalności prowadzonej na terenie Niemiec w sytuacji, gdy firma B nie przekazała mu żadnych środków z tytułu wystawionych faktur w związku z tym, że nie wykonał on na jej rzecz usług określonych w fakturach. Wskazując na treść zeznań świadków – pracowników firmy A – przesłuchanych w sprawie, z których wynika, że usługi montażowe były wykonywane na terenie Niemiec z elementów stalowych konstrukcji wykonywanych w firmie W. Cz. w Polsce, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że podniesiona w odwołaniu okoliczność nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy, skoro obowiązek podatkowy związany jest, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., z chwilą wystawienia faktury, a nie otrzymania za nią zapłaty. Decyzję tę W. Cz. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 187, 188 § 1 i 2 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnianie sprawy i nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków – członków zarządu firmy B oraz naruszenie prawa materialnego tj. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług powołanych w odwołaniu przez przyjęcie, że skarżący dokonał obrotu eksportowego polegającego na sprzedaży usług na rzecz firmy B. Podnosi też, że bezzasadnie organ podatkowy przyjął, że czynności wykonywane na terenie Niemiec były prawnie skuteczne skoro nie posiadał on zezwoleń na wykonywanie robót na terenie Niemiec, co wyłącza możliwość stosowania przepisów w. w. ustawy. Poza tym strona skarżąca m. in. stwierdza, że firma A nie uzyskała zapłaty od firmy niemieckiej z tytułu wystawionych faktur, które W. Cz. wystawiał fikcyjnie – dla pozoru – na żądanie B, wykorzystującej je niezgodnie z prawem. Skarżący nie zawierał żadnych kontraktów z tą firmą, wobec czego nie może być mowy o świadczeniu przez niego usług eksportowych, o których mowa w art. 4 pkt 6 ustawy z 8 stycznia 1993r. Strona niemiecka zorganizowała grupę osób z Polski, które świadczyły na jej rzecz pracę w Niemczech. Firma A nie uczestniczyła w tych pracach i ich nie organizowała. Wystawienie faktury bez wykonania usługi powoduje jej bezskuteczność, wobec czego winna być ona anulowana jako bezpodstawna skoro firma B wymusiła na skarżącym wystawianie faktur po to, aby znaleźć pokrycie na wpłaty dla nielegalnie zatrudnionych pracowników z Polski. Tym samym faktury te, jako bezwzględnie nieważne, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 3 ustawy, nie mogą wywierać skutków podatkowych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje: Niekwestionowany w sprawie jest fakt, że skarżący wystawił na rzecz niemieckiej firmy B w latach 1997, 1998, 1999 i 2000 – 76 faktur, których kopie przesłały stronie polskiej niemieckie organy podatkowe. Faktury te dotyczyły sprzedaży towarów i wykonywania robót także montażowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. "a" Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z dnia 25 stycznia 1998r. zawartej w Strasburgu (Dz. U. z 1998r. Nr 141, poz. 913) dowody dostarczone przez służby podatkowe innego państwa, w tym przypadku Niemiec, stanowią dowód w postępowaniu podatkowym prowadzonym w Polsce. W związku z tym wystawionych przez skarżącego w 1999r. 17 faktur, których kopie, po kontroli w firmie B w B., przekazały niemieckie organy podatkowe, mają moc dowodu w niniejszej sprawie. Faktury te potwierdzają wykonanie przez W. Cz. w 1999r. na rzecz kontrahenta niemieckiego robót (usług) za kwotę [...] DM. Fakt wykonywania przez firmę skarżącego robót dla w. w. firmy niemieckiej i to przy pomocy pracowników firmy [...] potwierdzili przesłuchiwani w sprawie świadkowie (9 osób), którzy byli zatrudnieni w ramach stosunku pracy w firmie A i zostali wysłani przez tę firmę do wykonania prac w Niemczech, za co otrzymywali wynagrodzenie objęte listą płac firmy skarżącego. Powyższe ustalenia uzasadniają przyjęcie, że skarżący wykonywał usługi eksportowe poza granicami Polski, co odpowiada definicji ustawowej eksportu usług zawartej w art. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Tym samym, zgodnie z art. 18 ust. 3 powołanej ustawy świadczone przez W. Cz. usługi eksportowe podlegały 0% stawce podatku od towarów i usług gdyby podatnik prowadził ewidencję o której mowa w art. 27 ust. 4 i ujął w niej ujawnione faktury. Niesporny jest fakt, że skarżący nie ewidencjonował na przestrzeni lat 1997 – 2000 faktur za usługi eksportowe, czego konsekwencją – jak słusznie stwierdziły organy podatkowe – było uznanie, że usługi te tracą przywilej opodatkowania ich stawką 0% i tym samym podlegają opodatkowaniu wg stawki 22 % przewidzianej w art. 18 ust. 1 w. w. ustawy. Zastosowanie tejże stawki podatku od towarów i usług do wartości netto usługi określanej w 17 fakturach rzutowało z kolei na wysokość podatku naliczonego. Z tych względów uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do argumentów skargi zauważyć należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego są one nieskuteczne i nieuzasadnione. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skargi w kwestii pozorności wystawionych przez skarżącego faktur, skoro w świetle materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, fakt świadczenia przez A usług budowlano – montażowych z produkowanych przez tę firmę elementów na rzecz firmy B z B., nie budzi wątpliwości. Skarżący był obecny w czasie przesłuchiwania wszystkich świadków, a ponadto został przesłuchany w charakterze strony (k. [...] tom [...] akt podatkowych) i potwierdził fakt organizowania pobytu pracowników w Niemczech i wykonywania w B. usług budowlano – montażowych, również przez pracowników jego firmy ("sporadycznie"). Stwierdził też, m. in., że "danie Niemcom taniej siły roboczej gwarantowało pracę w firmie C w Polsce" oraz "gdybyśmy nie wykonywali prac w Niemczech, nie mielibyśmy żadnych prac w Polsce". Zwrócić także należy uwagę na wysokość kwot, na jakie opiewały wystawione przez skarżącego w 1999r. faktury tj. łącznie na [...] DM czyli średnio miesięcznie ok. [...] DM. Gdyby przyjąć wersję skarżącego, że firma B z B. potrzebowała pokrycia na wynagrodzenie dla pracowników zatrudnionych "na czarno" musiałaby ich zatrudniać nie mniej niż 33 każdego miesiąca w pełnym wymiarze godzin, przyjmując, że wynagrodzenie każdego pracownika wynosiłoby [...] DM, stanowisko w. w. uznać należy za mało prawdopodobne, skoro mieli to być tani robotnicy. Poza tym argumentacja skargi w tym zakresie pozostaje w sprzeczności zarówno z zeznaniami świadków jak i wyjaśnieniami podatnika. Zauważyć należy, że firma skarżącego dokonywała sprzedaży elementów konstrukcji stalowych dla firmy B , co dokumentowała fakturami, ewidencjonowanymi w ewidencji sprzedaży, w której pomijała jednak osobiście wystawiane przez skarżącego faktury za montaż tych konstrukcji mimo, że usługi te świadczone były przez A, co zostało wykazane. Bez względu na to, że usługi na eksport świadczone przez podatnika były opodatkowane stawką VAT 0%, to jednak przychód jaki podatnik wykazałby w ewidencji do celów podatku od towarów i usług rzutowałby na wysokość podatku dochodowego i podwyższałby go w istotny sposób za każdy rok od 1997 – 2000. Podatnik miał więc oczywisty interes w nieujawnianiu faktur za usługi świadczone na rzecz kontrahenta niemieckiego w ewidencji VAT w łącznej wysokości za w. w. okres – [...] DM. Zdaniem składu orzekającego przytoczone okoliczności pozwalają uznać, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., skoro czynności (usługi) wykonywane przez A mogły być i były przedmiotem prawnie skutecznej umowy z kontrahentem niemieckim. Za nieuzasadniony w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać wniosek skarżącego o przesłuchanie członków zarządu B . Nie budzi wątpliwości, że treść ich ewentualnych zeznań nie mogłaby być inna niż ustalenia polskich organów podatkowych, bowiem w przeciwnym wypadku naraziłyby one tę firmę na konsekwencje podatkowe w Niemczech. Uzasadnione wydaje się więc być stanowisko, że zgłoszenie przez skarżącego w. w. wniosku miało na celu przedłużenie postępowania podatkowego i co się z tym wiąże możliwość przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z tych względów wobec bezzasadności skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ M. Skwierzyńska AR