I SA/Po 2334/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Jerzy Małecki as.sąd. WSA Karol Pawlicki(spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości i odsetek w podatku od środków transportowych o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/J.Ruszyński /-/J.Małecki Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta odmówił R. P. umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych za pojazdy o numerach rejestracyjnych: – [...]- w kwocie [...]zł z odsetkami, – [...]- w kwocie [...]zł z odsetkami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy w myśl art. 67 Ordynacji podatkowej może umorzyć zaległość podatkową bądź odsetki za zwłokę. Zdaniem organu w przypadku zobowiązanego powstanie zaległości w podatku od środków transportowych nie było wynikiem nadzwyczajnych zdarzeń, lecz skutkiem zaniedbania obowiązku, jakim jest płacenie podatków. R. P. nie przedstawił bowiem żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby zwłokę w terminowej zapłacie podatku, a tym samym uzasadniałyby zastosowanie ulgi w formie umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych. Uzasadniając wniosek o ulgę zobowiązany podał jedynie, że w chwili obecnej nie ma możliwości udowodnienia, że opłacił podatek za przedmiotowe pojazdy, gdyż nie posiada już żadnego dowodu opłaty podatku – same dowody wpłat przechowywał zgodnie z informacją na nich umieszczoną, przez okres 3 lat. W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. wskazał, że uważa za niesprawiedliwe żądanie ponownego płacenia podatku od środków transportowych wraz z odsetkami. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawowym dowodem, potwierdzającym uregulowanie podatku jest dowód wpłaty, a skarżący sam przyznał, że takich dokumentów okazać nie jest w stanie. Nie wyjaśnia przy tym w żaden sposób, dlaczego – skoro, jak twierdzi, przechowywał dowody przez okres 3 lat – nie okazał ich po otrzymaniu pierwszego upomnienia w 1999 r. Wezwanie do zapłaty uiszczonego podatku powinno skłonić podatnika do podjęcia jakichś działań a przynajmniej powstrzymać przed wyrzucaniem dowodów na swoją obronę. W ewidencji Wydziału Finansowego wskazywanie przez skarżącego wpłaty nie figurują, zaś banki i Poczta – co wynika z dotychczasowego doświadczenia organów podatkowych – nie mogą potwierdzić wpłaty po upływie kilku lat. Poza nieudokumentowanymi twierdzeniami dotyczącymi rzekomej zapłaty podatku wnioskodawca nie przedstawił żadnych argumentów, które miałyby uzasadnić umorzenie. Sytuacja materialna podatnika, porównywana z położeniem innych osób, występujących o ulgi nie jest zła. Miesięczny dochód 4-osobowej rodziny, wykazany w oświadczeniu majątkowym: [...]zł, przekracza minimum uprawniające do korzystania z pomocy społecznej (1.300 zł). Państwo P. posiadają nieruchomość lokalową, a także działkę budowlaną. Odwołujący się prowadzi działalność na własny rachunek (transport osobowy) i wysokość dochodów zależy od jego aktywności. W skardze wniesionej do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. P. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, iż należny podatek uiścił, ale nie posiada dowodów zapłaty. Nie pamięta, dlaczego nie wyjaśnił sprawy w roku 1999 lub 2000. Obecnie nie może zaspokoić żądania uiszczenia podatku ze względu na koszty leczenia (choruje na nadciśnienie tętnicze i kamicę nerkową) oraz utrzymywanie bezrobotnego syna. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie skarga okazała się bezzasadna. Według art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w [...]r., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na w niosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że umorzenie zaległości podatkowych będzie uzasadnione jedynie w takich wypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania (wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 598/99, "Lex" nr 44896). Nie ulega przy tym wątpliwości, że zastosowanie instytucji umorzenia zaległości podatkowych jest możliwe ze względu na okoliczności związane z osobą podatnika, w szczególności uwzględniające jego sytuację życiową i materialną, wskazującą na możliwość uiszczenia zaległego podatku. W niniejszej sprawie organy podatkowe dysponowały wiedzą o stanie majątkowym skarżącego ("Oświadczenie o stanie majątkowym" z dnia [...]r. – k. 21 akt administracyjnych, deklaracje o składkach na powszechne ubezpieczenie zdrowotne – k. 15-16, stan zadłużenia w banku – k.14) oraz najbliższej rodziny (zaświadczenie o zarobkach M. P.– k. 12). Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, że biorąc pod uwagę wysokość zaległości podatkowej ([...]zł – na dzień wydania decyzji przez organ I instancji), skarżący nie wykazał, aby powstały przesłanki do umorzenia zaległości. Miesięczny dochód rodziny skarżącego, a ponadto posiadana nieruchomość, działka budowlana oraz samochód osobowy wskazują na stan zamożności, który wyklucza zastosowanie instytucji umorzenia ze względu na ważny interes podatnika. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że skarżący wskazywał tylko jedną okoliczność, uzasadniającą – jego zdaniem – umorzenie zaległości. Było to zapłacenie podatku w przeszłości przy braku jednocześnie jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę tezę. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/K.Pawlicki /-/J.Ruszyński /-/J.Małecki LF